Emerecindo

We teach life, sir

2011-12-29T00:03:00.002+01:00

___
*Rafeef Ziadah é unha refuxiada palestina de terceira xeración. Activista política e poetisa do spoken word, publicou un CD, Hadeel, dedicado á mocidade palestina, "who still fly kites in the face of F16 bombers, who still remember the names of their villages in Palestine and still hear the sound of Hadeel over Gaza". Tamén paga moito a pena estoutro poema, o seu leit motiv: I am an arab woman of color and we come in all shades of anger.

Whatever!

2011-12-27T12:08:00.000+01:00

He can have his space
He can take his time
He can kiss you where the sun don't shine
Oh baby
Don't let him waste your time

19/07/09

Bicos descontados (IV)

2011-12-26T18:15:00.009+01:00

Durmo tan ben, tan profundamente, que me pregunto se non terían razón os que dicían que non era que non me gustara durmir con outra persoa. Que o que non me gustaba era durmir con eles. Pénsoo, pero non llo digo. Contida. Covarde. El contéstasme igual, sen sabelo: Uma coisa é habitar a pele. Dime. Outra é ter a noite por fragata.
___
*Di a xente de Quase Nada que dixo Eugénio de Andrade.

#3

2011-12-25T10:58:00.003+01:00

A. colecciona guías de viaxe, billetes de avión e fotos de si mesma nos lugares máis fermosos do planeta. Faino de xeito compulsivo, porque lle gustaría que os recordos rebordasen as seis semanas de vacacións e ocupansen todos os días da súa vida. Polo seu 45 aniversario prepara unha viaxe a Rapa Nui e a Tahiti. Chega á illa o día do seu cumpreanos e a celebración acaba na cama dun artesán local. Esa noite unha tormenta terrible sacode a illa. Cando se levantan, comproban que non hai nin luz eléctrica nin conexión por cable ou satélite. Non hai maneira de comunicarse co continente. O mar tragou os barcos que estaban amarrados e non chegan os avións do día. Están atrapados, os recursos son limitados e a ninguén parece importarlle... Nin dentro nin fóra da illa.

Drama social

28/07/11

Bicos descontados (III)

2011-12-24T10:01:00.006+01:00

Unha tardiña de domingo saímos de Santiago. O lugar do crime é importante. Cambiamos as cañas por unha cea con viño café e copa. Acabóusenos o vrao outonal. O frío tamén é importante, si. Trememos, pero non nos tocamos. Contidos. Covardes. Sempre educados. Arriba las manos! - di - Esto es un atraco. E, por unha vez, eu tampouco quero deixar quedar a cousa así.

___
*Más allá de la sombra / te delatan tus ojos, / y te adivino tersa, / como un mapa extendido / de asombro y de deseo. // Date por muerta / amor, / es un atraco. / Tus labios o la vida. "El Lugar Del Crimen", de Luis García Montero.

#2

2011-12-23T10:58:00.003+01:00

T. é brasileira. Chegou a Galicia hai seis anos, cun contrato para traballar nunha casa de ricos. A cousa non foi exactamente así e acabou dando coa súa pel nun club de carretera. Pero a vida vai buscando o seu ritmo e, pese a todo, T. consegue manterse a flote. Un día, EL aparece pola porta. Presume de ser un tipo poderoso e, para demostralo, convirte a súa vida nun inferno. Tarda meses en reunir a forza necesaria para escapar. Cando chega ao piso de acollida, EL está esperando na porta, vestido co seu uniforme de Garda Civil. No camiño de volta ao club, dalle unha malleira que a deixa inconsciente. É a última.

Novela negra

28/07/11

Bicos descontados (II)

2011-12-22T14:49:00.002+01:00

Intercambiamos os números de teléfono. Tomamos esa caña unha tardiña de vrao outonal. Falamos moito. Acompáñame á casa. Que educado. Escribímonos algunhas mensaxes moderadas e pizpiretas. Tomamos máis cañas outonais con tendencia crecente ao frío invernal. Falamos de case todo. Non sei se entendo aos homes felices. Cóntolle as follas á margarita. Nunca antes coñecera ningún.

#1

2011-12-21T10:57:00.005+01:00

M. ten 33 anos e leva 10 vivindo en Barcelona. Despois de moitos esforzos, por fin sinte que conseguiu construir a vida que quería: un bo traballo, un piso bonito nun barrio tranquilo, unha pandilla de xente divertida coa que facer plans de fin de semana e unha parella coa que compartir todo o lote. Unha noite de festa, M. recibe unha chamada. Os seus pais acaban de morrer nun accidente de tráfico. Adianta as vacacións e marcha para a aldea. Pasado o caos do enterro, dáse conta de que non vai ser sinxelo atopar un bo sitio no que deixar os avós. El ten alzheimer avanzado e a ela estanlle empezando os primeiros síntomas. O mozo propolle deixar atrás a súa vida e que instalarse con eles.

Comedia

28/07/11

Bicos descontados (I)

2011-12-19T21:41:00.001+01:00

Coñecino nunha festa de aniversario. Mirábame. Sorría. Falaba muito, con todo o mundo menos comigo. Parecía un tipo feliz. Busqueino no facebook e pedinlle amizade. Como quen non quere a cousa. Acting casual. Aceptoume. Escribiume unha mensaxe. Hai que quedar para tomar unhas cañas. Contesteille. Cando queiras. Quedou a cousa así.

___
*Din en Besos que fueron y no fueron, de Roger Olmos e David Aceituno (Lumen, 2011), sobre os bicos tímidos que: "Hay estudios que demuestran que las margaritas que escojen los tímidos tienen siempre un número de pétalos par, es decir: NO SE LO DAN."

Outing XVIII

2011-10-06T13:10:00.003+02:00

Non aturo caerlle mal á xente.

A L. e a D. fíxolles muita gracia oirmo dicir, unha noite de confesións de bar. Polo visto non é lóxico exercer de prepotente e angustiarse despois cando alguén se revolve e che enseña os dentes. E non será lóxico, pero é. Acepto o desprezo. Agradezo a falta de interese. Adoro que a xente entre no xogo da bordería mol. Pero non soporto provocar antipatía.

Amor Feliz

2011-10-05T13:37:00.003+02:00

Que a xente non coñecedora dun amor feliz
asegure que en ningures existe un amor feliz.

Con esta crenza seralles máis sinxelo vivir, tamén morrer.
___
*Edicións Positivas prepara unha antoloxía de Wislawa Szymborska na que aparecerá este poema que leu onte Olga Novo na primeira noite de Picaversos.

ἀφορισμός XVI: Derrota

2011-08-31T08:12:00.003+02:00

Apostar contra unha mesma é a mellor maneira de asegurarse a derrota.

Mala educación

2011-08-30T10:24:00.002+02:00

De mi vida lo que puedo contar es bueno, por eso la escribo poco. Hace un año comencé a publicar mis diarios pletórico de tristeza, como un señor enjoyado envuelto en depresiones al que la desgracia le estaba tumbando el pelo. Pero cuando las cosas amenazan con ir bien resulta de mala educación contarlo.
___
*CXIV, Manuel Jabois.

Downton Abbey

2011-08-30T09:25:00.000+02:00

___
*Downton Abbey é unha serie dramática británica creada por Julian Fellowes para a ITV. Disque cada episodio da primeira temporada custou un millón de libras e que os viron (de media) máis de 10 millóns de telespectadores no Reino Unido e máis de 6 millóns nos USA. En total, máis de 100 países compraron os dereitos de emisión. En España, emitiuna Antena 3 os martes e andivo entre os 3,2 e os 2,5 millóns de espectadores. Apta para fans de Jane Austen, de James Ivory, das witty remarks británicas e, por suposto, de Upstairs, Downstairs. Nos primeiros capítulos emborrachoume un pouco a enormidade da produción, a verdade, pero acabei colléndolles tanto cariño aos personaxes que conto as horas que faltan para saber que será deles na segunda temporada (da que fala aquí, The Guardian).

O final do túnel

2011-08-28T22:36:00.006+02:00

Vai rematando o vrao máis tranquilo e enerxizante da miña vida. Semanas de lecturas e series, de cañas e conversas, de xornada de verán autónoma, de sonos de oito horas, de hortas limpezas papanzas e paseos en familia. Foi un vrao raruno, sen viaxes nin excusas para non facelos. Un vrao silencioso, apático e algo autista, supoño. Pero tamén xenial, xusto e necesario. Un tempo precioso no que estiven onde quería estar, con quen quería estar. Antonte, no noso último paseo estival, invadiume o espírito da metáfora evidente e díxenlle ao papá: Visto dende aquí, calquera diría que por fin chegamos ao final do túnel. El miroume con ese sorriso pillo que se lle puxo ultimamente e respondeu: ... eso ou atopamos por fin o tren que nos remate.

Cuitelo

2011-08-26T17:29:00.004+02:00

Pídesme que faga aquel biscoito de chocolate. Coloco a tableta no borde da mesa e cargo todo o meu peso sobre as últimas dúas porcións. Nada. Doulle un golpe seco. Non hai maneira. Collo un cuitelo, colócoo na liña e finco con forza, a man dereita no mango e a esquerda no gume. Cando me dou conta do erro xa é tarde. O sangue anégame os pés.

Acusación

2011-08-25T21:03:00.002+02:00

A NENA miraba
todos os días
enriba do armario
se a pelota seguía alí:
desinchándose

__
*Acusación é o segundo libro de Xiana Arias. Non lle lin Ortigas, pero este pareceume un artefacto perfecto, a dose xusta de versos concisos, directos, algo crus: RECOÑÉZOME na dúbida: / Canto tempo resistirá a man / na pota de auga fervendo nos que rastrexar imaxes compartidas, como esa pelota que se desincha no alto dun armario ou esa sensación de desubicación permanente: VOUME / quero volver. / Estou sempre / no lugar seguinte. / Cando me deito / quero volverme erguer. / Cando me ergo / quero volverme deitar.

The Big C

2011-08-06T12:14:00.006+02:00

Cancer is the only illness that all patients think they're being punished.
___
*Lin por aí que The Big C é unha serie sobre como vivir o cáncer dende unha perspectiva positiva, pero eu non lle vexo o optimismo nin a visión positiva por ningún lado. The Big C é divertida, pero non porque ningunha das personaxes considere que un melanoma de estadio IV é unha oportunidade. Máis ben todo o contrario. En The Big C hai negación, hai escapismo, hai un punto bastante razonable de loucura e hai o sarcasmo despiadado de quen se ve xa fóra desa foto algo previsible que é a vida dunha muller branca do extrarradio estadounidense. Se algunha tacha teño que facerlle é que non o deixaran estar na primeira temporada.
**A non perder, tal e como me advertira Ghanito, Idris Elba. Aiomá e todo iso.

Inside Job

2011-08-02T22:53:00.003+02:00

Why should a financial engineer be paid four to a hundred times more than a real engineer? A real engineer builds bridges. A financial engineer build dreams... and, you know, when those dreams turn out to be nightmares other people pay for it.
___
*Inside Job é un documental sobre a crise financieira de 2008 escrito, dirixido e producido por Charles Ferguson. O autor defíneo como "unha película sobre a corrupción sistemática dos USA por parte da industria financeira e as súas consecuencias", con el gañou o Óscar ao mellor documental e lin por aí que á Sony lle custou 2 millóns de dólares facelo e que leva recadado 4,3 só nos Estados Unidos. É un traballo documentadísimo e, sen embargo, claro e entretido. Dá bastantes ganas de desmontar este chiringo absurdo no que vivimos e supoño que, xa só por iso, paga a pena velo.

Extimidad

2011-07-26T20:56:00.003+02:00

Si la soledad y el silencio eran "funcionales" al sistema, porque eran necesarios para practicar la introspección y la autoreflexión que eran la base de la construcción del "yo" moderno, ahora se tornaron intolerables. No es aleatorio que todos debamos estar siempre conectados, disponibles y reportándonos, generando y consumiendo información. (Di Paula Sibilia en Soy visible, luego existo)

Shameless

2011-07-12T15:36:00.004+02:00

___
*Shameless é unha serie mítica do Channel 4 británico. Van oito temporadas dende este primeiro episodio e as poucas personaxes que permanecen na serie evolucionaron tanto que xa non hai quen as recoñeza. A maioría, desapareceron. Algunhas están no cárcere e outras morreron, pero en xeral a xente desaparece de Chatworth fuxindo. Escapan sen mirar atrás dese arrabalde ficticio no que ninguén ten un traballo normal, no todo o mundo vive das axudas da seguridade social, da prostitución, da droga ou do crime desorganizado. No que é imposible durmir sen un par de pintas, un vodka dobre e un éxtase no corpo. Detrás de Shameless está Paul Abbott, que fora guionista de Coronation Street, unha das telenovelas máis míticas de todos os tempos, e o máis interesante desta novelaza de miles de millóns de páxinas é, precisamnte, como equilibra a estrutura típica das soap operas coa brutalidade dos diálogos, a sordidez das relacións sexuais (porque sentimentais hai máis ben poucas) e cunha total falta de respecto polos arquetipos. Nunca vira unha serie menos maniquea ca esta. Chega un punto no que todas as personaxes son tan atractivas como despreciables... dependendo do momento e da cantidade de alcol e/ou drogas que leven no corpo.
**Hai unha versión USA que empezou a emitirse en febreiro deste ano. Non a vin, pero teño entendido que é muito máis ñoña.

Nostalxia

2011-07-02T20:44:00.001+02:00

O olfato é o sentido máis sentimental.

Luther

2011-06-20T18:57:00.003+02:00

___
*Luther é unha serie dramática da BBC protagonizada por Idris Elba (o Stringer Bell de The Wire). Xa vos adianto que ten algún que outro problemiña de verosimilitude, pero as personaxes son estupendas e o traballo actoral, impresionante. Eu cheguei a ela da man de Ghanito (que raro!) e chimpeime os sete capítulos que hai nun suspiro. Facédeme caso, vede o primeiro. E, se non vos enganchades, deixádeme recado.

ἀφορισμός XV: Egoísmo

2011-06-15T22:59:00.005+02:00

A depresión transforma a persoa máis xenerosa do mundo nun monstro egoísta e cruel.
___
*A sociedade está deprimida, engado.
**Pero é un estado transitorio, matizas.

El Desencanto

2011-06-10T23:21:00.005+02:00

___
*El desencanto (Jaime Chávarri, 1976) é un artefacto literario, histórico e social impresionante. É o que podería ser a tele, se non estivese invadida polo aburrimento e polo baleiro. É unha peli imprescindible, que pode cambiar a túa visión da poesía, do cine e da vida. E agora, gracias a interné, podemos vela cando nos dea a gana. E parala cando se pon intensa. E retroceder cando se nos escapa unha frase xenial.
**E matizala con Despues de tantos años (Ricardo Franco, 1994): 1, 2 e 3.
***E lerlle as boutades ao poeta maldito e brindar co escritor sen obra da familia.

E compartilo.

A corda

2011-05-30T19:43:00.002+02:00

Esperto atenazada por unha familiar sensación de caída ao abismo. Afírmome ao colchón cos pés e cos brazos, pero desta volta non funciona. Unha corda tira por min cara abaixo. Atraveso a cama. Atraveso o piso. Atraveso o cuarto dos veciños e o portal. Atraveso os sumidoiros de Compostela e aterro no alto dunha nogueira. É a nogueira de Oleiros, pero debaixo non está a aira. Debaixo hai un barranco infinito. Abrázome á póla sobre a que caín. A corda colga uns catro metros cara abaixo. No outro cabo está a E. Intento subila, pero non podo con ela. Pídolle que me axude, que intente agatuñar pola corda arriba. Contéstame que non sabe que non pode que ela só quere caer. A póla empeza a ceder. Dígolle que non me joda, que non sexa egoísta, que pense en nós, que pense en min. Trónzase a madeira. Bérrolle aos da casa, que esperten, que me axuden, que non podo máis. Voume escurrindo. Ela chora, dime que o sinte, pídeme que a perdoe. Chego ao final da póla. Vou caer. Tiro do nudo con todas as miñas forzas. Sóltome.

Déixoa caer.

Os atallos e a poesía

2011-05-26T21:59:00.003+02:00

Non estou moi certo de que, visto o horizonte, a condición poética sexa capaz de liberarnos de nada, nin de liberarse a si mesma. Igual é que ese non é o seu oficio. As dificultades da poesía, ás veces, están en como a miramos. Como se fose algo excepcional cando, ben mirado, é algo cotián que desprazamos como esquivamos as cousas que requiren esforzo: polo mesmo que utilizamos a economía de recursos, polo mesmo que preferimos descansar. Quizais polo mesmo polo que decidimos coller atallos para chegar antes. E, sen embargo, a poesía tamén é un atallo para chegar antes a outro lado. Pero non vale responsabilizala dese lugar ao que chegamos. Porque lendo a poesía dos últimos trinta anos xa deberiamos ter sabido que chegaríamos xustamente aquí.
___
*"Esas cousas que a poesía anuncia ás veces" publicouse esta mañá na edición de Santiago de La Voz de Galicia, no Vai por aí de Camilo Franco.

Suite francesa

2011-05-25T22:02:00.003+02:00

Todos sabemos que el ser humano es complejo, múltiple, contradictorio, que está lleno de sorpresas, pero hace falta una época de guerra o de grandes transformaciones para verlo. Es el espectáculo más apasionante y el más terrible del mundo. El más terrible porque es el más auténtico.

___
*Irène Némirovsky escribiu Suite française durante a ocupación alemana de Francia. É un dos libros máis emocionantes e intensos que lin na vida, un libro preciso divertido implacable. Un libro que, no seu respecto pola complexidade do ser humano, describe tamén, dalgún xeito, a beleza e a crueldade dos tempos que vivimos. Mágoa que estea inacabado. Némirovsky planeara unha historia composta por cinco novelas, pero só puido escribir as dúas primeiras. En xullo de 1942 foi detida e enviada a Auschwitz, onde morreu. A súa filla maior conservou o manuscrito, sen sabelo, pensando que era un diario persoal ao que non se sentía capaz de enfrontarse, e por iso non se publicou ata o 2004. En España, editouno Salamandra, xunto con notas e correspondencia da autora. Aquí hai un arquivo dixital de dubidosa legalidade, por se queredes botarlle un ollo antes de compralo.
**Unha visión do libro muito menos entusiasta cá miña é a deste rapaz, Tadzio Koelb.

Ás cereixas

2011-05-15T23:09:00.002+02:00

Cústame escribir. Sinto o caos dentro da miña cabeza e véxome incapaz de poñer orde. Non sabería por onde empezar. Ou será que me da todo un pouco igual. O caso é que non dou xuntado o interese necesario para intentar descifrar o que pasa. O que me pasa. A cambio, fago muitas fotos. Retrato os detalles máis insignificantes. Os momentos máis banais... Se algún día saio desta anestesia, agradecerei ter un feixe de imaxes que me recorden o feliz que era mentres durmía.

Tizarlle ao lume

2011-05-08T23:39:00.003+02:00

Chego a Supena co coche. Non hai luz en toda a aldea. Pito varias veces, pero ninguén abre o portalón. Desisto. Abro a porta do camiño coa miña chave. A chimenea está encendida e sobre a mesa de pedra hai dúas furnas de cristal. Nunha está o papá. E na outra, o I. Pero que facedes aí? O papá dime que non pasa nada, que mentres o lume estea prendido non van ter problemas para sobrevivir aí dentro. Como que o lume? Si, o lume move o mecanismo que nos da osíxeno. Veña, vai buscar leña á nave. Póñome a carrexar leña, pero a chimenea chúpaa como se nada. Agóbiome Saíde daí. Empezo a baixar as sillas, as estanterías, a roupa, os libros. Papá, por favor, saíde daí. Non contestan, xa están medio atontados. Arrebolo tamén as miñas cousas. A chaqueta, o ordenador, o bolso. O lume come todo e cando chega á carteira, acaríñaa, lámbea, detense nela tanto tempo como con todo o anterior. Doume conta de que son os cartos. O que necesito para manter o lume prendido son cartos.

Curtocircuito (III)...

2011-04-27T17:31:00.005+02:00

...cando a xente se mete coa miña maneira comer. Machuco. Limpo. Separo. Organizo. Gardo o que máis me gusta para o final e alongo os últimos bocados ata o límite do posible. É nese momento cando, polo visto, resulto máis graciosa. Illada. Completamente concentrada na felicidade infinita que me produce ese último átomo de coulant.

Recordo que, de pequena, os demais remataban as súas bolsas de gominolas antes de que a primeira se acabase de desfacer na miña boca. Recordo como me miraban, despois, ansiosos. E como, por suposto, sempre me tocaban compartir.

L. confesoume unha vez que cando ve unha persoa comer imaxina como será na cama. Impaciente. Controlada. Compulsiva. Desleixada. Díxomo medio escojonado despois de verme converter uns ovos fritidos con cachelos nun hexágono perfecto. E eu, antes de meter o primeiro bocado na boca, mireino aos ollos e contesteille: chssst, non quero saber.

Sono

2011-04-11T13:41:00.002+02:00

De pequena, eu era a única persoa da casa que podía ver a tele a calquera hora. Foi unha medida desesperada de meus pais. Non durmía sesta, era sempre última en deitarme e a primeira en levantarme, non lles chegaban as bibliotecas (nin os cartos) para entreterme e din que chegou un punto terrible no que era capaz de aparecer no seu cuarto ás cinco da mañá rosmando: que fago? abúrrome.

Tamén din que as poucas horas que durmía as durmía tan intensamente que era capaz de caer da cama e non darme conta. De feito, pasábame con frecuencia. A súa anécdota favorita é a daquela noite que os espertei berrándolles que encendesen a luz, que non sabía que lle pasaba á miña cama. Cando chegaron ao meu cuarto, víronme sentada no chan, tapada coa alfombra e intentando acomodar a cabeza no edredón enguruñado.

Un día durminme de pé.
E non, non caín.

Creo que fun unha short sleeper desas, que o superpoder viña con obsolescencia programada e que a min me tocou na época vital máis inútil. Despois, pouco a pouco, foi desaparecendo. No instituto empecei a necesitar espertador. Na universidade, collínlle o gusto a iso de botar a sesta os días despois de saír de noite. Agora cústame tanto durmir profundamente que vou pola vida arrastrando unha sensación de sono perpeuto. E a verdade é que, se o penso, jódeme bastante que me veñan cobrar agora as horas que malgastei apampando para a carta de axuste.

ἀφορισμός XIV: Amizade

2011-04-06T10:29:00.001+02:00

Non hai peor inimigo que un amigo contrariado.

Curtocircuito (II)...

2011-04-05T11:02:00.000+02:00

... cando me preguntas, así todo seguido e mirándome aos ollos: que tal todo? Non, benigualben non me vale. Dime que tal todo, pero de verdade. Eres feliz? Estás vivindo a vida que queres vivir?

___
*A foto é do colectivo boliviano Mujeres Creando. Aproveito para compartir tamén esta web, onde atoparedes (entre outras cousas chulas) Before I Die, unha instalación interactiva que se realizou a comezos de ano nas paredes dun edificio abandonado de Nova Orleans.

Outing XVII

2011-04-04T15:29:00.003+02:00

O riquiñismo é unha arma de manipulación masiva.

Silencios

2011-04-01T16:44:00.008+02:00

Se ninguén nunca che aprendeu a ler ou a escribir e o que máis che presta no mundo é tocar a gaita bailar un valse contar historias, non hai peor tortura có silencio.

Primeiro a sordeira e agora isto.

Que razón tiñas, abuelo.

ἀφορισμός XIII: Respecto

2011-03-31T22:11:00.000+02:00

Ninguén respecta menos a nosa opinión que aqueles que din defender os nosos dereitos.

Curtocircuito (I)...

2011-03-30T15:57:00.000+02:00

...cando persoas que non vin diante nunca na vida nin saben o meu segundo apelido ou como se chama meu pai me escriben correos de traballo chamándome guapi cariño corazón e mandándome miles de besos besos besos besos besos...

Intrígame que me pase tanto.

Pregúntome por qué a min.

___
*Contabilizando traumas, just for fun.

Outing XVI

2011-03-17T15:59:00.003+01:00

Ás veces minto.

Ao principio, a distancia que me separa da verdade é pequeniña. Menos dun milímetro. Só para coller unha flor ao pé do camiño. E vou seguindo por aí, porque, total, que máis da. Vou pegadiña pegadiña e o dano xa está feito. Pero aparecen outras flores. E un paxaro. Un regato. E unha cerdeira que rebenta de froita. Cando me quero dar conta, xa non me acordo nin de onde viña nin cara onde ía. Daquela dame muita vergoña que me vexan, que pensen que me escondo. Non tal, só me despistei. E, para demostralo, pego un chimpo, boto un berro, plántolle lume á cerdeira. Escribo un post sobre a mentira.

Inxenuidade

2011-03-14T13:25:00.003+01:00

Existen dos clases de ingenuos. Los primeros creen poder resolver el problema antes de comprenderlo. Los segundos (...) deciden ser ingenuos como opción de vida, conscientes de sus restricciones pero comprendiendo al tiempo que la vida solo merece la pena si se vive intensamente, luchando por aquello en que creen. (...) Rara vez logran sus objetivos, pero su esfuerzo colectivo acaba por cambiar el mundo.

___
*Di Juan Freire no seu blog.
**E tan interesnate como o propio post, este comentario de Morpho_O: Javier García Solera (...) decía algo así como que "no es casualidad que INGENUO e INGENIO tengan la misma raíz".

Un dous tres...

2011-03-10T09:52:00.006+01:00

... respira

(Que falta me facían unhas vacacións de min mesma)

Flores nocturnas

2011-02-28T18:33:00.005+01:00

Cada vez que entro no cuarto da miña irmá alucino coa súa colección de flores nocturnas. Pétalos de cores imposibles. Centos de flores envoltas en centos de plastiquiños escasos, cheos de corazóns vermellos ou margaritas brancas. Un xardín misterioso que conta historias que eu non sei descrifrar... Boto contas e calculo que en toda a miña vida me terán regalado unha ducia de flores nocturnas. Pode que ducia e media. E ningunha desas flores, nin a primeira, chegou comigo á casa. Apampo para elas. Estou segura de que escondido nese xardín está un dos trazos máxicos que diferencian as nosas personalidades.

Flash forward

2011-02-17T23:03:00.005+01:00

I call it the garden of forking paths. All those lines they're futures that branch off each critical decision I made. (...) We engineered hundreds, even thousands of flash forwards. Sometimes we jump 20 minutes. Sometimes we jump 20 years. But every time we jumped, we saw a different possible future.
___
*Flash Forward é unha serie estadounidense baseada nunha novela homónima de Robert J. Sawyer. A serie ten as súas cousas, pero desde logo da ganas de ler o libro.

Obediencia

2011-02-14T10:58:00.003+01:00

A arte, tal como se concibía hai dous séculos, non ten sentido. Os artistas poñían metáforas, trazos, sons ao descoñecido... Con metáforas pouco se esclarece o misterio, a non ser que nos conformemos cun placebo, cómodo e barato na súa posoloxía, pero ineficaz a longo prazo.

___
*Obediencia é a novela coa que Antón Lopo gañou o premio García Barros 2010. Unha distopía chea de guiños ao presente que se bebe dun trago, entre sorrisos cómplices, e deixa un sabor amargo, como mandan os cánones. "Diríase que nese dilema reside a traxedia do ser humano: a maldición de elixir entre dúas únicas posibilidades e a certeza de que sempre, elixas o que elixas, se che escapará algo", di unha das personaxes ao comezo da novela. Así é.

Suicidios

2011-02-02T17:07:00.015+01:00

A OMS asegura que cada ano se suicidan en todo o mundo un millón persoas e que, por cada unha destas persoas, máis de 20 o intentan sen conseguilo. Ademais, alimentada polo forte tabú social existente ao redor deste tema, sábese que hai unha cantidade non determinada de suicidios encubertos como mortes accidentais.

En España, dende 1906 ata 2006, o estudo estatístico do suicidio contou cun boletín propio, pero a partir de 2007 esta información integrouse nas cifras de defuncións segundo a Causa da Morte, seguindo os estándares internacionais. O resultado deste cruce de datos é un descadre bastante frustrante, como explica este "sociólogo liberal" no seu blog e como podedes ver no gráfico anterior, da súa autoría.

En calquera caso, as últimas estatísticas estatais dispoñibles, as de 2008, sitúan o suicidio como a primeira causa externa de defunción en España, por riba dos accidentes de tráfico, cun total de 3.457 persoas falecidas, das que 2.676 eran homes (un 78%). Parece ser que a ratio home/muller de mortalidade por suicidio é de 4/1 nos USA, de 3/1 en Europa e de 1/e en Asia, pero non atopei fontes fiables coas que documentar estas cifras. En España, iso si, a diferencia é abrumadora.

En cifras absolutas e sen discriminar entre os sexos, en 2008 a peor franxa de idade foi a que vai dos 40 aos 44 anos, cun total de 341 suicidios. Sen embargo, atendendo á taxa por 100.000 habitantes, a peor franxa de idade foi dos 85 aos 89, cun 18,7**. Se vos fixades no gráfico anterior, veredes que a partir dos 80 as taxas masculinas suben muitísimo, ata chegar aos 37, 38, 47 e 50 suicidios por 100.000 habitantes.

Finalmente, as estatísticas do INE tamén ofrecen un desglose territorial que, por certo, era bastante máis completo e útil coas bases de datos de 2006. En todo caso, como podedes ver no gráfico, Lugo é a provincia de España cunha taxa de suicidios máis elevada. Entre 1998 e 2002, nesta provincia tiveron lugar unha media de 57 suicidios ao ano, o que supón unha taxa de 16 por 100.000 habitantes. Só se lle achegan Soria, cun 13, e Ávila, cun 10. De entre as galegas, a máis próxima é A Coruña, cun 9, seguida de preto por Ourense, cun 8,9. Na outra beira está Pontevedra, cun 4,1.

Leo nalgures que Émile Durkheim dixo a finais do século XIX que os suicidios son "fenómenos individuais que responden a causas sociais"... En pouco máis de 15 días, tres persoas cercanas a min intentaron suicidarse. Sei que ten que haber unha explicación. Intúo que hai non unha, senón un cento de causas sociais para esta vaga de tristeza e de desesperanza infinitas que nos rodean, pero estame custando racionalizar este asunto. Estame custando un mundo seguir as normas: manter a calma conter a ansiedade respectar as súas visións calar escuitar amosar interese sen adiantar xuízos comprender os feitos sen analizalos non retrucar outras historias muito máis tristes e desesperanzadoras non discutir non reñer non chamarlles tont@s estúpid@s egoístas cabróns non amosar lástima nin condescendencia. Non deixalos sós. E, sobre todo, estame custando un mundo entender por qué hostia a sociedade ignora este tema de xeito tan esaxerado. Por que non se pode falar deste asunto? Por que nos inventamos enfermidades ficticias que estigmatizan máis cás auténticas? Por que (e como) borramos "o incidente" de todas as conversas en menos de 24 horas? Por que sei a data da batalla de Lepanto e non teño nin idea de como actuar nesta situación?

___
*O mapa da taxa de suicidios no mundo en 2007 podédelo atopar aquí. E o de España, tamén de 2007, aquí. Ambas as dúas taxas son por 100.000 habitantes e as fontes son a OMS no primeiro caso e o INE, no segundo. A táboa por sexo e idades perpetreina eu cos datos do INE de 2008.
**Entre os 40 e os 44, esta taxa é de 9, 35.
***Tamén lin: o portal sobre o suicidio da web da OMS, estoutro artigo da ONG uruguaia Andar, Mitos y alertas sobre el suicidio e unha reportaxe de Pere Ríos en El País chamada Los hombres se suicidan, las mujeres lo intentan. Este último remata cunha reflexión de Javier Jiménez, psicólogo clínico e presidente da Asociación de Investigación, Prevención e Intervención do Suicidio: "Lo decisivo es el carácter, la actitud ante la vida y, sobre todo, el entorno. Si te quedas en paro, pero tienes un colchón profesional, amigos y familia, no te matas".

It's not perfect, but it's mine

2011-02-02T00:10:00.005+01:00

It's tucked away behind my eyes
Where all my fucked up thoughts can hide
Cos God forbid I hurt somebody
And the weirdest thing about my mind
Is that every answer that you find
Is the basis of a brand new cliché

This is my brain. And it's fine
It's where I spend the vast majority of my time
It's not perfect, but it's mine
___
*Tim Minchin defínese a si mesmo como "a musician with a swollen sense of my ability to articulate my insignificance". Eu descubrino neste tweet de José A. Pérez. Aquí hai muito máis.

Ilusiones excesivas

2011-01-30T21:48:00.004+01:00

El que escribe sobre sí mismo corre el riesgo, prácticamente inevitable, de equivocarse, aunque también sea cierto que el que escribe sobre otro se equivoca sin remedio. No entiendo, sin embargo, que esto valga como pretexto para dejar de escribir. Pero conviene tenerlo en cuenta y no hacerse excesivas ilusiones.
___
*A cita pertence a Nota autobiográfica (1986), de Gonzalo Torrente Ballester.
**H mandoume onte este vídeo de GTB, recomendándome esperar ata o minuto 25.
***Leo aquí que se inaugurou esta semana en Madrid a exposición Los mundos de Torrente Ballester, presidida, parece, por esta frase marabillosa: La biografía de todo artista verdadero puede resumirse en su relación con el límite, porque se acomoda a él, porque lucha con él. A cita orixinal está en Curriculum, en cierto modo (1981). Por certo, no artigo de Público di Paula Corroto que Álvaro Torrente Sánchez asegura que seu pai foi "el primer académico en tener una dirección de email en la Academia. Y fue en 1993".

De igualdade e rúas con nome de muller

2011-01-27T16:37:00.006+01:00

Seis anos despois da aprobación do I Plan de Igualdade entre Homes e Mulleres, no que o Concello de Lugo recoñecía expresamente a necesidade de "incrementar o número de rúas, centros municipais, colexios, institutos, zonas verdes... que leven nomes de mulleres que teñan achegado algo á sociedade, a ciencia ou a cultura", á comisión municipal que se encarga deste asunto aínda non se lle veu ningún nome de muller á cabeza. Xa no 2008 se aprobaran 24 novos nomes de rúas e ningún deles pertencía a unha muller. Agora, leo isto e, o que é peor, isto (!) e supoño que as persoas que conforman a comisión non coñecen ningún nome de muller que teña achegado algo á sociedade, a ciencia ou a cultura e por iso, porque non hai outros, é polo que se lles veñen á cabeza nomes de alcaldes franquistas.

Se cadra, poden buscar aquí ou aquí algo de inspiración.

Actualización 11.03.2011. A asociación Enriqueta Otero aproveitou que a celebración do Día da muller cadraba este ano o martes de Entroido para facer unha comparsa reivindicativa que achegase a súa mensaxe ao público que ateigaba as rúas e ás autoridades que recibían as comparsas na porta do concello de Lugo.

___
*Un artigo mui interesante sobre este tema, de Pablo López en La Opinión.
**Xa hai un II Plan de Igualdade do Concello de Lugo, que tamén recolle a necesidade de "promover unha repartición equitativa no nomeamento das rúas, prazas, edificios e monumentos".

Tomo y obligo

2011-01-20T19:21:00.005+01:00

Siga un consejo, no se enamore
y si una vuelta le toca hocicar,
fuerza, canejo, sufra y no llore
que un hombre macho no debe llorar.

___
*O tango é Tomo y obligo, de Manuel Romero, e cántao Gardel.
**A miña tangueira favorita acordouse onte do Volver, de Alfredo Le Pera. Levo toda a mañá obsesionada con outra grande de Le Pera, Por una cabeza.

O crime perfecto

2011-01-17T16:55:00.008+01:00

Dígolle que faga unha lista de pros e contras. Que escriba nunha páxina os bos momentos, as palabras cariñosas, os xestos amables. E noutra, os insultos e as ameazas.

Non podo imaxinar nada peor ca ti.

Non pode. Non lle apetece. Non sabe vivir sen el. Quéreo. Cando ela se porta ben, el é moi cariñoso.

Oxalá morreras.

Compra unha corda e vaise colgar ao río, pero non é capaz.

Non vales nin para matarte.

Seu pai tuse impa sorbe os mocos abrázase a ela sen xeito. Sen consolo. Nunca ninguén lle aprendera a chorar.

Oxalá te colgaras onte.

O paxaro canta alegre coma nunca. O tele trona goles coma sempre. O ruído énchelle a cabeza e non deixa sitio para nada máis. Nin para a culpa nin para as lágrimas nin para as palabras.

Non podo imaxinar nada peor ca ti. Oxalá morreras. Non vales nin para matarte. Oxalá te colgaras onte. Ódiote.

Quere ir. Non quere estar aquí. Non pode vivir sen el. Non quere estar aquí. Quere ir... e ningunha lista, ningunha conversa, ningunha cousa que eu poida dicir ou facer vai evitar que vaia.

Actualización 22.01.11. E foi.

Force yourself to act happy

2011-01-14T19:07:00.005+01:00

___
*"Hawaiian Getaway", de Adrian Tomine, é unha das catro historias recollidas no volume Rubia de Verano. Todas elas tristes e honestas.

Exactly

2011-01-13T14:57:00.002+01:00

We have both dealt with enough criminals to know that they look exactly like the victims.
___
*Dille Matt Czuchry a Julianna Margulies en The good wife.

En Lugo

2011-01-01T16:34:00.000+01:00

O derradeiro alento de 2010 recordoume aqueloutros ceos en chamas que tanto me emocionaron noutros momentos, noutros lugares.

Ascensor

2010-12-22T23:08:00.002+01:00

Esperto temblando de frío, envolta en min mesma. Enguríñome aínda máis, aprétome, pero non dou entrado en calor. Entón esperto de todo e doume conta de que non estou na miña cama. Estou no chan. Un chan raro, cheo de bultiños. Apálpoos na escuridade. Chego a unha parede. Vou subindo e vou recoñecendo o ascensor da casa na que viviamos cando eu era pequena. As tiras metálicas verticais, desencaixadas. O espello. A tira grosa horizontal que alguén raiu para escribir un "I love you" algo retorto. As portas novas, pechadas. E os botóns. Doulle ao do portal, pero non vai. Busco o do sexto. Non sei por qué, pero dame a impresión de que ese si que vai funcionar. Doulle e doulle e doulle e doulle e doulle e doulle e doulle.

Pero non, non funciona.

Outing XV

2010-12-16T15:55:00.001+01:00

Ás veces síntome expansiva. Véxome invadir espazos e momentos que non me corresponden.

Hiperactividade

2010-12-15T22:17:00.003+01:00

(...) ya sólo nos gustan los principios de las cosas. Todo lo que no nos proporciona la satisfacción inmediata de lo fresco, el subidón de lo nuevo o la velocidad de una introducción nos resulta insoportablemente aburrido.
___
*Marta Peirano fala en La Petite Claudine sobre The Shallows: What the Internet Is Doing to Our Brains, de Nicholas Carr. Cita o artigo que orixinou o libro (en castelán, aquí).

É bastante sinxelo, no fondo.

2010-12-01T10:45:00.003+01:00

Acepta que che diga cousas bonitas e dame un bico, idiota.

Benarés

2010-12-01T00:50:00.008+01:00

Volveu o ceo de decembro e eu non só non fixen todo o que me prometín que faría, senón que nin sequera fun capaz de organizar as imaxes daquelas semanas.

Facelo dame morriña de lugares que non coñezo.

De persoas que nunca coñecerei.

As regras do xogo

2010-11-26T10:30:00.002+01:00

1. Non se admitirán listas cun único elemento
2. Non se admitirán presións ou agasallos con intención de influir nos participantes
3. Os participantes, de mutuo acordo, poderán decidir a suspensión temporal dalgunha destas regras

Nuestro carácter es nuestro destino

2010-11-26T00:19:00.000+01:00

Character is fate.

A cita de Heráclito estará masticadísima, como di Lector Malherido, pero eu non a coñecía. Podería tatuala na caluga.

Super fotón

2010-11-24T23:16:00.003+01:00

Todos somos actores porno.

O do reloxo

2010-11-24T21:18:00.004+01:00

Atopámonos na barra do Ultra. Mírame aos ollos e vexo un reflexo de intimidade compartida. Sorrí. Sonia? Sorrío. Como podes recordar como me chamo? Pon unha cara moi seria, como de concentración... e despois ri. Vale, chámaste igual que miña irmá. Eu tamén me río. Chámome igual que todas as irmás da miña xeración.
-Así que ti non tes nin idea de que son...
-Claro que sei quen es, o que non sei é como te chamas...
-E quen son?
-O do reloxo.
Mírame outra vez aos ollos e aquelas horas de intimidade compartida inúndanme como se foran anos. Como se este tipo bastante máis guapo e bastante máis pijo do que eu recordaba levara toda a vida ao meu lado. Como se o soubese todo de min. Pero non, claro. Non ten nin idea. E eu, por non saber, non sei nin como se chama. Quedamos calados, cun silenzo incómodo. En fin, teño que volver... estou cun amigo. Si, claro, eu tamén. Dámonos dous bicos algo aparatosos e volvo xunto a M. Como se non pasara nada.
Como se nunca pasara nada.

Acumúlaseme o choio

2010-11-23T13:14:00.002+01:00

Os tacóns son agora unha cousa importante, outra cousa importante é facer listas e que nunca o saiban.

Outing XIV

2010-11-16T13:51:00.002+01:00

Pregúntome se a orde na que me visto terá algún tipo de explicación simbólica. Se ocultarei antes o que máis quero protexer. Ou esconder.

Pregúntome en que orde vos vestiredes os demais.

Gastar palavras

2010-11-03T00:28:00.002+01:00

Penso (pensar nao consome as palavras) muitas coisas assim. E tenho pena de nao poder falar disto a ninguém, nao ter as palavras necessárias em mim. Sinto-me deficiente: nasci com défice de palavras.

Nao percebo para que estou a gastá-las contigo.
__
* Gastar palavras é o libro co que Paulo Kellerman gañou o premio Camilo Castelo Branco.

Supercrisis

2010-10-30T14:52:00.002+02:00

Tengo por fin un numero de plaquetas elevado. Para celebralo mi oncologo y yo decidimos envenenar mi sangre y matarlas a todas.

___
*Cheguei a Supercrisis da man de Lector Malherido, que dixo del que "en este otro blog se destila más ternura, más vida, más cojones, más socialismo, más dolor real por la vida que en todos los artículos de domingo del año". E eu estou dacordo.

Cuestión de carácter

2010-10-26T18:38:00.004+02:00

Xenio nervio temperamento forza firmeza tenacidade vontade empuxe potencia valentía. O que máis admiro nas mulleres da miña familia é o caracter. Medrei confiando en que dentro de min había algo diso, que mesturada coa melancolía viña parte desa enerxía... e así levo toda a vida, tirando dese stock xenético. Parece infinito. Pero supoño que non o é. De feito, ás veces, dame medo malgastalo. Desperdiciar esa forza tirando de carros alleos cheos de persoas moles. Dame moito medo pensar que pode chegar un día no que sinta que non dou máis. Que se acabou. E dame máis medo aínda darme conta de que ese día necesitarei que alguén tire de min. Necesitarei que alguén teza para min unha nova capa de invulnerabilidade. E pode que ese alguén non exista, ou que eu non fora capaz de atopalo, porque estaba demasiado ocupada desperdiciando a miña enerxía en discusións estériles con mediocres ben situados.

Prematuro

2010-10-24T23:00:00.000+02:00

O seu único fillo pegouse un tiro aos 37 anos. A noite do día que o enterraron botaron na tele un documental sobre nenos moi prematuros que sobreviven de milagre. Vírono sentados cada un nunha esquina do sofá. En silencio.

Manual de Masoquistas

2010-10-22T22:28:00.004+02:00

Hai quen persegue durante unha vida o reflexo que se tivo e hai quen desprecia buscar e se deposita na auga e fai dos seus ollos unha superficie de limo.
___
*Antón Lopo está a piques de presentar Obediencia. A cita é doutro libro seu, de título glorioso: Manual de masoquistas (autoedición, 1990).

Bailamos

2010-10-14T21:48:00.004+02:00

Toda a noite. Bailamos cada un de nós para unha persoa concreta. No mellor dos casos, esa persoa está mirando. No peor, non existe.

La sombra del éxtasis

2010-10-11T17:56:00.000+02:00

Yo creo que todos los escritores, incluso los más mediocres, los más falsos, los peores escritores del mundo, han sentido durante un segundo la sombra de ese éxtasis.

Sin duda, el éxtasis no lo han sentido.

El éxtasis, tal cual, quema.
___
*Non me gusta nada Cristián Warnken, pero mola escuitar a Bolaño falar de literatura, de éxtases, de lumes que consumen e das vidas covardes dos que non se deixan consumir.

Gramática de la fantasía

2010-10-01T18:13:00.003+02:00

Los cuentos sirven a las matemáticas, así como las matemáticas sirven a los cuentos. Sirven a la poesía, a la música, a la utopía, a la labor política: en definitiva, al hombre entero y no sólo al que crea fantasías. Sirven precisamente porque, en apariencia, no sirven para nada: como la poesía y la música, como el teatro y el deporte (si no se convierten en un negocio).

(...)

Ha de ser una ley: no hay creación auténtica sin cierta ambigüedad.
___
*Gramática de la fantasía: introducción al arte de inventar historias, de Gianni Rodari. Eu teño o de booket, traducido por Mario Merlino, pero na rede só encontrei esta tradución de Roberto Vicente Raschella. Non sei que tal estará. O libro é un must

Renuncia

2010-09-30T16:24:00.003+02:00

En este sencillo acto, entonces, y ante la aterradora mirada de Cristina, mi mujer, que es catalana y no entiende de gestas y epopeyas, renuncio a todo lo molesto y a todo lo incordioso y a todo lo burocrático y a todo lo extremadamente sigloveinte de mi oficio. Le digo chau, feliz de la vida y sin rencor, a los intermediarios que me obstaculizan la charla con los lectores. Chau publicidad, que te recorta la palabra; hasta nunca burocracia, que te distribuye mal y pronto; adiós y buena suerte ideología, que te despierta por la noche.

—También dile adiós a la seguridad social y a que nos entre un duro en el banco —me interrumpe Cristina—, saluda de nuestra parte a la universidad de la Nina, despídete de comprarnos una casa y dejar de ser inquilinos, dile adiós a hacerte el tratamiento de conducto cuando se te caigan los dientes de tanto cenar las sobras… Que lo sepas, que yo cojo una maleta y me marcho, si sigues con esa idea de Cuba a cuatro pesos. ¿Qué se te ha perdido a ti en Cuba? Tú y el imbécil de tu amigo. Que desde que llegó os creéis Batman y Robin…

—¡Silencio, mujer! ¡Con tus gritos nadie puede ser anarquista en esta casa!

___
*Hernán Casciari renuncia á escritura por conta allea e ás súas desgrazas con este post e eu, léndoo, síntome máis Cristina que anarquista. Espero que iso non me convirta nunha desas persoas que renunciaron a renunciar.

La voz global

2010-09-22T18:17:00.005+02:00

Ella, que ha sido la primera escriba elegida democráticamente. Autora de las primeras palabras que escuchamos y del último aliento que recibimos todos los seres humanos del planeta. Ella, propietaria última de la Identidad y de la Historia, se enfrenta ahora a un proceso judicial por abuso de confianza pública que mantiene a nuestra sociedad perpleja y desorientada. Es preciso recuperar el control, para lo que proponemos diseñar una escriba androide que no rinda cuentas más que a la Verdad. Es urgente. No quedan ya personas que hayan oído palabras que Ella no haya pronunciado y apenas conservamos algunos restos de lo que hasta hoy conocíamos como Mentira y que a la luz de los últimos descubrimientos en el pasado podría haberse llamado Literatura.
___
*Non conseguín o iFree Tablet. Non me extraña. O sorprendente é que vaia entrar na antoloxía, segundo me comunicaron nun correo... si que vai ser ampla. Aquí está.

Asedio

2010-09-15T20:07:00.004+02:00

Estou durmindo soa na casa dos meus pais. Esperto de madrugada, sobresaltada. Hai xente abaixo. Afino o oído. Voces masculinas descoñecidas discuten a operativa do roubo. Pensan que a casa está vacía. Un deles comeza a subir pola escaleira. Pecho a porta e arrastro o primeiro armario. Berran. Movo a cama. Petan na porta. O outro armario. Puta, sal daí. O escritorio. Como nos fagas entrar vai ser peor. Pego todos os mobles á porta e séntome no metro cadrado que queda libre, debaixo da velux. Tremendo de cansancio e de medo, doume conta de que estou illada. Os teléfonos quedaron do outro lado.

Cheira a fume.

Hai seis pisos de caída ata o río.

Canción de las simples cosas

2010-09-15T15:52:00.006+02:00

Demorate aquí, en la luz mayor de este mediodía,
Donde encontrarás con el pan al sol la mesa servida

Velocidade Alta

2010-08-17T17:12:00.005+02:00

A aldea espertou un día e os prestidixitadores do progreso non estaban. Marcharan sen dar aviso, coas súas máquinas e coas súas présas, deixando tras de si unha presada de euros en expropiaciós e unha ferida sanguenta no medio e medio da terra dos comedores de chopos.

Sun Bath

2010-08-14T23:20:00.003+02:00

Beleza amor fillos estabilidade matrimonio aburrimento violencia liberdade traballo independencia enfermidade vellez morte paixón dor. Five women chatting about life on a quiet summer afternoon. Notas para unha peza teatral.

Diary of Light

2010-08-13T10:33:00.004+02:00

André Kertész foi un fotógrafo autodidacta que retratou a Hungría de primeiros de século, o París de entreguerras e o Nova York dos 30 aos 80. Ademais da marabilla sobre a lectura que descubrín hai pouco no reader de Orsinia, hai unha compilación das obras máis significativas de Kertész que se chama Diary of Light 1912-1985 (tédelo enteiriño aquí, pero non vos chivedes). Sillas baleiras, fiestras, sombras, reflexos... vexo as fotos que fixo este tipo hai case un século e recoñezo unha por unha todas as miñas obsesións. Boto contas e conclúo, outra vez, que nada do que eu vexo, do que eu sinto, do que eu penso, do que eu vivo, é novo. Que está todo dito.

E tampouco é que importe demasiado.

Big Love

2010-08-12T19:31:00.001+02:00

Mormon theology is a form of restorationism that shares a common set of beliefs with the rest of the Latter Day Saint movement, including use of the Bible, the Book of Mormon and Doctrine and Covenants. It also has a history of teaching eternal marriage, eternal progression, and plural marriage, although the Church of Jesus Christ of Latter-day Saints had abandoned the practice by the early 20th century. Under the doctrine of revelation, Latter-day Saints believe that Jesus leads the church by revealing his will to the President of the Church, whom they sustain as a modern-day prophet, seer, and revelator. Individual members are expected to receive personal revelation from God for specifics in conducting their lives.
___
*Acabo de ver as tres primeiras tempadas de Big Love (máis info, na HBO e na wikipedia) e non sei. Si, pero non. Aprender algo máis sobre os mormóns é interesante e algunhas personaxes molan, pero bótase en falta algunha dobrez, algunha evolución. Ao final parece unha espiral, dando voltas sobre o mesmo ata o infinito. Non sei se seguir coa cuarta, faise algo aburrida.

Post-it

2010-08-03T13:35:00.003+02:00

Aproveito que un dos meus inventos favoritos está de aniversario para limpar a carpeta de post que nunca publicarei. Selecciono 30, escríboos en cadanseu cadradiño amarelo e seméntoos pola cidade adiante. No camiño de volta, sinto que a xente me mira raro. Supoño que os sorprenderán as miñas alancadas de astronauta.

ἀφορισμός XII: Silencio

2010-07-26T22:04:00.005+02:00

O silencio é atractivo porque se deixa encher coas palabras que queremos escuitar.
O silencio é decepcionante porque ao rompelo vemos que dentro non había nada máis ca inseguridades.

O culeiro

2010-07-21T14:28:00.004+02:00

Botamos o verán na aldea, coidando da abuela Josefa, que xa está mui maliña. Non quere comer nin beber nin durmir. Laia, día e noite, e berra nomes descoñecidos que xa non olvidarei nunca máis. Os pequenos durmimos nos cuartos da cuchiqueira, porque son os máis alonxados, e eu soño o mesmo todas as noites. Todas. Soño que esperto a media mañá eu soa na casa grande da aldea. No piso non hai ninguén. Nin a abuela, nin os seus lamentos. Na cociña non hai traza nin do almorzo nin do xantar. Non se escuitan os ruídos das vacas no establo. Dáme algo de medo. Saio á aira e vexo un culeiro negro debaixo da cerdeira. Acércome despaciño. Cando chego á sombra da árbore, vexo que dentro do culeiro hai unha persoa cortada en pedaciños. Son unhes cachos minúsculos, irrecoñecibles, pero eu sei que é papá. Esperto angustiada. Non podo respirar.

The Wire

2010-07-20T18:04:00.003+02:00

The Wire é como esas novelazas de mil millóns de páxinas que todo o mundo che recomenda. Parece que dá pereza poñerse, porque son tan longas, esixen tanta concentración e iso de obra mestra bota tanto para atrás... pero, despois, un día calquera, poste. E pouco a pouco, como quen non quere a cousa, vaste metendo na historia. Faiche gracia. É intelixente. Adoras algunhas personaxes. Odias outras. Non sabes por onde lles dá o aire á maioría. Confías nas normas: os bos gañan e os malos perden. É cuestión de paciencia. Ou non. Déixaste sorprender. Ris. Choras. Enfádaste. E, de repente, daste conta de que mil millóns de páxinas non chegan a nada. Daste conta de que as cousas que non esixen concentración tampouco poñen nin quitan. E daste conta, sobre todo, do orfa que vas quedar cando acabes esta fucking obra mestra.

Acabo de papar 60 horas de televisión sen respirar e estou conmocionada. Non sei que hostia vou ver (ou ler) agora. Non vai ser fácil atopar algo que estea á altura.

Outing XIII (bis)

2010-07-15T21:07:00.000+02:00

Cousas que alimentan máis ca un bocata de xamón:
-Os petisuis
-A tensión sexual non resolta
-A mala hostia

Outing XIII

2010-07-15T19:30:00.002+02:00

O que máis me activa na vida é a mala hostia. Dá algo de medo pensalo, pero é así.

Amor y pedagogía

2010-07-13T00:57:00.002+02:00

La razón de ser, en efecto, de la pajarita de papel es su perfección geométrica, perfección a la que todas ellas tienden, aunque no logren alcanzarla jamás. (...) Y aquí se nos presenta una interesantísima y muy sugestiva cuestión. Es, a saber, la de que lo que hace la individualidad de cada pajarita, lo que de las demás pajaritas de su tamaño la distingue es precisamente su imperfección.
___
*“Apuntes para un tratado de cocotología” é unha xoíña que ven como bonus track do Amor y Pedagogía de Miguel de Unamuno (1902, reeditado en 2001 por Alianza Editorial na colección El Libro de Bolsillo).

Persecución

2010-06-29T08:36:00.003+02:00

Soñas cunha persecución policial. Pensabas que ser a mala sería diferente. Máis reconfortante. Nas películas parecen mui seguros de si mesmos, pero tu tés medo e non che gusta conducir tan rápido. Rascas o R5 contra unha ringleira de coches aparcados e contra un par de esquinas, antes de meterte nun calexón sen saída. Merda. Saes do coche e entras nun edificio en construción. Acércanse muito. Subes correndo polas rampas das escaleiras. Vante coller. Estás cansa e agobiada. Tropezas contigo mesma e caes polo burato do ascensor. Caes caes caes caes ata que ves un cable pelado e pensas que é a túa oportunidade de frear esta caída infinita. Agárralo coas dúas mans, con toda a túa forza.
E espertas coa descarga eléctrica.

Fuck

2010-06-27T22:53:00.003+02:00

___
*Estame costando un mundo entender os diálogos de The Wire, teñen un montón de vocabulario específico. Je. É gloriosa.

Jeanne Moreau

2010-06-27T01:09:00.000+02:00

___
*Como molaría ser Jeanne Moreau. Aínda que só fose un momentiño. Aínda que implicase pasear atormentada polas rúas de París. A escea pertence a Ascenseur pour l'échafaud, de Louis Malle.

Fin de século en Palestina

2010-06-26T10:59:00.002+02:00

El contaba esas desgrazas cun sorriso nos labios, como se fose unha broma, e iso, curiosamente, en vez de suavizalas, convertíaas en algo ben máis cruel.
___
*Miguel Anxo Murado tira de sentido do humor para contarnos o seu Fin de século en Palestina (Galaxia, 2009) e iso convirte os incidentes, por chamarlle á morte dalgunha maneira, en algo ben máis cruel.

Escaleiras

2010-06-25T21:45:00.002+02:00

Desde ben pequena, ás veces, soña con escaleiras mergulladas nun silencio que as envolve por completo. Por veces soña que sobe, outras que baixa ou senta nelas… e, as máis, que cae. Nestas últimas hai dous tipos de caída: a normal e a elegante, que consiste en baixar chanzo a chanzo lentamente ata darse de conta de que non hai máis e aínda así coloca o pé, sen medo, na completa escuridade. A semana pasada soñou que subía as escaleiras de costas, cunha soltura que marabillaba. Días despois de darlle voltas ao asunto, recordou ter lido algo de Cortázar ao respecto.
___
*H. acaba de abrir caderno en internete. Chámase Xambreadeira e xa conta cunha leal seguidora.

Summertime (VI): One of these mornings

2010-06-22T23:10:00.003+02:00

But till that morning
There’s a nothin’ can harm you
With daddy and mammy standin’ by

Unha sala circular

2010-06-18T16:51:00.004+02:00

Soñas que toda a xente que coñeces está reunida nunha sala enorme, circular. Míranse. Pasa o tempo. Pregúntanse que os unirá, porque estarán aí. Pasa máis tempo. Discuten rin comen beben bailan durmen. Pasa muito máis tempo. Fórmanse parellas de sexualidade dificilmente compatible, bizarras pero indestrutibles. Pasa todo o tempo do mundo. A vida. Ao principio, preocúpache que falen de ti, que descubran todas as incoherencias, todas as mentiras. Ao final, daste conta de non. De que o malo non é eso. O malo é que nunca se darán conta de que ti es o fío que as une, porque nunca ninguén se acordará de ti.

Roxa

2010-06-17T14:30:00.002+02:00

Nós, os netos dos caseiros, ilustrados e desclasados, que quixemos saltar da servidume á clase media sen pasar polo proletariado, do analfabetismo ao máster, da cultura do pobre pero honrado ao cinismo low cost, recordaremos por fin cal era o lugar que nos correspondía.
___
*Belén Regueira, en ANT. No sei se ela está especialmente lúcida ou eu ando moi necesitada de honestidade, pero xa é a segunda vez que noquea esta semana.

Outing XII

2010-06-15T20:17:00.000+02:00

Gustaríame ter unha tarxeta de visita que me definira con letras grandes e bonitas.

29 de xaneiro do 2002

2010-06-15T15:13:00.003+02:00

ben o sei ben sei eu todo
que para eu aprender este ladrido
á fin fixeron falla
mil mulleres lavando a reo no río de Saá
e mil arando e dúas mil cosendo e cinco mil
apañando cozas e garabullos no medio do monte e Ti
sobre todo ti plantando pinos nun serragoto inmenso
desaprendendo canto es
esfuracando as túas dúbidas.

___
*Moi fálame de "29 de xaneiro do 2002", de Olga Novo, ao fío daqueloutro de Sofía Castañón, e non sei se serán o poema a primavera ou as circunstancias, pero o caso é que choro unha magdalena. Sería xenial poder reestructurarlle s a osamenta co implante dunha canción anarquista. Sería o máximo. Pero non vai ser, claro, porque os versos alexandrinos e as cancións anarquistas non están para iso. Están para outra cousa, supoño. Só me falta descubrir para que.
**O poema pertence a A Cousa Vermella (Espiral Maior, 2004) e, curiosamente, unha das primeiras referencias que atopei na rede foi a do blog de 23 Pandoras.

Esta noite

2010-06-11T17:57:00.004+02:00

Ouvín dicir que non ías andar máis por aquí
que querías voltar voltar voltar
pois non, meu irmán
foi simplemente
un momento de abatemento
pero xa tomei folgos...

___
*Alo Irmao gravouse hai un ano no Teatro Principal de Compostela. Nestes doce meses pasaron muitas cousas. Se cadra, demasiadas. Ao mellor, non as suficientes. Quen sabe. O que está claro é que a miña debilidade por este proxecto sigue intacta, inmune a calquera momento de abatemento. Investigade no Spotify e, se vos gusta, aproveitade a oferta da toupa.

Life Without the Web

2010-06-10T23:32:00.006+02:00

Besides reading more, I am more productive when at my office. Letters get written, calls get returned, and reports get finished. I am drawing more. My days don't begin and end with me staring at my laptop. I don't constantly feel humiliated by my inability to refrain from compulsively checking my e-mail. I feel less anxious as I move through the day. A certain texture has returned to my life.

___
*O debuxante estadounidense James Sturm leva dous meses desenchufado de internet (aquí, a historia en castelán. Eu vino nas lecturas compartidas por Grial). Non é un rollo rancio de desprezo polas bondades da rede. É que se sentía ansioso, dependente, tiña a sensación de que o tempo se lle escaba das mans máis rápido por culpa de internet e decidiu probar a desengancharse unha temporada. Recordoume canto me custou apagar o ordenador (e o móbil) antes de marchar para a India... e a pereza que daba alí ir ata o ciber ou chamar. É certo que estar de vacacións é outra historia, pero, en fin, algo de comportamento adictivo tamén hai. O que non está tan claro é que queira facer algo ao respecto.

Ganga

2010-06-07T18:38:00.004+02:00

O museo está case baleiro. Ámbar recende inxenuidade, "cres que me parezo a Nefertiti?" "Es máis fermosa." "Pregúntocho en serio, teño o seu perfil?" "Sabes que si." "Rose, ho, Rose, Rose, vida miña." Rose descúlpase, "un segundo, teño que ir ó váter" e Ámbar vai asexalo polos baixos da porta do váter: estase chutando. Anóxana os homes que non son amos do seu desexo, como ensina a lección inicial do catecismo da Comunidade: "A vida do individuo é a vida do seu desexo.".

___
*Lendo o Ganga de Antón Lopo (Xerais, 2001) dinme conta de que non coñezo ninguén da miña xeración que recoñeza terse chutado heroína. Ninguén. Nin os máis apaixoados defensores do consumo de drogas. Alcol, hachís, marihuana, éxtase, anfetamina, opio, cocaína ou calquera deterxente líquido destilado por un descoñecido nun alambique doméstico ofrécenos máis seguridade cá heroína, a droga maldita para os que medramos coa Operación Nécora atronando nos Telediarios. O chute de heroína é a representación simbólica da decadencia. O síntoma innegable de que non somos amos do nosos desexo.
**Parece que o domingo se cumpren dez anos da famosa operación policial. Manuel Jabois falaba hai pouco do tema e alguén subiu ao youtube aquel mítico Marea Blanca de Documentos TV.