Pornografía

Coma de pequena,
bañada no río, despois,
cando choraba e sentía
frescura ao mesmo
tempo e meus pais
amábanme sen
dicir nunca a palabra AMO
coma un segredo
entre nolostres.

___
*"Analoxía" é un dos moitos poemas nos que Lupe Gómez fala de min.

El amante de lady Chatterley

Yes, I do believe in something. I believe in being warm-hearted. I believe especially in being warm-hearted in love, in fucking with a warm heart. I believe if men could fuck with warm hearts and the women take it warm-heartedly, everything would come all right. It's all this cold-hearted fucking that is death and idiocy.

 ___
*Lady Chatterley's Lover é unha novela de D.H. Lawrence publicada por primeira vez en 1928 que fala da intimidade con máis honestidade que moitos libros, pelis e pezas teatrais actuais. Parece que co tempo naturalizamos o uso das palabras (sexo, follar, coño), pero banalizamos a curiosidade que despertan.

Novecento

Ho disarmato l'infelicità. Ho sfilato via la mia vita dai mei desideri. Se tu potessi risalire il mio cammino, li troveresti uno dopo l'altro, incantati, inmmobili, fermati lì per sempre a segnare la rotta di questo viaggio strano che a nessuno mai ho raccontato se non a te

___
*Novecento. Un monologo, é o primeiro texto teatral de Alessandro Baricco.

La vida perra de Juanita Narboni

Somos como trenes en una estación de niebla, no volveremos a vernos nunca más, ya lo sé. Y si vieras la pena que siento por dentro, un estúpido amargor de boca y una sensación imbécil de desperdicio. Lo he desperdiciado todo: el tiempo, las palabras, y siempre por lo mismo, porque nunca me he atrevido a decir lo que siento. Es culpa mía. Pero cada uno es como es. Te quiero, mira lo que te digo, te quiero y te querré siempre, pero tú nunca lo sabrás, ni te enterarás. Es lo mío. Viviré constantemente de tu recuerdo. Tú, Zorrito, serás mi recuerdo de esta noche.

___
*La vida perra de Juanita Narboni é a terceira e última novela publicada por Ángel Vázquez, un monólogo acedo e disparatado que se acaba convertendo nunha especie de mausoleo construído á medida da virxe da soidade.

Shame

BRANDON: (...) I just don’t understand why people would want to get married. Especially nowadays, I mean, it’s.. You know.. I don’t see the point.
MARIANNE In relationships?
BRANDON It doesn’t seem realistic.
MARIANNE Are you serious? I mean..
BRANDON Yeah, I am, really.
 MARIANNE Well, then, you know, why are we here, if we don’t matter to one another? Well.. Why are you here?
BRANDON The food’s supposed to be really great here. No, no, no, no. I’m not.. I’m not saying it like that. I mean, I just mean, you know.. One person for the rest of your life? I mean, it’s.. I mean, you know, you come to restaurants, you see couples sitting together and they don’t even speak to one another. They don’t have anything to say, they don’t have anything.
MARIANNE They probably don’t have to speak because they’re connected.
BRANDON Or they’re just bored with one another. Every...
MARIANNE What’s your longest relationship?
BRANDON Four months
MARIANNE You have to commit. You have to actually give it a shot.
BRANDON I did.. For four months.

___
*Shame é a segunda longa que dirixe Steve McQueen. Aquí podedes descargar o guión.

Morgana en esmelle

- Des que marchei de Ávalon xamais me entreguei a outra muller, xamai desexei outros beizos nin cobicei outro abrazo. Aínda hoxe cada noite, boto en falta a túa calor no meu leito e teño morriña de sentir o teu alento tépedo acariñando a miña caluga mentras dormes.

___ 
*Morgana en esmelle é a segunda novela de Begoña Caamaño.

We teach life, sir

___
*Rafeef Ziadah é unha refuxiada palestina de terceira xeración. Activista política e poetisa do spoken word, publicou un CD, Hadeel, dedicado á mocidade palestina, "who still fly kites in the face of F16 bombers, who still remember the names of their villages in Palestine and still hear the sound of Hadeel over Gaza". Tamén paga moito a pena estoutro poema, o seu leit motiv: I am an arab woman of color and we come in all shades of anger.

Amor Feliz

Que a xente non coñecedora dun amor feliz
asegure que en ningures existe un amor feliz.

Con esta crenza seralles máis sinxelo vivir, tamén morrer.
___
*Edicións Positivas prepara unha antoloxía de Wislawa Szymborska na que aparecerá este poema que leu onte Olga Novo na primeira noite de Picaversos.

Mala educación

De mi vida lo que puedo contar es bueno, por eso la escribo poco. Hace un año comencé a publicar mis diarios pletórico de tristeza, como un señor enjoyado envuelto en depresiones al que la desgracia le estaba tumbando el pelo. Pero cuando las cosas amenazan con ir bien resulta de mala educación contarlo.
___
*CXIV, Manuel Jabois.

Downton Abbey

___
*Downton Abbey é unha serie dramática británica creada por Julian Fellowes para a ITV. Disque cada episodio da primeira temporada custou un millón de libras e que os viron (de media) máis de 10 millóns de telespectadores no Reino Unido e máis de 6 millóns nos USA. En total, máis de 100 países compraron os dereitos de emisión. En España, emitiuna Antena 3 os martes e andivo entre os 3,2 e os 2,5 millóns de espectadores. Apta para fans de Jane Austen, de James Ivory, das witty remarks británicas e, por suposto, de Upstairs, Downstairs. Nos primeiros capítulos emborrachoume un pouco a enormidade da produción, a verdade, pero acabei colléndolles tanto cariño aos personaxes que conto as horas que faltan para saber que será deles na segunda temporada (da que fala aquí, The Guardian).

Acusación

A NENA miraba
todos os días
enriba do armario
se a pelota seguía alí:
desinchándose

__
*Acusación é o segundo libro de Xiana Arias. Non lle lin Ortigas, pero este pareceume un artefacto perfecto, a dose xusta de versos concisos, directos, algo crus: RECOÑÉZOME na dúbida: / Canto tempo resistirá a man / na pota de auga fervendo nos que rastrexar imaxes compartidas, como esa pelota que se desincha no alto dun armario ou esa sensación de desubicación permanente: VOUME / quero volver. / Estou sempre / no lugar seguinte. / Cando me deito / quero volverme erguer. / Cando me ergo / quero volverme deitar.

The Big C

Cancer is the only illness that all patients think they're being punished.
___
*Lin por aí que The Big C é unha serie sobre como vivir o cáncer dende unha perspectiva positiva, pero eu non lle vexo o optimismo nin a visión positiva por ningún lado. The Big C é divertida, pero non porque ningunha das personaxes considere que un melanoma de estadio IV é unha oportunidade. Máis ben todo o contrario. En The Big C hai negación, hai escapismo, hai un punto bastante razonable de loucura e hai o sarcasmo despiadado de quen se ve xa fóra desa foto algo previsible que é a vida dunha muller branca do extrarradio estadounidense. Se algunha tacha teño que facerlle é que non o deixaran estar na primeira temporada.
**A non perder, tal e como me advertira Ghanito, Idris Elba. Aiomá e todo iso.

Inside Job

Why should a financial engineer be paid four to a hundred times more than a real engineer? A real engineer builds bridges. A financial engineer build dreams... and, you know, when those dreams turn out to be nightmares other people pay for it.
___
*Inside Job é un documental sobre a crise financieira de 2008 escrito, dirixido e producido por Charles Ferguson. O autor defíneo como "unha película sobre a corrupción sistemática dos USA por parte da industria financeira e as súas consecuencias", con el gañou o Óscar ao mellor documental e lin por aí que á Sony lle custou 2 millóns de dólares facelo e que leva recadado 4,3 só nos Estados Unidos. É un traballo documentadísimo e, sen embargo, claro e entretido. Dá bastantes ganas de desmontar este chiringo absurdo no que vivimos e supoño que, xa só por iso, paga a pena velo.

Extimidad

Si la soledad y el silencio eran "funcionales" al sistema, porque eran necesarios para practicar la introspección y la autoreflexión que eran la base de la construcción del "yo" moderno, ahora se tornaron intolerables. No es aleatorio que todos debamos estar siempre conectados, disponibles y reportándonos, generando y consumiendo información. (Di Paula Sibilia en Soy visible, luego existo)

Shameless

___
*Shameless é unha serie mítica do Channel 4 británico. Van oito temporadas dende este primeiro episodio e as poucas personaxes que permanecen na serie evolucionaron tanto que xa non hai quen as recoñeza. A maioría, desapareceron. Algunhas están no cárcere e outras morreron, pero en xeral a xente desaparece de Chatworth fuxindo. Escapan sen mirar atrás dese arrabalde ficticio no que ninguén ten un traballo normal, no todo o mundo vive das axudas da seguridade social, da prostitución, da droga ou do crime desorganizado. No que é imposible durmir sen un par de pintas, un vodka dobre e un éxtase no corpo. Detrás de Shameless está Paul Abbott, que fora guionista de Coronation Street, unha das telenovelas máis míticas de todos os tempos, e o máis interesante desta novelaza de miles de millóns de páxinas é, precisamnte, como equilibra a estrutura típica das soap operas coa brutalidade dos diálogos, a sordidez das relacións sexuais (porque sentimentais hai máis ben poucas) e cunha total falta de respecto polos arquetipos. Nunca vira unha serie menos maniquea ca esta. Chega un punto no que todas as personaxes son tan atractivas como despreciables... dependendo do momento e da cantidade de alcol e/ou drogas que leven no corpo.
**Hai unha versión USA que empezou a emitirse en febreiro deste ano. Non a vin, pero teño entendido que é muito máis ñoña.

Luther

___
*Luther é unha serie dramática da BBC protagonizada por Idris Elba (o Stringer Bell de The Wire). Xa vos adianto que ten algún que outro problemiña de verosimilitude, pero as personaxes son estupendas e o traballo actoral, impresionante. Eu cheguei a ela da man de Ghanito (que raro!) e chimpeime os sete capítulos que hai nun suspiro. Facédeme caso, vede o primeiro. E, se non vos enganchades, deixádeme recado.

El Desencanto

___
*El desencanto (Jaime Chávarri, 1976) é un artefacto literario, histórico e social impresionante. É o que podería ser a tele, se non estivese invadida polo aburrimento e polo baleiro. É unha peli imprescindible, que pode cambiar a túa visión da poesía, do cine e da vida. E agora, gracias a interné, podemos vela cando nos dea a gana. E parala cando se pon intensa. E retroceder cando se nos escapa unha frase xenial.
**E matizala con Despues de tantos años (Ricardo Franco, 1994): 1, 2 e 3.
***E lerlle as boutades ao poeta maldito e brindar co escritor sen obra da familia.

E compartilo.

Os atallos e a poesía

Non estou moi certo de que, visto o horizonte, a condición poética sexa capaz de liberarnos de nada, nin de liberarse a si mesma. Igual é que ese non é o seu oficio. As dificultades da poesía, ás veces, están en como a miramos. Como se fose algo excepcional cando, ben mirado, é algo cotián que desprazamos como esquivamos as cousas que requiren esforzo: polo mesmo que utilizamos a economía de recursos, polo mesmo que preferimos descansar. Quizais polo mesmo polo que decidimos coller atallos para chegar antes. E, sen embargo, a poesía tamén é un atallo para chegar antes a outro lado. Pero non vale responsabilizala dese lugar ao que chegamos. Porque lendo a poesía dos últimos trinta anos xa deberiamos ter sabido que chegaríamos xustamente aquí.
___
*"Esas cousas que a poesía anuncia ás veces" publicouse esta mañá na edición de Santiago de La Voz de Galicia, no Vai por aí de Camilo Franco.

Suite francesa

Todos sabemos que el ser humano es complejo, múltiple, contradictorio, que está lleno de sorpresas, pero hace falta una época de guerra o de grandes transformaciones para verlo. Es el espectáculo más apasionante y el más terrible del mundo. El más terrible porque es el más auténtico.

___
*Irène Némirovsky escribiu Suite française durante a ocupación alemana de Francia. É un dos libros máis emocionantes e intensos que lin na vida, un libro preciso divertido implacable. Un libro que, no seu respecto pola complexidade do ser humano, describe tamén, dalgún xeito, a beleza e a crueldade dos tempos que vivimos. Mágoa que estea inacabado. Némirovsky planeara unha historia composta por cinco novelas, pero só puido escribir as dúas primeiras. En xullo de 1942 foi detida e enviada a Auschwitz, onde morreu. A súa filla maior conservou o manuscrito, sen sabelo, pensando que era un diario persoal ao que non se sentía capaz de enfrontarse, e por iso non se publicou ata o 2004. En España, editouno Salamandra, xunto con notas e correspondencia da autora. Aquí hai un arquivo dixital de dubidosa legalidade, por se queredes botarlle un ollo antes de compralo.
**Unha visión do libro muito menos entusiasta cá miña é a deste rapaz, Tadzio Koelb.

Inxenuidade

Existen dos clases de ingenuos. Los primeros creen poder resolver el problema antes de comprenderlo. Los segundos (...) deciden ser ingenuos como opción de vida, conscientes de sus restricciones pero comprendiendo al tiempo que la vida solo merece la pena si se vive intensamente, luchando por aquello en que creen. (...) Rara vez logran sus objetivos, pero su esfuerzo colectivo acaba por cambiar el mundo.

___
*Di Juan Freire no seu blog.
**E tan interesnate como o propio post, este comentario de Morpho_O: Javier García Solera (...) decía algo así como que "no es casualidad que INGENUO e INGENIO tengan la misma raíz".