Aniversario

I
Pedra queixo cortiza mazairas paralelas miradas retortas tren cruce camiño claro estanque carreira empírica inocente inxenuo sonámbulo revirado subvertido formaldehído feo católico formal nudo espada jedi ortopédica implacable b-girl xuíza locutora camioneira semiótica empregarse a fondo coas maos atadas suada alasando... desenfocada

La hipérbole la metáfora la aliteración el símil y demás familia ruegan una oración por nuestro descanso eterno

uso lingüístico

II
In the end, di o Guardian que lle dixo DeLillo a Franzen, writers will write not to be outlaw heroes of some underculture, but mainly to save themselves, to survive as individuals.

(vía)

___
*Hai hoxe un ano andabamos soñando con ovellas eléctricas.

Trapezoide

I. A partida rematou.

II. Entregaches as cartas?

III. Non hai nada que entregar.
Nada.
Nada de nada.
Nada de nada de nada.

IV. Quenó?

V. Quenó. É un NON rotundo por varios motivos: 1) pasa de min 2) liouse con un(ha) amig@ miñ@ 3) é unha regresión ás noites de Santiago, que xa vivín e xa sei cómo acaban 4) estoume dispersando con este rollo que non vai a ningún sitio 5) porque si 6) teño resaca 7) teño orgullo 8) unha partida tan longa e difícil é emocionante, pero acaba por aburrir 9) hai muitas persoas alborotándome a existencia 10) porque trato de convencerme de quenó desde que me levantei

Acumúlanseme os post que nunca escribirei

As semanas de lecturas, o Limiar da Conciencia, as pombas e os morcegos, a media ducia cumprida de historias entretidas, as dúas tardes de intenso (e enriquecedor) debate, a volta á illa, os pinchos, o lercheo, os risos, as oito doas para San Simón, a sorpresa a emoción e a frustración de saberme perseguida por aquelas palabras roubadas a Rodari que apareceron no primeiro libro que metín no bolso despois das lecturas forzosas e que, vintecatro horas máis tarde, estalaron de novo diante de min con toda a forza do discurso de Agustín.

Pasan os días e todo vai quedando sepultado polas caricias, polos praceres novos e os agobios vellos, polo insomnio, pola morriña do que nunca sucedeu, polos mareos a dor de cervicais e as feridas dos dedos, polo turismo pijo-rural con aqueles que xa non escuitan a Ismael Serrano, polo eterno retorno da raíña que nunca quixen ser e polo traballo. Horas días semanas de traballo que arramplan con todo.
Tamén con emerecindo.

Acumúlanseme os post que nunca escribirei e morren de vellos os que escribín e non publiquei. Teño o escritorio cheo de notas desfiañadas, de ideas pespuntadas que non souben rematar e de historias ben cosidas que non me atrevo a publicar. Sinto o peso das vosas miradas e, por primeira vez en máis de cinco anos, dáme medo e pudor e preguiza enfrontarme a elas.
Dáme unha preguiza imensa.

That's life for you, said McDunn. Someone always waiting for someone who never comes home. Always someone loving some thing more than that thing loves them. And after a while you want to destroy whatever that thing is, so it can hurt you no more.

Retrúcame Besbe cun pedazo do relato de Ray Bradbury La Sirena**. Calculo se McDunn terá razón. Se esa será a vida para nós. Sempre esperando algo, sempre querendo algo que non podemos ter. Queréndoo tanto, tan absurdamente, que acabamos desexando destruilo para que non nos manque máis. E penso que é unha idea tan estúpida que só pode ser certa.

Penso iso e penso, tamén, que non sei se será mellor ser Penélope ou ser serea.

O de ser Ulises hai tempo que o desbotei.
___
* A imaxe é do pintor prerafaelita John William Waterhouse e saqueina daquí. Pola internet adiante tamén din que é dun tal Arnold Böcklin, pero vendo outras obras súas a min muito xeito non me ten.
**En versión orixinal, o relato chamábase The Fog Horn. Podedes lelo aquí. Non hai muito que descubrín que a palabra sirena é correcta en galego. Sirenas son os aparatos sonoros e creo que é diso do que vai The Fog Horn. As sereas, polo visto, son outra cousa.

Dual

Fun círculo up close and personal. Tentando desfacer un nó, tirei do fío que non era e convertinme en liña recta. Recta xenerosa madura perfecta. Quixen ser hipotenusa -apoiarse sempre axuda- pero sentinme paralela. Proxecteime na busca dun punto impropio e sóubenme menos recta menos xenerosa menos madura menos perfecta. Sóubenme covarde. Botei a correr sobre min mésma, contra min mésma, coa esperanza de ser círculo outra vez. Personal, yes. E corrín e corrín e corrín. De verdade que si. Pero só consiguín sentirme como un disco de vinilo. Xirando. Raiada.

Onte foi un mal día, pero hoxe decidín confiar no principio de dualidade, segundo o cal a partir de calquera construción de xeometría proxectiva se pode obter outra distinta só con intercambiar as palabras punto e recta e modificar a relación entre elas. Así, por obra e gracia do teorema dual, os puntos convírtense en rectas, os círculos circunstritos en círculos inscritos, as rectas paralelas en puntos equidistantes e tu e máis eu convertémonos nas figuras amorfas que fan as burbullas de aire no pé dunha copa cristal. Acabouse a carreira e aparecemos conxelados para sempre a dous milímetros de distancia infranqueable. E eu non quero pasar o tempo apampando para esa distancia, non quero converter a miña vida nun what if. Eu o que quero é arrebolarme cunha bici lila polo camiño da felicidade que se esconde no meu armario empotrado.

E alá vou.

Desabrochada

Sen coiraza para rabuñar e coas unllas roídas



Perténcenlles (a cada un) as mans cos aloumiños que posúen,
son súa (de quen corresponda)
porque as sereas so querían a Ulises.
(Porque Ulises sempre retorna á casa)
(Porque Ulises sempre retorna a ela)
(Porque sempre retornou)

Desabrochada, así, sen pertencerme máis voz nin corpo.
___
*Besbe sae do armario e convírtese en Inés o mesmo día no que eu abrocho de novo o disfraz de serea ata as orellas, no que se me abren as feridas dos dedos, no que volvo para dentro da coiraza. Non vexo máis reflexo que o destes botóns, pero admírolle profundamente a valentía.
**Nota rabuda: non entendo por qué os libros en .pdf seguen sendo verticais.

No meu moleskine XIX: Emprendedores

Empecemos xuntos esta viaxe, perdendo o último tren.
___
* A imaxe chámase Toward Los Angeles, California e fíxoa Dorothea Lange para a Farm Security Administration, en marzo do 1937. Calcúlase que, durante a Gran Depresión, uns dous millóns e medio de persoas abandonaron os seus fogares para botarse á carretera. Ollo ao cartel. A foto é de dominio público, eu collina aquí.

Damasco non (só) é unha cidade

Apricot blossoms fly onto the bead curtain,
scattering what is left of spring

O venres comín as últimas (riquísimas e carísimas) mandarinas do ano. Sabedora de que falta media primavera e un vrao enteiro ata a chegada do vindeiro outono, decidín que tiña que aceptar que chegara o momento de deixar ir a intensidade ácida das mandarinas... e comezar a gozar a suave dozura dos albaricoques.
___
*O verso pertence a un poema que creo que se chama A moonlit night, drinking with guest beloww apricot blossoms e é de Su Shi.

Arrojar al suelo la copa vacía

click

Waiting

What if…
we are accidents
waiting, waiting to happen

Abrir as fiestras e esperar ao fresco. Esperar que a primavera lle deixe sitio ao vrao. Esperar que o vrao arrastre a preguiza ata o outono. Esperar que chegue o inverno. Esperar que a vida pase e traia con ela a resignación. A desesperanza.

Leo por enésima vez o post-it desa blogueira que chegou a min por accidente e, por enésima vez, pregúntome que pasa se somos dese tipo de accidentes que esquivamos no último momento, que recordamos toda vida precisamente porque nunca chegaron a suceder.

Azzurro

Il pomeriggio è troppo azzurro
e lungo per me.

Mi accorgo
di non avere più risorse,
senza di te

E allora
io quasi quasi prendo il treno
e vengo, vengo da te.

Ma il treno dei desideri
nei miei pensieri all'incontrario va.

Chanzos

Estes días ando resumíndome a vida en listas. Unha lista cos defectos propios. Outra lista coas virtudes alleas. Unha de preguntas, unha de respostas. Unha de mentiras, outra de verdades. Unha lista de decisiós covardes e outra de apostas valentes. Unha de éxitos, outra de fracasos, e aínda outra máis cos puntos de inflexión...

Hoxe díxenllo a Rodrigo no xantar e respondeume que, así contada, a miña vida parecía unha escaleira. E eu pesei que si, que a vida parece unha lista infinita de chanzos desiguais.

Armisticio

Cánsame frústrame amárgame dedicarlle todo o meu tempo e toda a miña enerxía a construir e a destruir muros de contención. Réndome. Propoño iniciar canto antes as negociacións para o deseño dun muro conxunto, forte e duradeiro. A tal hora, danme igual os lindeiros. Só pido que teña un par de ventanucos e unha fiestra con macetas.

Teño sono, muito muito sono

tengo sueño, mucho, mucho sueño,

y lo que es mejor todavía:

por esta vez,
y sin que sirva de precedente,
tengo ganas, muchas, muchas ganas

de
soñar

___
*Despois de catro días emocionantes e intensos, a aterraxe fáiseme algo abrupta. Acumúlanse as noites sen durmir as dores cervicais e os mareos, retéñenme a maleta chea de tesouros nalgún lugar escuro e descoñecido, déixome superar polas obrigas que me esperaban deste lado da creatividade e observo entre esperanzada e triste como as ondas chegan á beira a cada minuto con menos forza.
Desoriéntome outra vez.
Búscome (e atópome) nos Sparrings de David González...
Non sei se teño motivos para soñar, pero desde logo teño ganas.

ἀφορισμός IV: Tácticas

No mellor dos casos, as promesas son innecesarias.
No peor, son mentira.

Dúas liñas paralelas

I
Tiras unha pedra á auga e vaise ao fondo, pero os círculos quedan moito tempo na superficie, cada vez máis amplos, máis febles. É difícil calcular o efecto das palabras, pero como o outro día dixeches que a vida é dar e encaixar golpes con elegancia...

II
O caso é que non sei se me queda elegancia. Sei que a vida é eso, pero eu non son un robot, tamén corro contra min mesma e míntome e desenfócome e corro e corro e corro coa esperanza de que desaparezcan as cousas que me quitan, as cousas que preciso e non me dan, a dor, o corazón e, se fai falta, eu mesma.

Cando as ondas comezan a desaparecer, sinto unha morriña terrible e pregúntome se ti tamén a sentirás e danme ganas de tirar outra pedra, pero jódome e non o fago, porque creo que non é xusto para ti. E entón, vas tu e tírala. E por unha parte alégrome cunha alegría intuitiva e estúpida. Pero, pola outra, dóeme, porque sei que en realidade esto só significa que teño que empezar a correr outra vez.
___
*Os blogs impúdicos teñen a desvantaxe de facer que, quen te queira ver, te vexa... e te eleve. O malo de elevarse, sábeo calquera, é mancarse ao baixar.
**Dende aquí parece que as liñas se tocan, pero é mentira. Ando e ando e ando e corro e corro e corro e a distancia entre elas non diminúe nin un centímetro. Tampouco medra.

Tres ángulos

Elevation, de Reka Reisinger

I
non sei por que,
vin esta foto e pensei en min,
e logo en ti,
e logo en nós...
nos proxectos
pessoas

II
Ves os cables que colgan para abaixo? Supoño que son os que a manteñen unida ao chan. Eu non sei se os teño. Ou, se cadra, son os globos os que me faltan. Non sei. Non sei que teño e non sei que quero. Buf. Hoxe teño un día fatal...

III
hoje é o día de eu non sei...
(hoje estiven no teu blog)
hoje volvín conectar coa túa luz
e sentín a forza da nena,
véxome co teu espelho de auga,
síntote coma un encoro que quer ser río,
e rir,
e eu contigo
pero eu...
este luns souben que son vento,
e voar...
voar doi
porque eu tampouco sei
___
*Os blogs impúdicos teñen a vantaxe de facer que, quen te queira ver, te vexa... e te eleve.

Tapo os desexos cun escote e saio a ver se uns llintonics en boa compañía me axudan a alixeirar a intensidade das últimas semanas. Efectivamente, unha noite desordeada axuda a ver o mundo con outros ollos... O malo é a mañá. Unha mañá resacosa sórdida miserable, infinitamente melancólica.

O malo, realmente, é levar toda a vida cometendo os mesmos erros.

Un círculo

Son un círculo. Que está dentro doutro círculo. Que se toca con outro círculo. Ás veces son de cristal. De madeira. De aramio. De herba seca. De fío. Outras, son un trazo carioca nun papel de cadros. Podo ser unha pompa de fairy. Ou o rastro que deixa o gin tonic na barra do bar. A maioría das veces son, simplemente, un círculo de luz.
Inestable voluble inconstante insegura mudable.
Desfágome noutros círculos e, ao facelo, cambio eu e cámbioos a eles.

Anotación tonta e innecesaria: Gústame a sustancia viscosa e intensa que xurdiu das últimas mesturas, pero asústame non ser capaz de distinguir os lindeiros.

Sorpréndeme un cambio de etapa inesperado. Traballos proxectos recunchos persoas. Facendo repaso das cicatrices acumuladas nestes meses, atopo unha fenda. Acórdome dos consellos maternos e tento non tocarlle non pensala ignorala, esperar a esperanza de que desapareza. Pero vése que nestes anos non cambiei tanto por dentro como por fóra, porque acabo rañando nela con todas as miñas forzas ata que quedo cun cacho de cortiza na man. Dáme susto. Non me sinto coa forza necesaria para averiguar se a luz que poida entrar compensará a calor que se perda polo burato... Desordénome.
Traballos proxectos recunchos persoas.
Toca sair e eu non sei cara onde tirar.