31 May 2004
Aí vai o Maio...
... e ven Xuño. Chegan as calores e eu escapo a climas máis benévolos. En principio, ó lugués, pero se son sincera preferiría facer unha visita guirilandia. Pena non ter un can. En calquera caso, quédanme 17 días en Barcelona... comeza a conta atrás. Xa empecei a facer listas quilométricas de tarefas pendentes: comprar roupa para a voda, buscar empresa de transportes barata, arreglar situación académico-económica, acabar bibliografía e plan de traballo tesina... só me quedan dúas semanas e pico para inclumplilas unha a unha.
26 May 2004
Posteando dende "el cogollo de la cuestión", o Forum. Despois dun finde de karaoke, pabellón criollo e PVR, o fin de semana rematou nesta controvertida paraxe, coa inaguración (e correspondente enchenta) do INPUT 2004.
O INPUT é coma un festival de cine (eles negan o parecido) pero en televisión pública: reúnense uns cantos traballadores das teles do mundo mundial, ven e comentan (sempre está presente o autor) os que a organización considerou os "mellores" programas do ano e despois reúnense polos corredores para mercadear entre eles. A entrada custa 50 euros, pero a nós páganola a universidade a cambio dun curso de doutoramento que non tivemos porque o profesor está de baixa. Iso que gañamos.
Exemplos rápidos das marabillas que estamos vendo:
-Entre os booms mediáticos: Balseros, The Corporation e Citizen Berlusconi.
-Entre os menos coñecidos, Between Joyce and Remembrance: un documental sud-africano que ten unha das secuencias máis impresionantes que vin na miña vida na que un torturador vai "pedir perdón" á familia dun torturado-desaparecido. El nega telo matado, di que non sabe que foi del, pero recoñece a súa parte de culpa, recoñece que o torturou, porque agora que é cristián entende que coa verdade e a sinceridade gaña o dereito a ser perdoado... a mera existencia desa conversa, a naturalidade do torturador, a resposta da familia do desaparecido... é brutal. Moi boa é tamén The Stockholm Syndrome, metade documental e metade ficción. Unha canle pública sueca contratou dous directores distintos para que tratasen un mesmo acontecemento trinta anos despois de que sucedese. Durante a producción, impídenlles comunicarse entre eles para que cada un chegue libremente ás súas propias conclusións. A idea é interesante, o resultado (alomenos un, o documental, que é o que eu vin) é xenial: un programa intelixente e divertido que tras unha hora de declaracións contradictorias dos protagonistas conclúe que "ou ben a memoria é fráxil o ben a verdade é individual". Innegable.
O INPUT é coma un festival de cine (eles negan o parecido) pero en televisión pública: reúnense uns cantos traballadores das teles do mundo mundial, ven e comentan (sempre está presente o autor) os que a organización considerou os "mellores" programas do ano e despois reúnense polos corredores para mercadear entre eles. A entrada custa 50 euros, pero a nós páganola a universidade a cambio dun curso de doutoramento que non tivemos porque o profesor está de baixa. Iso que gañamos.
Exemplos rápidos das marabillas que estamos vendo:
-Entre os booms mediáticos: Balseros, The Corporation e Citizen Berlusconi.
-Entre os menos coñecidos, Between Joyce and Remembrance: un documental sud-africano que ten unha das secuencias máis impresionantes que vin na miña vida na que un torturador vai "pedir perdón" á familia dun torturado-desaparecido. El nega telo matado, di que non sabe que foi del, pero recoñece a súa parte de culpa, recoñece que o torturou, porque agora que é cristián entende que coa verdade e a sinceridade gaña o dereito a ser perdoado... a mera existencia desa conversa, a naturalidade do torturador, a resposta da familia do desaparecido... é brutal. Moi boa é tamén The Stockholm Syndrome, metade documental e metade ficción. Unha canle pública sueca contratou dous directores distintos para que tratasen un mesmo acontecemento trinta anos despois de que sucedese. Durante a producción, impídenlles comunicarse entre eles para que cada un chegue libremente ás súas propias conclusións. A idea é interesante, o resultado (alomenos un, o documental, que é o que eu vin) é xenial: un programa intelixente e divertido que tras unha hora de declaracións contradictorias dos protagonistas conclúe que "ou ben a memoria é fráxil o ben a verdade é individual". Innegable.
19 May 2004
Perdón pola ausencia. Prometín da-la vara diariamente e aquí me tedes, completamente absorbida pola urbe. En fin, a modo de breve resumo destes días:
-Venres noite: concerto de gipsy-jazz nun sitio super-pijo. Atopei de novo ó auténtico, ó único, ó irrepetible home da miña vida (buscade Emilio Tolga). Boa compañía, boa música, bos (pero carísimos) mojitos... só que me rallei co tema do gusto (de se pode ser bo e/ou malo) e non puiden evitar reflexionar no útil que resulta ter alguén que controle, que seleccione por ti e que finalmente che sirva en bandexa todo aquelo digno de ser experimentado... mmm, éntranme as dúbidas ó respecto. Só sei que non sei nada.
-Sábado noite: xornada gastronómica "especial Navarra" (próximamente, Venezuela) amenizada por unha das conversas máis interesantes dos últimos tempos.
-Domingo serán: paseo ó fresco, máis charla e o mellor xelado de limón a este lado do mediterráneo... fóra de serie, de verdade.
-Luns noite: quero ir ó cine ve-la última de Von Trier, pero ninguén secunda a moción, así que decido ir ve-la última de Colin Farrel. Moraleja, non me importa ir soa ó cine se o prota está cachondo. Por certo, Intermission é moito máis que Colin Farrel (que, por outra parte, non é tan prota)... y hasta aquí puedo leer.
-Martes serán: ven unha xente xenial ve-lo piso, líbrome da alumna infernal (vaia con dios) e celébroo regalándome unhas horas para ler Ébano (sí, que pasa, compreino co ABC).
Et voilà, chegamos ó mercores. Había moito tempo que non departía amistosamente coa ONU do curso de doutoramento, así que gocei coma nunca o xantar, o café, a copa e a leria. Ademáis, hoxe sí que caerá 5-Condiciones.
En fin, xa non chove, aínda non me estorba o sol e barcelona tamén ten o seu aquel.
-Venres noite: concerto de gipsy-jazz nun sitio super-pijo. Atopei de novo ó auténtico, ó único, ó irrepetible home da miña vida (buscade Emilio Tolga). Boa compañía, boa música, bos (pero carísimos) mojitos... só que me rallei co tema do gusto (de se pode ser bo e/ou malo) e non puiden evitar reflexionar no útil que resulta ter alguén que controle, que seleccione por ti e que finalmente che sirva en bandexa todo aquelo digno de ser experimentado... mmm, éntranme as dúbidas ó respecto. Só sei que non sei nada.
-Sábado noite: xornada gastronómica "especial Navarra" (próximamente, Venezuela) amenizada por unha das conversas máis interesantes dos últimos tempos.
-Domingo serán: paseo ó fresco, máis charla e o mellor xelado de limón a este lado do mediterráneo... fóra de serie, de verdade.
-Luns noite: quero ir ó cine ve-la última de Von Trier, pero ninguén secunda a moción, así que decido ir ve-la última de Colin Farrel. Moraleja, non me importa ir soa ó cine se o prota está cachondo. Por certo, Intermission é moito máis que Colin Farrel (que, por outra parte, non é tan prota)... y hasta aquí puedo leer.
-Martes serán: ven unha xente xenial ve-lo piso, líbrome da alumna infernal (vaia con dios) e celébroo regalándome unhas horas para ler Ébano (sí, que pasa, compreino co ABC).
Et voilà, chegamos ó mercores. Había moito tempo que non departía amistosamente coa ONU do curso de doutoramento, así que gocei coma nunca o xantar, o café, a copa e a leria. Ademáis, hoxe sí que caerá 5-Condiciones.
En fin, xa non chove, aínda non me estorba o sol e barcelona tamén ten o seu aquel.
13 May 2004
Jiménez Losantos ten un blog
Recollo do blog de Contra (ollo cos comments, son sempre xeniais), un cruce de amables palabras entre Savater e Jiménez Losantos alá polo 1979. Brillante. Non soporto a Savater, abúrreme, pero don Federico resúltame inapropiadamente divertido, odiable no fondo e admirable na forma; sempre estimulante. Decido darme unha volta polos arquivos de El País e mesmo cometo o exceso de deixarme caer por Libertad Digital. Erro de principiante, porque me poño de mala hostia co primeiro artigo co que tropezo. E nin sequera era de J.L., senón de Amando de Miguel, ese hombre español, cuxa obsesión polos cataláns é digna de estudio. A expedición ó terreo enemigo deixame sen tempo e sen folgos, así que decido garda-la dirección do blog de don Federico e deixa-la análise para outro día.
12 May 2004
11 May 2004
¿Qué pasa co Forum?
Din por aquí que a idea xurdiu dunha cagada radiofónica de Maragall, que -tralo éxitazo do proxecto Barcelona-92- tivo a ben ir á radio e dicir en directo que o seu goberno municipal non só non se durmía nos laureis, senón que xa viña de presenta-la candidatura da cidade para a exposición universal do 2004. Parece ser que o entrevistador estaba atento (cousa insólita) e decidiu comunicarlle amablemente ó entrevistado que tal acontecemento caía máis ben cara ó 2005. Ó agora president gústalle recuar tanto coma á min, así que tivo que inventar unha "exposición universal das culturas" naquel mesmo momento. Dígali Fórum. Non sei canto hai de lenda na cagada margalliana. Pouco importa. O caso é que xa estamos no 2004 (quén o diría) e xa comezou a leria.
Eu ando a voltas co tema dende hai uns meses, cando saíron as primeiras entradas. "Cómprate el pase de temporada, tío, que sale más a cuenta". Sí, tío, total só son 168 eurazos. A hostia. Con esos louros compro unha de libros que me fago co saber universal nun tris e non teño que debater con ninguén nunca máis. Mai més. Pero, claro, unha é débil, éntralle as dúbidas e investiga. E resulta que aínda é peor, que coas vintecinco mil largas só entras no recinto. Despois, se queres ir tirarlle as bragas a Lenny kravitz, vas ó Palau Sant Jordi e compras a entrada (entre 35 e 48 louros máis). Como cada unha lle tira as bragas a quen lle da a gana, tamén podes ir dialogar con Ramonet por uns 60 euros extra (25 para estudiantes). Pero qué lle vou preguntar eu a... digamos... Lula, a ver, ¿que? "¿como che vai no curro?"
Véndeno como se fora a ágora grega: ti (primeiro pagas e despois) chegas alí e "dialogas", pero poñen de reclamo ó star-system intelectual do mundo mundial. ¿A ninguén máis lle resulta incoherente? Só de pensalo dáme a risa: "Saramago, ¿ti cres que Crónicas é telebasura?, é que a min entreténme, sabes". Unha de dúas, ou acaba sendo un (carísimo) seguido de conferencias das de toda a vida ou acabas pagando 193 euros para oir a un pailán calquera (coma ti) ó que lle gusta o seu propio timbre de voz.
E todo esto xa obviando de onde veñen os millóns (e sobre todo a cambio de que), a quen beneficia económicamente, a quen prexudica, de onde vén a campaña mediática ó respecto (escola Urdaciana, a min que me perdoen), etc, etc.
Pd/ Boísimo o artigo de María en Vieiros.
Eu ando a voltas co tema dende hai uns meses, cando saíron as primeiras entradas. "Cómprate el pase de temporada, tío, que sale más a cuenta". Sí, tío, total só son 168 eurazos. A hostia. Con esos louros compro unha de libros que me fago co saber universal nun tris e non teño que debater con ninguén nunca máis. Mai més. Pero, claro, unha é débil, éntralle as dúbidas e investiga. E resulta que aínda é peor, que coas vintecinco mil largas só entras no recinto. Despois, se queres ir tirarlle as bragas a Lenny kravitz, vas ó Palau Sant Jordi e compras a entrada (entre 35 e 48 louros máis). Como cada unha lle tira as bragas a quen lle da a gana, tamén podes ir dialogar con Ramonet por uns 60 euros extra (25 para estudiantes). Pero qué lle vou preguntar eu a... digamos... Lula, a ver, ¿que? "¿como che vai no curro?"
Véndeno como se fora a ágora grega: ti (primeiro pagas e despois) chegas alí e "dialogas", pero poñen de reclamo ó star-system intelectual do mundo mundial. ¿A ninguén máis lle resulta incoherente? Só de pensalo dáme a risa: "Saramago, ¿ti cres que Crónicas é telebasura?, é que a min entreténme, sabes". Unha de dúas, ou acaba sendo un (carísimo) seguido de conferencias das de toda a vida ou acabas pagando 193 euros para oir a un pailán calquera (coma ti) ó que lle gusta o seu propio timbre de voz.
E todo esto xa obviando de onde veñen os millóns (e sobre todo a cambio de que), a quen beneficia económicamente, a quen prexudica, de onde vén a campaña mediática ó respecto (escola Urdaciana, a min que me perdoen), etc, etc.
Pd/ Boísimo o artigo de María en Vieiros.
10 May 2004
A nova do día
Chívanme dende "allende la meseta" a noticia do día (tan noticia e tan do día que é de hai dez días)... Viaxo pola rede en busca das primeiras declaracións. Non atopo esas tan boas que me mandaron via mail ("Non envexamos nada a outros pero non podemos durmirnos"), así que vos teredes que conformar con estoutras. Ollo ó dato coa última resposta... Non controlo de termos futbolísticos, pero estou segura de que hai algún para describila.
En tan sentido intre, o Xornal despide a Morgan sen deixar de facerlle as costas a MT, mentres que o colexio e Vieiros apostan pola sobriedade...
En fin... polo que a min respecta e a falta de confirma-lo lugar de nacemento de Emili Prado, van (alomenos) tres de catro. Lugo, ¡terra de... decanos!
En tan sentido intre, o Xornal despide a Morgan sen deixar de facerlle as costas a MT, mentres que o colexio e Vieiros apostan pola sobriedade...
En fin... polo que a min respecta e a falta de confirma-lo lugar de nacemento de Emili Prado, van (alomenos) tres de catro. Lugo, ¡terra de... decanos!
9 May 2004
LONGA NOITE DE PEDRA
O teito é de pedra.
De pedra son os muros
i as tebras.
De pedra o chan
i as reixas.
As portas,
as cadeas,
o aire,
as fenestras,
as olladas,
son de pedra.
Os corazós dos homes
que ao lonxe espreitan,
feitos están
tamén
de pedra.
I eu, morrendo
nesta longa noite
de pedra.
Celso Emilio Ferreiro
De pedra son os muros
i as tebras.
De pedra o chan
i as reixas.
As portas,
as cadeas,
o aire,
as fenestras,
as olladas,
son de pedra.
Os corazós dos homes
que ao lonxe espreitan,
feitos están
tamén
de pedra.
I eu, morrendo
nesta longa noite
de pedra.
Celso Emilio Ferreiro
7 May 2004
Cultura Basura
A teoría estética considera que a obra artística posúe un valor intrínseco e inalienable, relacionado coa tradición, coa técnica, cos coñecementos do autor, coas “pretensións” da producción, etc… criterios obxectivos que se poden reunir nun canon máis ou menos complexo e de aplicación máis o menos universal. Pola súa banda, a teoría extática inclínase máis cara á recepción: a artisticidade da obra depende da súa capacidade para toca-los sentidos do receptor, para emocionalo, para divertilo, para axudarlle a entender e a aprehende-lo mundo que o rodea, etc…
Ambas teorías están intimamente relacionadas co exercicio do poder simbólico. Os criterios estéticos son elitistas e, dende o meu punto de vista, inevitablemente conservadores. Implican a superioridade dos que “saben do que falan”. Adorno criticaba o jazz coa vehemencia que lle daba o seu profundísimo coñecemento da música “clásica”... como vós criticades Camela dende o dominio (máis ou menos profundo) da música actual. O concepto de éxtase, sen embargo, ponnos a todos ó mesmo nivel. Eu podo ser unha ignorante musical (e de feito sono) pero ninguén (por moitos CDs que teña na súa casa, por moitos concertos ós que teña ido, por moitos instrumentos –musicais- que domine) me pode dici-lo que sinto (ou deixo de sentir) cando escoito un violín nos corredores do metro. Parece democrático, ¿non? O malo é que tampouco o é totalmente. Ninguén me pode dici-lo que sinto, claro, pero si que pode utiliza-lo poder que lle dan os seus coñecementos estéticos para facer que me avergoñe dos meus gustos. Esta é a perversión definitiva, a confusión de estética e extática. A obxectivación das emocións.
Ambas teorías están intimamente relacionadas co exercicio do poder simbólico. Os criterios estéticos son elitistas e, dende o meu punto de vista, inevitablemente conservadores. Implican a superioridade dos que “saben do que falan”. Adorno criticaba o jazz coa vehemencia que lle daba o seu profundísimo coñecemento da música “clásica”... como vós criticades Camela dende o dominio (máis ou menos profundo) da música actual. O concepto de éxtase, sen embargo, ponnos a todos ó mesmo nivel. Eu podo ser unha ignorante musical (e de feito sono) pero ninguén (por moitos CDs que teña na súa casa, por moitos concertos ós que teña ido, por moitos instrumentos –musicais- que domine) me pode dici-lo que sinto (ou deixo de sentir) cando escoito un violín nos corredores do metro. Parece democrático, ¿non? O malo é que tampouco o é totalmente. Ninguén me pode dici-lo que sinto, claro, pero si que pode utiliza-lo poder que lle dan os seus coñecementos estéticos para facer que me avergoñe dos meus gustos. Esta é a perversión definitiva, a confusión de estética e extática. A obxectivación das emocións.
6 May 2004
Estampas urbanas
Cando viña cara aquí case me tira un tipo que pasaba correndo. Era un poli. Xireime tras el, xusto a tempo para ve-lo saltar coas súas super-botas sobre a "manta" dun pobre tipo ó que non lle dera tempo a sair por patas. Nesa rúa hai un mercado e xusto dediante están sempre un home traxeado vendendo limóns (¿alguén mo pode explicar? ¿será un camello? ¿pode ser que simplemente venda limóns? non me digades que non é raro, raro, raro), unha muller vendendo calcetíns e bragas, unha velliña vendendo allos, un chino vendendo calquera cousa susceptible de formar parte do attrezzo de Torrente 3 e dous ou tres "árabes" cos seus top-manta. Xa supoño que os limóns e os allos non teñen copyright e podo asegurarvos que nin as bragas nin os calcetíns desa señora supoñen unha ameaza para as marcas de lencería, pero é que me pareceu tan inxusto... ¿Cal é a diferencia? ¿Por que o ghicho dos limóns (que manía lle teño) se quedou tan tranquilo, coa mercadoría na man, mirando para o top-manteiro con todo o desprezo do mundo mentres os polis (nun momento chegaron dous máis nun coche) o abucharaban como se fose o puto amo da piratería internacional?
5 May 2004
Cuspir para arriba
¿Como era iso de que a min a sanidade catalana me tiraba do aire? ¡Que pouco tarda a vida en traernos ó rego! Onte fun ó médico. Nada serio, donguorri, pedira vez hai tres semanas para consultar un par de efectos que ten a vida urbana en min. Pedira cita ás nove da mañá, a primeira da lista, para non ter que esperar. Bendita inxenuidade... obviamente, o ghicho non apareceu ata as 9.40. Iso sí, fun a primeira en entrar. Xa cando me chamou reparou no segundo apelido... repetiuno como para si... reflexionou:
-¿Eres desplazada?- Que capacidade de síntese, a miña vida nunha palabra.
-Pozzi.
-¡Una ghalleguiña!
Silencio sepulcral. Tema delicado. Os cataláns que se cren que -iñando falan galego espertan "ese tigre que hay en mi". Boto man do tantra aprendido dese gran filósofo da postmodernidade, Carl Winslow: "uno dos y tres yo me calmaré, cuatro cinco y seis todos lo vereis".
-Yo también soy medio ghalleguiño, ¿sabes? Falo algo de galego. Mi madre era de la terriña, de la coruña.
"Uno dos y tres... "
-Tú eres de Lugo ¿no? Me encanta Lugo, Castro de Rei... tengo un amigo en Castro de Rei. Es médico también. Se llama Ignacio. A lo mejor lo conoces...
"... todos los vereis."
-Yo es que no conozco a "mucha" gente en Castro de Rei.
-Ay, Galicia, qué bien se come en Galicia, eh.
-Ya... bueno, yo es que estaba un poco preocupada...
-... y se vive, eh, se vive muy bien en Galicia.
-Sí, bueno, ya, pero yo quería saber si... (afórrovos a consulta)
Cala a boca (por fin). Calamos os dous.
-Es mejor que te de vez para el especialista. Así no te molesto hablando de tus... partes.
Aquí, amigos e amigas "se acabó lo que se daba". As nosas "partes" (como concepto) colonizaron novos terreos, porque a dúbida non ía por aí. Xuro polo máis sagrado que tentei convencelo de que a min non me molestaba falar das miñas "partes". De calquera delas. E que, ademáis, esta parte en concreto non tiña relación algunha co aparato reproductor (alomenos co meu). Pero foi inutil, chantoume o volante "preferente" para o xinecólogo e chimpoume (literalmente) fóra da consulta.
Levitei cara ó mostrador de atención ó cliente (ou é ó paciente), fixen unha cola/cua/fila (¡axuda!) de vinte minutos, tentei razoar coa enfermera (obviamente foi inútil) e acabei por acepta-la cita para o xinecólgo... ¿non din que hai que ir unha vez ó ano? Non hai mal que por ben non veña (esto debe se-lo que os entendidos chaman transposición)
-¿Eres desplazada?- Que capacidade de síntese, a miña vida nunha palabra.
-Pozzi.
-¡Una ghalleguiña!
Silencio sepulcral. Tema delicado. Os cataláns que se cren que -iñando falan galego espertan "ese tigre que hay en mi". Boto man do tantra aprendido dese gran filósofo da postmodernidade, Carl Winslow: "uno dos y tres yo me calmaré, cuatro cinco y seis todos lo vereis".
-Yo también soy medio ghalleguiño, ¿sabes? Falo algo de galego. Mi madre era de la terriña, de la coruña.
"Uno dos y tres... "
-Tú eres de Lugo ¿no? Me encanta Lugo, Castro de Rei... tengo un amigo en Castro de Rei. Es médico también. Se llama Ignacio. A lo mejor lo conoces...
"... todos los vereis."
-Yo es que no conozco a "mucha" gente en Castro de Rei.
-Ay, Galicia, qué bien se come en Galicia, eh.
-Ya... bueno, yo es que estaba un poco preocupada...
-... y se vive, eh, se vive muy bien en Galicia.
-Sí, bueno, ya, pero yo quería saber si... (afórrovos a consulta)
Cala a boca (por fin). Calamos os dous.
-Es mejor que te de vez para el especialista. Así no te molesto hablando de tus... partes.
Aquí, amigos e amigas "se acabó lo que se daba". As nosas "partes" (como concepto) colonizaron novos terreos, porque a dúbida non ía por aí. Xuro polo máis sagrado que tentei convencelo de que a min non me molestaba falar das miñas "partes". De calquera delas. E que, ademáis, esta parte en concreto non tiña relación algunha co aparato reproductor (alomenos co meu). Pero foi inutil, chantoume o volante "preferente" para o xinecólogo e chimpoume (literalmente) fóra da consulta.
Levitei cara ó mostrador de atención ó cliente (ou é ó paciente), fixen unha cola/cua/fila (¡axuda!) de vinte minutos, tentei razoar coa enfermera (obviamente foi inútil) e acabei por acepta-la cita para o xinecólgo... ¿non din que hai que ir unha vez ó ano? Non hai mal que por ben non veña (esto debe se-lo que os entendidos chaman transposición)
3 May 2004
Chove en Barcelona
Esperto antes de que soe a Marcha Turca porque oio chover. Poño a radio. Prefiro a Gabilondo na oposición. Síntome peixe (branqueas incluidas), así que non entendo porque me amola tanto sair da cama cando chove. Quedo sen escusa cando desconectan a Ona-Barcelona e empezan a falar da débeda da sanidade catalana (como son unha inmigrante mal adaptada, non me importan esas cousas). Obrígome a ducharme (se fose polas ganas...) e, como xa vou tarde, marcho para a facultade sen café (e sen donut, preludio inexorable dun día redondo).
¡Que mal lle acae a choiva a Barcelona! Non ule a terra mollada, nin se lle convirte o chan nun espello... non hai coreografía de paraugas de cores, nin oasis urbanos con forma de soportais... só hai máis coches que levan xente máis triste e máis enfadada; hai paraugas feos, vellos... paraugas de resistencia conducidos por xente pouco afeita a eses apéndices corporais.
Coa choiva quedo sen paseo matutino da casa á facultade. Non importa, gústame o metro, pero esa é outra historia...
¡Que mal lle acae a choiva a Barcelona! Non ule a terra mollada, nin se lle convirte o chan nun espello... non hai coreografía de paraugas de cores, nin oasis urbanos con forma de soportais... só hai máis coches que levan xente máis triste e máis enfadada; hai paraugas feos, vellos... paraugas de resistencia conducidos por xente pouco afeita a eses apéndices corporais.
Coa choiva quedo sen paseo matutino da casa á facultade. Non importa, gústame o metro, pero esa é outra historia...
30 Apr 2004
Daquí-dacolá
Eu sonvos unha rapaza sinxela (no mellor sentido da palabra), de fácil entreter. Unha as miñas afecións favoritas en horario laboral (é un dicir) é prepararlle o terreo ó google xogando a buscar parvadas na guol guai gué. O mellor destes ciber-paseos é que unha nunca sabe onde irá parar... hoxe estiven en Italia e en Guatemala, seguíndo as pegadas da nosa Murphy Brown particular... Un momento, ¿dixen Murphy Brown? Acudiime, ten que haber unha icona á que recorrer nestes casos: Oriana Fallaci obviamente non, Maruja Torres ten unha imaxe pública algo limitada, Letizia está retirada da profesión...
¿Susan Sontag?
¿Alguén da máis?
¿Susan Sontag?
¿Alguén da máis?
29 Apr 2004
Que será será...
Que é maior ca deus,
máis maléfico có mesmo demo,
téñeno os pobres,
ós ricos non lles fai falla,
os mortos pénsano,
se o comes morrerás.
máis maléfico có mesmo demo,
téñeno os pobres,
ós ricos non lles fai falla,
os mortos pénsano,
se o comes morrerás.
28 Apr 2004
Suellen, ets un pendó
Hoxe fun a unha conferencia de Francesc Escribano. Costoume ir porque era á hora de xantar e porque xa estou un pouco chea de tanta reflexión catalana, de tanta auto-gabanza disfrazada de auto-crítica... e de tanta negatividade, hostia, que acaba unha sempre deprimida, cabilando que se eles o teñen tan difícil para que a súa cultura sobreviva neste mundo cruel coa tele tan decente que teñen, non sei a onde iremos parar nós coa CRTVG ás costas.
Pero saín contenta. Antes de que acabase (o xantar é sagrado), pero contenta. Escribano defendeu a capacidade dunha tele "pública, nacional, monolingue" para representa-la cidadanía que lles paga os soldos (demaóxico, pero efectivo) perante o mundo e perante si mesma; falou da importancia de que o tecido audiovisual catalán se independice da TVC; e criticou a crítica do CAC con respecto á cobertura informativa do 11-14M.
Gustoume especialmente o cruce de acusacións, dálle un pouco de emoción á "flemática" intelectualidade catalana. A verdade é que o deber do CAC é (simplificando) critica-la tele pública catalana e o do director da mesma é calar e acatar, pero é que o pobre ghicho ven de recibir e-mails a cachón preguntando como se pode recibi-la canle catalana no resto do Estado (parece que a xente quere saber que pasa en Madrid antes cós de Ottawa) e non está para aceptar críticas. Copio:
En el cas concret de TV3, el Consell:
1) constata l’existència d’una insuficient agilitat en la cobertura inicial de la notícia
2) vol posar de manifest que el tractament informatiu del tràgic atemptat, i particularment el seu tractament visual, hagués pogut ser més curós.
3) Pel que fa al respecte al pluralisme, a la diversitat d’opinants i a la imparcialitat informativa, malgrat poder situar TV3 en un nivell alt en termes generals i ateses les circumstàncies que es donaven, el Consell considera que hi va haver alguna excepció significativa com és el cas del Telenotícies del dissabte al vespre, en el qual només van tenir presència determinades forces polítiques (PP i PSOE) i es va atorgar una atenció no justificable en termes merament informatius a les concentracions davant les seus del Partit Popular. Encara que aquell mateix dissabte en un informatiu especial posterior es va donar veu a altres forces polítiques que les esmentades, cal recordar que el compliment estricte del pluralisme també implicava garantir unes condicions d’accés equiparables.
Por certo, ¿a que non sabedes con que frase resume Escribano o primeiro encontro do público catalán coa seva tele? pois coa inigualable "Suellen, estás bébeda" á catalana: "Suellen, ets un pendó"... ¡Somos distintos, somos iguais!
Pero saín contenta. Antes de que acabase (o xantar é sagrado), pero contenta. Escribano defendeu a capacidade dunha tele "pública, nacional, monolingue" para representa-la cidadanía que lles paga os soldos (demaóxico, pero efectivo) perante o mundo e perante si mesma; falou da importancia de que o tecido audiovisual catalán se independice da TVC; e criticou a crítica do CAC con respecto á cobertura informativa do 11-14M.
Gustoume especialmente o cruce de acusacións, dálle un pouco de emoción á "flemática" intelectualidade catalana. A verdade é que o deber do CAC é (simplificando) critica-la tele pública catalana e o do director da mesma é calar e acatar, pero é que o pobre ghicho ven de recibir e-mails a cachón preguntando como se pode recibi-la canle catalana no resto do Estado (parece que a xente quere saber que pasa en Madrid antes cós de Ottawa) e non está para aceptar críticas. Copio:
En el cas concret de TV3, el Consell:
1) constata l’existència d’una insuficient agilitat en la cobertura inicial de la notícia
2) vol posar de manifest que el tractament informatiu del tràgic atemptat, i particularment el seu tractament visual, hagués pogut ser més curós.
3) Pel que fa al respecte al pluralisme, a la diversitat d’opinants i a la imparcialitat informativa, malgrat poder situar TV3 en un nivell alt en termes generals i ateses les circumstàncies que es donaven, el Consell considera que hi va haver alguna excepció significativa com és el cas del Telenotícies del dissabte al vespre, en el qual només van tenir presència determinades forces polítiques (PP i PSOE) i es va atorgar una atenció no justificable en termes merament informatius a les concentracions davant les seus del Partit Popular. Encara que aquell mateix dissabte en un informatiu especial posterior es va donar veu a altres forces polítiques que les esmentades, cal recordar que el compliment estricte del pluralisme també implicava garantir unes condicions d’accés equiparables.
Por certo, ¿a que non sabedes con que frase resume Escribano o primeiro encontro do público catalán coa seva tele? pois coa inigualable "Suellen, estás bébeda" á catalana: "Suellen, ets un pendó"... ¡Somos distintos, somos iguais!
27 Apr 2004
¿Xa non hai mulleres coma as de antes?
Anda pola rede un extracto dun libro da Falange Española Tradicionalista y de las Jons. Cando cansei de rir coas recomendacións, chegoume unha ondanada de culpabilidade que tentei silenciar amosándome a min mesma que o texto non era máis ca un invento, conto de ciber-ociosos... Pero non, resulta que o libro existiu (existe); chámase "Economía doméstica. Sección femenina de F.E.T. y de las J.O.N.S" e foi publicado por primeira vez en Madrid sobre o 1954. Poñéndonos en plan Garci, ¡había uns cinco anos que Simone de Beauvoir publicara en París "Le Deuxième Sexe"!
Só atopo un certo alivio espiritual no título do email que me descubriu abriu a caixa de pandora: "xa non hai mulleres coma as de antes".
Só atopo un certo alivio espiritual no título do email que me descubriu abriu a caixa de pandora: "xa non hai mulleres coma as de antes".
Para comezar
Paso de mensaxes meta-comunicativas, de declaracións de intencións, de definicións máis ou menos ambiguas do que será ou non este sitio... agárrome á barra de seguridade e dispóñome a goza-la primeira (e definitiva) costa abaixo.
Subscribe to:
Posts (Atom)
