Intentado volver a la normalidad después de la tragedia, os escribo las novedades. Después de la resaca emocional y laboral de la cobertura del desastre natural, todos estamos intentado volver a los temas que trabajábamos, aunque sin perder la perspectiva de lo que aún queda por hacer. Pero en este país no te dejan ni respirar. Cuando ya estábamos saliendo de una, 19 reos de alta peligrosidad (condenados por asesinato y secuestro, pertenecientes a bandas del crimen organizado) se han escapado de la cárcel.
En eso he estado entretenida estos días. Por cierto hoy he ido a un foro en la universidad para contarle a los estudiantes como es la cobertura de una tragedia... La verdad es que estuvo divertido. Ya sabéis cómo se ilusionan los estudiantes de periodismo... tan inocentes... antes de empezar a trabajar en este mundillo.
A nivel personal he de decir que me acosté llorando muchos días, desbordada un poco por tanta tragedia. Se siente una gran impotencia al no poder hacer gran cosa y se te cae el mundo encima cuando piensas todo lo que nos queda por delante. Afortunada o desafortunadamente no me tocó estar en los lugares donde hubo más muertos, así que pude recuperarme con cierta rapidez del bajón anímico. Lo que cuesta es, después de una descarga tan grande de adrenalina, sentarse a reflexionar.
De hecho a mi me tocó hacer como de editora, lo que quiere decir, recibir el trabajo de la gente, acomodarlo en las páginas, coordinar... Aunque tuve la oportunidad de ir a la costa, la parte inundada, y observar de primera mano las consecuencias. Uno de los días que salimos estuvimos esquivando derrumbes, lloviendo a cántaros. Además me tocó ir a evaluar si las medicinas estaban llegando a las comunidades. La mayoría de los niños tenían enfermedades de la piel, llagas y peligro de malaria y enfermedades similiares. Muchos se salieron de sus casas y viven en la carretera en sus pequeñas chabolas improvisadas.
3 Nov 2005
La Lore
Cóntanos vía mail:
25 Oct 2005
OT
Sei que imos algo retrasados con respecto aos colegas teevisivos, pero... Aí vos vai o resultado do penúltimo casting. En breve, o refinitivo. Se o supero, será que o merezo. Senón, que houbo enchufe. Non é así como funcionan estas cousas?
20 Oct 2005
Vacacións non remuneradas
Imaxe copipeisteada vilmente de unha páxina persoal con fotos bastante chulas
Levo dende o luns no paro... parece que finalmente serán dúas semanas de "descanso", pero eu non volas teño todas comigo. Valado City acolleume como máis me gusta a min, con choiva e con milleiros de pequenas cousas por facer. Como sempre, vaixeime das miñas rutinas cunha axenda repleta de must do e a intuición de que acabaría por non facer ningunha. A saber: recoller o meu DNI renovado, por fin, despois de nove meses caducado; recoller o título do CAP; poñerme ao día nas vidas dos amigos de vello; recuperar o cariño do sobriño máis guapo do mundo; quedar para tomar algo cos de teatro; recuperar o tempo perdido cos de amnistía; ir ao cine; ler os libros que teño atrasados; ver os dvd's que me deixaron cando me fun para Cicely; e, a xoia da miña corona de raíña republicana, poñerme coa tesina. Evidentemente, da lista anterior só podo tachar o do sobriño, que as miñas horas me custou, e o de teatro. O venres, amighiños, actuamos en Valencia. Estas vacacións non remuneradas hanme custar horas de sono (non durmo ben dende o luns) e un nivel de sicoanálise que hoxendía se me fai algo incómodo, pero parece que tamén me regalarán uns minutos de felicidade total reconcentrada... que vos dicía eu dos meus tempos vitais?
14 Oct 2005
Cousas
Cada día parece que teño menos tempo para facer as cousas que realmente me gusta facer. Apenas posteo, teño abandonadísimos aos de teatro e aos de Amnistía, hai semanas que non vexo unha película de principio a fin, non recordo a última partida que botei e escápanseme os meses entre farra e farra. Blame on A Mariña, por suposto. Esta comarca vai acabar comigo. Ou será este traballo? Mañá acábaselle a baixa á rapaza á que sustitúo. Hai unha semana que me dixeron que me renovaban, pero aínda non sei baixo que condicións e, por suposto, non firmei ningún contrato. Agora din que ao mellor me "teñen que" dar unhas vacacións non remuneradas antes de facerme un contrato "de verdade". E eu non sei se quero ese contrato. É máis, estou case segura de que unha relación laboral que empeza con estas filigranas non pode acabar moi ben. Pero claro, onde pode buscar unha xornalista luguesa traballo? E aí volve a miña eterna dualidade. Podería irme, quero irme, pero tamén sei que cando pase un tempiño fóra empezarei a sentir morriña de oir falar galego, do carácter da xente, do gris e do verde e do azul... e sentirei a presión da familia, a súa dor e a súa ansia e farei que non me importa, pero matarame non coñecer os primeiros colegas do meu sobriño e non saber se miña irmá sigue fumando "só de chea". Que fago?

Nas horas perdidas na delegueixon, que sen ser moitas xa son demáis, ademáis de falar e falar e falar e falar cos compañeiros (algún día volos presentarei) fago uso e abuso do google (non sei como puiden vivir antes de que o inventaran). A miña pen-última aventura cibernética foi bucear na vida de Blossom, aquel meu ídolo infantil. Sempre me intrigou Mayim Bialik, como conseguiría o papel protagonista dunha sit com americana? sería tan lista como parecía? que foi dela? Por se vos interesa (que o dubido) cando acabou a serie, no 1.995, foise para a Universidade de Los Ángeles (UCLA) a estudiar Neuroloxía e cultura Hebrea e Xudía. Parce ser que foi alí, nunha clase de mates, onde coñeceu o seu marido, Michael Stone. Mayim, e aí ven o bon, está sacando o doutoramento en Neuroloxía ao tempo que decidiu volver actuar... nalgo chamado Kalamazoo!? Miedito!
Outro día dígovos que foi de Kirk Cameron, que dá para escribir un libro. Agora teño que ir comprobar se os mariñanos están facendo acopio de combustible e víveres como nos gustaría a nós (vaia temazo para abrir) ou se (e eu inclínome por esta posibilidade) lles apetece máis quedar na casa vendo tertulias sobre a final de OT ou Paixón de Gaviáns ou os derradeiros capítulos de Frijolito, ou calquera outra xoia televisiva.
Nas horas perdidas na delegueixon, que sen ser moitas xa son demáis, ademáis de falar e falar e falar e falar cos compañeiros (algún día volos presentarei) fago uso e abuso do google (non sei como puiden vivir antes de que o inventaran). A miña pen-última aventura cibernética foi bucear na vida de Blossom, aquel meu ídolo infantil. Sempre me intrigou Mayim Bialik, como conseguiría o papel protagonista dunha sit com americana? sería tan lista como parecía? que foi dela? Por se vos interesa (que o dubido) cando acabou a serie, no 1.995, foise para a Universidade de Los Ángeles (UCLA) a estudiar Neuroloxía e cultura Hebrea e Xudía. Parce ser que foi alí, nunha clase de mates, onde coñeceu o seu marido, Michael Stone. Mayim, e aí ven o bon, está sacando o doutoramento en Neuroloxía ao tempo que decidiu volver actuar... nalgo chamado Kalamazoo!? Miedito!
Outro día dígovos que foi de Kirk Cameron, que dá para escribir un libro. Agora teño que ir comprobar se os mariñanos están facendo acopio de combustible e víveres como nos gustaría a nós (vaia temazo para abrir) ou se (e eu inclínome por esta posibilidade) lles apetece máis quedar na casa vendo tertulias sobre a final de OT ou Paixón de Gaviáns ou os derradeiros capítulos de Frijolito, ou calquera outra xoia televisiva.
13 Oct 2005
Recibo esta mensaxe de Lorena:
Os escribo un mensaje breve para comunicaros a todos que estoy bien, que en la capital casi no se ha sentido la tormenta tropical... pero que el país llora sangre.
Es lamentable ver como en dos minutos se hunde todo lo que ha constado tanto tiempo construir. La naturaleza es tan injusta como el género humano, pero no queda otra que reponerse y seguir trabajando.
Yo eso intento.
11 Oct 2005
En El Diario de Lugo desde 1908 non o veredes, pero...
Lodo detiene ayuda
Aldeas de Tecpán, Chimaltenango, no reciben alimento porque hasta ayer permanecían aisladas
Por: Lorena Seijo

El miércoles último, el río se desbordó y arrastró el puente que comunicaba con Chichoy
Igual que Chichoy, otras siete comunidades permanecen a la espera de que la municipalidad local, el Gobierno o la providencia les ayude a reconstruir los dos puentes que el río se llevó, lo cual impide el acceso.
“Ya no tenemos qué comer. Las tres tiendas de la aldea están vacías”, relató Rufino Guarcax, representante del Consejo de Desarrollo de Chichoy.
Siete kilómetros de caminata con el barro hasta la rodilla, arriesgando la vida sobre los cuatro troncos que cruzan el río desbordado, es el camino que los habitantes de esta aldea tendrían que recorrer para llegar hasta los víveres que les han donado.
Seis picops repletos de ropa y alimentos esperan en la carretera de Tecpán a que abran el camino. Vienen de la parroquia Belén, zona 7 de Mixco, con toda la buena voluntad de contribuir, pero la naturaleza no se los permitirá.
Son las 15 horas y comienza a llover de nuevo. El nivel del lodo crece y el río corre con más fuerza.
“Hemos pedido al Ejército un helicóptero para poder lanzar ayuda desde el aire, pero el cielo sigue cerrado”, dice Romelio Cuá, alcalde de Tecpán. De momento tienen a dos mil 400 personas albergadas, pero muchas van a sus hogares cuando disminuye el agua.
“Los que más nos preocupan ahora son los que permanecen aislados. Si sigue lloviendo, no sé qué vamos a hacer”, lamentó.
Esfuerzo: Hay tractores, pero no gasolina
Habitantes de Tecpán han puesto al servicio de sus vecinos los tractores que les sirven para trabajar.
“Lo más importante es poder abrir los caminos, pero los tractores se quedan sin gasolina y la gente tiene que ir a buscarla a pie entre la montaña”, cuenta Alejandro Serech.
En los momentos en que el clima lo permite, comienzan a abrir el paso, pero todo el esfuerzo se viene abajo con el siguiente aguacero.
Los más pequeños esperan con paciencia en los caminos ver llegar el camión con ayuda.
Que no los desamparen
Ayuda empieza a llegar con dificultades a los sobrevivientes de Stan
Por: Lorena Seijo, Claudia Munaiz, Coralia Orantes

Después de ocho días de lluvia ininterrumpida, ayer salió el sol, y con él llegó parte de la ayuda a los damnificados por la tormenta tropical Stan, que cobró la vida de cientos de guatemaltecos. Los sobrevivientes piden al Gobierno que no los desampare y que les tienda una mano para salir adelante.
En Tacaná, San Marcos, los primeros contingentes con comida y medicinas ingresaron por la frontera con México. En horas de la tarde, helicópteros estadounidenses llegaron a la comunidad con más ayuda.
Mientras, en Ixchiguán, otra comunidad afectada, los vecinos se concentraban frente a la municipalidad, para reclamar apoyo del alcalde. Un funcionario edil se encargaba de anotar los problemas de los aldeanos. “No podemos entrar a nuestras casas, se cayeron y no tenemos agua”, lamentó Noemí Morales, de la aldea Villa Hermosa.
Necesitan más alimentos
En Santiago Atitlán, Sololá, unos dos mil 500 damnificados también comenzaron a recibir atención. “Quiero volver a Panabaj, pero perdí mi casa, a mis tres hijos y a mi esposo.
No sé qué hacer”, dijo Josefa Icaj, quien permanece en un albergue con las piernas fracturadas.
“Ha llegado frijol, maíz, agua y ropa desde el domingo, pero aún hace falta mucho más”, aseguró Mateo Ratzán, maestro de 31 años.
En Chimaltenango, la historia era otra: afectados de siete aldeas de Tecpán continuaban ayer sin recibir socorro.
Las comunidades quedaron incomunicadas, y eso impide que llegue la ayuda. Si el tiempo mejora, mañana, un helicóptero del Ejército podría sobrevolar el lugar y llevar víveres.
Frustración en la costa sur
En la costa sur, los damnificados están desesperados. “Lo hemos perdido todo; el agua se ha llevado nuestras cositas, que con tanto esfuerzo nos costó hacer durante tanto tiempo”, exclama con la voz quebrada por la desesperación Juan Sagastume, de Escuintla. Como él, cientos de personas temen por su futuro, y piden al Gobierno que no los desampare.
Víctor Hugo Palma, obispo de la diócesis de Escuintla, pidió a la población calma y colaboración entre unos y otros, para no permitir que la ayuda que está llegando a las comunidades sea mal utilizada.
Prioridades: Larga lista de necesidades
Los sobrevivientes de Stan necesitan con urgencia comida, frazadas y medicamentos. Sin embargo, en el mediano plazo requieren:
Facilidades para reconstruir sus casas y recuperar sus cosechas. Algunos poblados deben ser reubicados.
El ofrecimiento de techo mínimo les parece insuficiente, y no resolvería el problema.
También solicitan la construcción de puentes y reparación de la red vial.
Seguridad para furgones
La Policía Nacional Civil (PNC) está dando seguridad a los furgones que transportan ayuda a las zonas afectadas.
El vocero de la PNC, Carlos Caljú, indicó que, por orden superior, están suspendidos los descansos, las vacaciones y los permisos, mientras dure la emergencia, para dar seguridad a la población.
“Tenemos un plan de seguridad ciudadana en lugares como Atitlán, Sololá, y San Marcos, pues hay viviendas despobladas por las lluvias, y esto lo podrían aprovechar los delincuentes”, añadió.
Comprarán terrenos
El Fondo Guatemalteco para la Vivienda (Foguavi) comprará lotes para quienes perdieron sus casas en la tormenta Stan.
Para ello, ha convocado a los propietarios de terrenos con servicios básicos o lotificaciones urbanizadas en Guatemala, Chimaltenango, Retalhuleu, Quetzaltenango, San Marcos, Sololá y Totonicapán, entre otros, para que presenten ofertas, y así permitir que los damnificados puedan adquirir lote y, más tarde, casa.
Aflora cementerio
La erosión provocada por las intensas lluvias originó que un cementerio clandestino saliera a flote. Lo denunciaron a la Procuraduría de los Derechos Humanos (PDH) pobladores de la aldea las Nubes, San Martín Sacatepéquez, Quetzaltenango. Las osamentas humanas aparecieron en un predio. La PDH presentó ayer denuncia en el Ministerio Público.
Estadísticas
Recuento oficial hasta ayer a las 21 horas:
652 muertos
99 heridos
577 desaparecidos
136 mil 609 personas afectadas
107 mil 833 personas albergadas
5 mil 352 casas dañadas
1,478 viviendas destruidas
515 comunidades afectadas
316 planteles educativos afectados
Lodo detiene ayuda
Aldeas de Tecpán, Chimaltenango, no reciben alimento porque hasta ayer permanecían aisladas
Por: Lorena Seijo
El miércoles último, el río se desbordó y arrastró el puente que comunicaba con Chichoy
Igual que Chichoy, otras siete comunidades permanecen a la espera de que la municipalidad local, el Gobierno o la providencia les ayude a reconstruir los dos puentes que el río se llevó, lo cual impide el acceso.
“Ya no tenemos qué comer. Las tres tiendas de la aldea están vacías”, relató Rufino Guarcax, representante del Consejo de Desarrollo de Chichoy.
Siete kilómetros de caminata con el barro hasta la rodilla, arriesgando la vida sobre los cuatro troncos que cruzan el río desbordado, es el camino que los habitantes de esta aldea tendrían que recorrer para llegar hasta los víveres que les han donado.
Seis picops repletos de ropa y alimentos esperan en la carretera de Tecpán a que abran el camino. Vienen de la parroquia Belén, zona 7 de Mixco, con toda la buena voluntad de contribuir, pero la naturaleza no se los permitirá.
Son las 15 horas y comienza a llover de nuevo. El nivel del lodo crece y el río corre con más fuerza.
“Hemos pedido al Ejército un helicóptero para poder lanzar ayuda desde el aire, pero el cielo sigue cerrado”, dice Romelio Cuá, alcalde de Tecpán. De momento tienen a dos mil 400 personas albergadas, pero muchas van a sus hogares cuando disminuye el agua.
“Los que más nos preocupan ahora son los que permanecen aislados. Si sigue lloviendo, no sé qué vamos a hacer”, lamentó.
Esfuerzo: Hay tractores, pero no gasolina
Habitantes de Tecpán han puesto al servicio de sus vecinos los tractores que les sirven para trabajar.
“Lo más importante es poder abrir los caminos, pero los tractores se quedan sin gasolina y la gente tiene que ir a buscarla a pie entre la montaña”, cuenta Alejandro Serech.
En los momentos en que el clima lo permite, comienzan a abrir el paso, pero todo el esfuerzo se viene abajo con el siguiente aguacero.
Los más pequeños esperan con paciencia en los caminos ver llegar el camión con ayuda.
Que no los desamparen
Ayuda empieza a llegar con dificultades a los sobrevivientes de Stan
Por: Lorena Seijo, Claudia Munaiz, Coralia Orantes
Después de ocho días de lluvia ininterrumpida, ayer salió el sol, y con él llegó parte de la ayuda a los damnificados por la tormenta tropical Stan, que cobró la vida de cientos de guatemaltecos. Los sobrevivientes piden al Gobierno que no los desampare y que les tienda una mano para salir adelante.
En Tacaná, San Marcos, los primeros contingentes con comida y medicinas ingresaron por la frontera con México. En horas de la tarde, helicópteros estadounidenses llegaron a la comunidad con más ayuda.
Mientras, en Ixchiguán, otra comunidad afectada, los vecinos se concentraban frente a la municipalidad, para reclamar apoyo del alcalde. Un funcionario edil se encargaba de anotar los problemas de los aldeanos. “No podemos entrar a nuestras casas, se cayeron y no tenemos agua”, lamentó Noemí Morales, de la aldea Villa Hermosa.
Necesitan más alimentos
En Santiago Atitlán, Sololá, unos dos mil 500 damnificados también comenzaron a recibir atención. “Quiero volver a Panabaj, pero perdí mi casa, a mis tres hijos y a mi esposo.
No sé qué hacer”, dijo Josefa Icaj, quien permanece en un albergue con las piernas fracturadas.
“Ha llegado frijol, maíz, agua y ropa desde el domingo, pero aún hace falta mucho más”, aseguró Mateo Ratzán, maestro de 31 años.
En Chimaltenango, la historia era otra: afectados de siete aldeas de Tecpán continuaban ayer sin recibir socorro.
Las comunidades quedaron incomunicadas, y eso impide que llegue la ayuda. Si el tiempo mejora, mañana, un helicóptero del Ejército podría sobrevolar el lugar y llevar víveres.
Frustración en la costa sur
En la costa sur, los damnificados están desesperados. “Lo hemos perdido todo; el agua se ha llevado nuestras cositas, que con tanto esfuerzo nos costó hacer durante tanto tiempo”, exclama con la voz quebrada por la desesperación Juan Sagastume, de Escuintla. Como él, cientos de personas temen por su futuro, y piden al Gobierno que no los desampare.
Víctor Hugo Palma, obispo de la diócesis de Escuintla, pidió a la población calma y colaboración entre unos y otros, para no permitir que la ayuda que está llegando a las comunidades sea mal utilizada.
Prioridades: Larga lista de necesidades
Los sobrevivientes de Stan necesitan con urgencia comida, frazadas y medicamentos. Sin embargo, en el mediano plazo requieren:
Facilidades para reconstruir sus casas y recuperar sus cosechas. Algunos poblados deben ser reubicados.
El ofrecimiento de techo mínimo les parece insuficiente, y no resolvería el problema.
También solicitan la construcción de puentes y reparación de la red vial.
Seguridad para furgones
La Policía Nacional Civil (PNC) está dando seguridad a los furgones que transportan ayuda a las zonas afectadas.
El vocero de la PNC, Carlos Caljú, indicó que, por orden superior, están suspendidos los descansos, las vacaciones y los permisos, mientras dure la emergencia, para dar seguridad a la población.
“Tenemos un plan de seguridad ciudadana en lugares como Atitlán, Sololá, y San Marcos, pues hay viviendas despobladas por las lluvias, y esto lo podrían aprovechar los delincuentes”, añadió.
Comprarán terrenos
El Fondo Guatemalteco para la Vivienda (Foguavi) comprará lotes para quienes perdieron sus casas en la tormenta Stan.
Para ello, ha convocado a los propietarios de terrenos con servicios básicos o lotificaciones urbanizadas en Guatemala, Chimaltenango, Retalhuleu, Quetzaltenango, San Marcos, Sololá y Totonicapán, entre otros, para que presenten ofertas, y así permitir que los damnificados puedan adquirir lote y, más tarde, casa.
Aflora cementerio
La erosión provocada por las intensas lluvias originó que un cementerio clandestino saliera a flote. Lo denunciaron a la Procuraduría de los Derechos Humanos (PDH) pobladores de la aldea las Nubes, San Martín Sacatepéquez, Quetzaltenango. Las osamentas humanas aparecieron en un predio. La PDH presentó ayer denuncia en el Ministerio Público.
Estadísticas
Recuento oficial hasta ayer a las 21 horas:
652 muertos
99 heridos
577 desaparecidos
136 mil 609 personas afectadas
107 mil 833 personas albergadas
5 mil 352 casas dañadas
1,478 viviendas destruidas
515 comunidades afectadas
316 planteles educativos afectados
10 Oct 2005
A divina comedia
Mentre noi corravam la morta gora,
dinanzi mi si fece un pien di fango,
e disse: "Chi se' tu che vieni anzi ora?".
Dante. Inferno. Canto VIII.
4 Oct 2005
Máis vale tarde que nunca 33 e 1/3
Aí van algunhas fotiños das vacances en Euskadi.

A urbe vasca
Unha fin de semana longa que comezou un venres en Llanes (con chuvia torrencial), seguiu un sábado en terras cántabras (Comillas, Santander, Laredo e Noja) e no euskadi verde (Muskiz e Galdames, aldea incríble na que a praza maior está presidida pola estatua do fundador dunha canteira), un domingo no euskadi azul (Deba, Itziar, Mutriku, Lekeitio, Ea, Elantxobe, Reseva de Urdaibai, Mundaka, Bermeo, Matxitxako, San Juan de Gaztelugatxe, Bakio e Armintxa)...

O euskadi azul dende o mirador de Itziar
...e un luns na urbe vasca (Santurtzi, La Arena, Zierbena, Portugalete, Las Arenas e Algorta).
A urbe vasca
Unha fin de semana longa que comezou un venres en Llanes (con chuvia torrencial), seguiu un sábado en terras cántabras (Comillas, Santander, Laredo e Noja) e no euskadi verde (Muskiz e Galdames, aldea incríble na que a praza maior está presidida pola estatua do fundador dunha canteira), un domingo no euskadi azul (Deba, Itziar, Mutriku, Lekeitio, Ea, Elantxobe, Reseva de Urdaibai, Mundaka, Bermeo, Matxitxako, San Juan de Gaztelugatxe, Bakio e Armintxa)...
O euskadi azul dende o mirador de Itziar
...e un luns na urbe vasca (Santurtzi, La Arena, Zierbena, Portugalete, Las Arenas e Algorta).
3 Oct 2005
Forward II
Sorpresa, parace que as nosas medidas disuasorias non resultan tan disuasorias para os demais.

O Centro de Defensa y Estudio de los Derechos Humanos (CEDEHU) mándame ao mail as seguintes consideracións:
PRIMERA: Expresar nuestra profunda repulsa por los actos de barbarie e injustificable violencia, desplegados en acciones concertadas por las fuerzas armadas de la Guardia Civil, y las fuerzas armadas y policiales del régimen feudal del Reino de Marruecos, en los perímetros fronterizos de los territorios africanos de Ceuta y Melilla.
SEGUNDA: La matanza de personas indefensas que, en estado de necesidad, tratan de huir de la pobreza, constituyen la expresión más miserable de unas políticas de crueldad inmisericorde desplegadas bajo el eufemismo del control de fronteras y de la inmigración irregular.
TERCERA: Desconocen que toda persona tiene derecho a una existencia conforme a la dignidad humana y el derecho a sobrevivir; implican negar elementales Derechos Humanos, explícitamente consagrados en los artículos 23 y 25 de la Declaración Universal de los Derechos Humanos. La dignidad intrínseca de los seres humanos impide tratarlos como a fieras peligrosas, por mucho que se les califique de irregulares.
CUARTA: Pretender sobrepasar unas vallas, y entrar en los territorios africanos de Ceuta y Melilla, supone exclusivamente una mera infracción administrativa, y desde luego no constituye delito alguno. Por ello resulta inadmisible el recurso a los actos de barbarie contra los inmigrantes, mediante el apaleamiento de los mismos, el gaseamiento y el pelotazo de goma contra sus cuerpos, y el uso de armas de fuego a balazos, por el mero hecho de tratar de saltar unas vallas fronterizas. No debe olvidarse que las denominas vallas, son auténticas alambradas con cuchillas, al estilo de los más rancios campos de concentración, y tales vallas constituyen por si solas un auténtico peligro para la vida e integridad física de los desesperados inmigrantes, que tratan de superarlas con rudimentarias escaleras.
QUINTA: La cooperación en las masacres, con un reparto de papeles se estructura sobre las acciones conjuntas de fuerzas militares y policiales de Marruecos – a las que parece corresponder la tarea sucia de disparar a matar – y las fuerzas militares de la Guardia Civil a las que se supone corresponde apalear, gasear y lanzar pelotas de goma. Tal reparto de papeles, busca directamente la impunidad.
SEXTA: Especial rechazo merece la utilización del Ejército Español, con unidades de combate de la Legión y Regulares, para colaborar en la represión a ultranza de los inmigrantes. Desde luego, el despliegue de unidades de combate con armamento de guerra y vehículos blindados, es evidente que no solo persigue aterrorizar a los inmigrantes, mediante la exhibición de la maquinaria de guerra, sino que supone una abierta militarización de las problemáticas civiles humanitarias, derivadas del pretendido férreo control de la inmigración irregular. Por ello la decisión del Presidente del Gobierno, apoyada por el Ministro del Interior y la cúpula subalterna del mismo, y aplaudida por la Secretaria de Estado de Inmigración y Emigración, resulta expresiva del auténtico talante que anima tan brutal acuerdo. Desde el Centro de Defensa y Estudio de los Derechos Humanos nos parece razonable recordar a Sr. Zapatero que detrás de las vallas de Ceuta y Melilla existe un inmenso continente poblado por millones de seres humanos hambrientos, sumidos en la pobreza y la desesperación, que tratan de ejercer el elemental DERECHO A SOBREVIVIR. Por ello, acudir al envío de tropas del Ejército, para evitar la entrada de inmigrantes, resulta elocuente de la profunda degradación moral que subyace en tal decisión, al encerrar un propósito de aterrorizar mediante la amenazante ostentación de armas de guerra, fuego y destrucción de vidas humanas.
SÉPTIMA: Por último desde CEDEHU queremos expresar nuestra honda preocupación por el tratamiento y lenguaje informativo de la práctica totalidad de los medios de comunicación. Es fácilmente constatable que genera miedo en la ciudadanía, el tratamiento de los inmigrantes irregulares como invasores, como los nuevos bárbaros, como asaltadores de fortalezas, como integrantes de multitudinarias avalanchas humanas, que mediante masivos asaltos pretenden romper las fronteras y atacar la soberanía española. Apelamos a periodistas e informadores en general, y a su honestidad y ética profesional, para que no contribuyan a deformar la realidad de la acusada complejidad del fenómeno social de la inmigración irregular.

E Haro Tecglen, inmenso, onte, fai súas as miñas consideracións. Ou eu fago miñas as súas. Ou o que sexa.
O Centro de Defensa y Estudio de los Derechos Humanos (CEDEHU) mándame ao mail as seguintes consideracións:
PRIMERA: Expresar nuestra profunda repulsa por los actos de barbarie e injustificable violencia, desplegados en acciones concertadas por las fuerzas armadas de la Guardia Civil, y las fuerzas armadas y policiales del régimen feudal del Reino de Marruecos, en los perímetros fronterizos de los territorios africanos de Ceuta y Melilla.
SEGUNDA: La matanza de personas indefensas que, en estado de necesidad, tratan de huir de la pobreza, constituyen la expresión más miserable de unas políticas de crueldad inmisericorde desplegadas bajo el eufemismo del control de fronteras y de la inmigración irregular.
TERCERA: Desconocen que toda persona tiene derecho a una existencia conforme a la dignidad humana y el derecho a sobrevivir; implican negar elementales Derechos Humanos, explícitamente consagrados en los artículos 23 y 25 de la Declaración Universal de los Derechos Humanos. La dignidad intrínseca de los seres humanos impide tratarlos como a fieras peligrosas, por mucho que se les califique de irregulares.
CUARTA: Pretender sobrepasar unas vallas, y entrar en los territorios africanos de Ceuta y Melilla, supone exclusivamente una mera infracción administrativa, y desde luego no constituye delito alguno. Por ello resulta inadmisible el recurso a los actos de barbarie contra los inmigrantes, mediante el apaleamiento de los mismos, el gaseamiento y el pelotazo de goma contra sus cuerpos, y el uso de armas de fuego a balazos, por el mero hecho de tratar de saltar unas vallas fronterizas. No debe olvidarse que las denominas vallas, son auténticas alambradas con cuchillas, al estilo de los más rancios campos de concentración, y tales vallas constituyen por si solas un auténtico peligro para la vida e integridad física de los desesperados inmigrantes, que tratan de superarlas con rudimentarias escaleras.
QUINTA: La cooperación en las masacres, con un reparto de papeles se estructura sobre las acciones conjuntas de fuerzas militares y policiales de Marruecos – a las que parece corresponder la tarea sucia de disparar a matar – y las fuerzas militares de la Guardia Civil a las que se supone corresponde apalear, gasear y lanzar pelotas de goma. Tal reparto de papeles, busca directamente la impunidad.
SEXTA: Especial rechazo merece la utilización del Ejército Español, con unidades de combate de la Legión y Regulares, para colaborar en la represión a ultranza de los inmigrantes. Desde luego, el despliegue de unidades de combate con armamento de guerra y vehículos blindados, es evidente que no solo persigue aterrorizar a los inmigrantes, mediante la exhibición de la maquinaria de guerra, sino que supone una abierta militarización de las problemáticas civiles humanitarias, derivadas del pretendido férreo control de la inmigración irregular. Por ello la decisión del Presidente del Gobierno, apoyada por el Ministro del Interior y la cúpula subalterna del mismo, y aplaudida por la Secretaria de Estado de Inmigración y Emigración, resulta expresiva del auténtico talante que anima tan brutal acuerdo. Desde el Centro de Defensa y Estudio de los Derechos Humanos nos parece razonable recordar a Sr. Zapatero que detrás de las vallas de Ceuta y Melilla existe un inmenso continente poblado por millones de seres humanos hambrientos, sumidos en la pobreza y la desesperación, que tratan de ejercer el elemental DERECHO A SOBREVIVIR. Por ello, acudir al envío de tropas del Ejército, para evitar la entrada de inmigrantes, resulta elocuente de la profunda degradación moral que subyace en tal decisión, al encerrar un propósito de aterrorizar mediante la amenazante ostentación de armas de guerra, fuego y destrucción de vidas humanas.
SÉPTIMA: Por último desde CEDEHU queremos expresar nuestra honda preocupación por el tratamiento y lenguaje informativo de la práctica totalidad de los medios de comunicación. Es fácilmente constatable que genera miedo en la ciudadanía, el tratamiento de los inmigrantes irregulares como invasores, como los nuevos bárbaros, como asaltadores de fortalezas, como integrantes de multitudinarias avalanchas humanas, que mediante masivos asaltos pretenden romper las fronteras y atacar la soberanía española. Apelamos a periodistas e informadores en general, y a su honestidad y ética profesional, para que no contribuyan a deformar la realidad de la acusada complejidad del fenómeno social de la inmigración irregular.
E Haro Tecglen, inmenso, onte, fai súas as miñas consideracións. Ou eu fago miñas as súas. Ou o que sexa.
30 Sept 2005
Forward
Esta mañá recibín dúas mensaxes. Cópiovolas.

Da Asociación por los Derechos Humanos de Andalucía
Las últimas noticias que tenemos de lo ocurrido en Ceuta no pueden ser mas desalentadoras.
Según lo que nos han contado los propios subsaharianos de Beniunesh, cuando intentaron saltar la alambrada esta pasada madrugada, un importante número de guardias civiles empezaron a disparar balas de goma inmediatamente hacia la parte marroquí a través y sobre la alambrada.
Casi a continuación apareció la policía (o el ejército marroquí, no supieron especificar) que los cogieron entre dos fuegos. Como os podéis imagina, la confusión y el caos fue total. El resultado dos muertos en la parte española, al menos cuatro muertos en la parte marroquí (la subdelegación del gobierno sólo ha reconocido dos a cada lado por ahora, aunque no descarta mas). Varias decenas de heridos hospitalizados. 80 personas aproximadamente que lograron pasar.
La respuesta del gobierno supongo que sabéis que ha sido la de desplegar el ejército... ¡que barbaridad! Primero provocan al situación y después la quieren resolver a balazos. Los candidatos a emigrar (ni siquiera son inmigrantes) están aterrorizados, en una situación desesperada y dispersos por los bosques.
Y honestamente nos sentimos toda la gente que estamos siguiendo el tema, totalmente impotentes.
La Apdha ha convocado concentraciones esta tarde en Córdoba, Cádiz y en Sevilla (junto a otros colectivos en esta última ciudad). Pero es evidente que tenemos que hacer algo mas.
Tanto desde Marruecos, como desde España, como por supuesto desde Europa, creo que es preciso que planteemos alguna iniciativa que sirva de mayor presión y también sea altavoz de lo que está pasando en esa primera muralla europea clavada en territorio africano.
Las jornadas de este fin de semana en Larache pueden ser un buen momento para proponer alguna iniciativa que sea capaz de sumar al máximo de redes, colectivos sociales y plataformas.
De SOS Racisme Catalnya
CONCENTRACIÓ UNITÀRIA
EN REPUDI A LES MORTS D'IMMIGRANTS AL MUR COLONIAL DE CEUTA
DIVENDRES 30 SETEMBRE 19h A PLAÇA SANT JAUME
Que está pasando?
Podemos (realmente) facer algo para evitalo?
Da Asociación por los Derechos Humanos de Andalucía
Las últimas noticias que tenemos de lo ocurrido en Ceuta no pueden ser mas desalentadoras.
Según lo que nos han contado los propios subsaharianos de Beniunesh, cuando intentaron saltar la alambrada esta pasada madrugada, un importante número de guardias civiles empezaron a disparar balas de goma inmediatamente hacia la parte marroquí a través y sobre la alambrada.
Casi a continuación apareció la policía (o el ejército marroquí, no supieron especificar) que los cogieron entre dos fuegos. Como os podéis imagina, la confusión y el caos fue total. El resultado dos muertos en la parte española, al menos cuatro muertos en la parte marroquí (la subdelegación del gobierno sólo ha reconocido dos a cada lado por ahora, aunque no descarta mas). Varias decenas de heridos hospitalizados. 80 personas aproximadamente que lograron pasar.
La respuesta del gobierno supongo que sabéis que ha sido la de desplegar el ejército... ¡que barbaridad! Primero provocan al situación y después la quieren resolver a balazos. Los candidatos a emigrar (ni siquiera son inmigrantes) están aterrorizados, en una situación desesperada y dispersos por los bosques.
Y honestamente nos sentimos toda la gente que estamos siguiendo el tema, totalmente impotentes.
La Apdha ha convocado concentraciones esta tarde en Córdoba, Cádiz y en Sevilla (junto a otros colectivos en esta última ciudad). Pero es evidente que tenemos que hacer algo mas.
Tanto desde Marruecos, como desde España, como por supuesto desde Europa, creo que es preciso que planteemos alguna iniciativa que sirva de mayor presión y también sea altavoz de lo que está pasando en esa primera muralla europea clavada en territorio africano.
Las jornadas de este fin de semana en Larache pueden ser un buen momento para proponer alguna iniciativa que sea capaz de sumar al máximo de redes, colectivos sociales y plataformas.
De SOS Racisme Catalnya
CONCENTRACIÓ UNITÀRIA
EN REPUDI A LES MORTS D'IMMIGRANTS AL MUR COLONIAL DE CEUTA
DIVENDRES 30 SETEMBRE 19h A PLAÇA SANT JAUME
Que está pasando?
Podemos (realmente) facer algo para evitalo?
28 Sept 2005
26 Sept 2005
Times are changing
O mundo tal e como eu o coñezo está a piques de desaparecer. Todo flúe, que dicía o grego aquel (Heráclito). Saio de noite por Valado City e non recoñezo a metade dos bares. O mítico Tíroler converteuse nunha especie (sorte que din os Outeiriños) de viñoteca cool na que seguramente se respira (mellor) pero que non ten o encanto deses buratos inmundos nos que pasei a metade da miña adolescencia xogando ao tute. E non só cambian os bares. Parece que dúas das parellas máis estables do meu contorno chegaron ao seu fin. Con maior ou menor sufrimento para unha ou as dúas partes. E outras nas que non puxera a máis mínima confianza de futuro comezan a súa vida conxunta. E unha das miñas mellores amigas comprou un piso. E la Fran fixou para abril a data definitiva da voda. E unha das miñas referencias vitais vai ser nai. E miña irmá pequena non deixa de berrar en cada cousa que fai que non é tan pequena. E estos marabillosos meses en Cicely parecen chegar ao seu fin. E as dúas semanas de vacacións acabaron moito antes do que debían. No mesmo río entramos e non entramos, pois somos e non somos (os mesmos).
23 Sept 2005
A gran final. Parece que pasei. Pola mínima, iso si. Debo de ser como Bustamante, ninguén se explica como puido chegar tan lonxe.
Polo demáis, aínda non vos podo relatar polo miúdo as miñas vacacións na cornixa cantábrica (fermosa expresión), nin colgarvos fotiños nin nada de nada. Só me quedan tres días para volver a Cicely e teño que aproveitalos ben. Ou o mellor que poida, vaia.
Ah, unha cousiña... Problema Infernal estáme gustando moito, Señorita Extraviada está moi ben, Sin City é esteticamente do mellorciño que vin nos últimos tempos (a narración deixémola en pasable) e Obaba non está mal (é interesante a comparación con A Lingua das Bolboretas).
Ai, anto me gustan as vacacións... Mágoa que se acaben.
Polo demáis, aínda non vos podo relatar polo miúdo as miñas vacacións na cornixa cantábrica (fermosa expresión), nin colgarvos fotiños nin nada de nada. Só me quedan tres días para volver a Cicely e teño que aproveitalos ben. Ou o mellor que poida, vaia.
Ah, unha cousiña... Problema Infernal estáme gustando moito, Señorita Extraviada está moi ben, Sin City é esteticamente do mellorciño que vin nos últimos tempos (a narración deixémola en pasable) e Obaba non está mal (é interesante a comparación con A Lingua das Bolboretas).
Ai, anto me gustan as vacacións... Mágoa que se acaben.
15 Sept 2005
Retiro espiritual
9 Sept 2005
OT
Máis vale tarde ca nunca (I). Esta media noite haberá unha semana que partín cara ao segundo casting dese OT académico no que ando metida. Cheguei á capital-del-reino ás seis da mañá, baixeime en princesa e camiñei insegura pero certa cara ao bar no que me ofreceran un almorzo reparador naqueloutra ocasión. Non me defraudaron. Que napolitanas de chocolate teñen neste sitio...

O exame de inglés foi jodidísimo (para min), un texto de xestión empresarial ao que lle faltaba de todo menos os míticos linking words, prepositions e phrasal verbs que eu esperaba. E os erros descontaban. Un desastre. E, para rematala, o meu exame oral estaba previsto para última hora da mañá. Problemón, tiven que cambiar o billete de volta (para o seguinte bus, nove horas máis tarde) e tiven que perder toda a mañá facendo que lía...

...e departindo amistosamente cos pijos de madrí e alrededores, tralo que collín camiño do paraíso, onde gastei a anónima de agosto e parte da de xullo en:
Problema infernal. Estados Unidos en la era del genocidio, de Samantha Power.
El lejano país de los estanques, de Lorenzo Silva (co que dou por rematado o filón de Bevilacqua).
Cuentos e Anticuentos, de Juan José Millás.
Oracle's night e The book of illusions, de Paul Aster.
E algún outro de cuyo nombre no quiero acordarme...
Cargadiña de sabedoría e entretemento ata as orellas, fun aproveitar a tarde ao outro paraíso que esconde a metrópole para unha desterrada ás tan fermosas como aburridas terras de alaska. Vin Dear Wendy e, na honra de spidy, ¿Por qué las mujeres siempre queremos más?. A primeira gustoume moito e a segunda, moi pouco. Quizais para ver na casiña mentres fago un sudoku quíntuple. Quedei coas ganas de ver A Estrea da semana, pero botábana en tantísimas salas que supuxen que acabaría chegando incluso ao cine de Cicely... Se é que aínda estou en Cicely para daquela.
O exame de inglés foi jodidísimo (para min), un texto de xestión empresarial ao que lle faltaba de todo menos os míticos linking words, prepositions e phrasal verbs que eu esperaba. E os erros descontaban. Un desastre. E, para rematala, o meu exame oral estaba previsto para última hora da mañá. Problemón, tiven que cambiar o billete de volta (para o seguinte bus, nove horas máis tarde) e tiven que perder toda a mañá facendo que lía...
...e departindo amistosamente cos pijos de madrí e alrededores, tralo que collín camiño do paraíso, onde gastei a anónima de agosto e parte da de xullo en:
Problema infernal. Estados Unidos en la era del genocidio, de Samantha Power.
El lejano país de los estanques, de Lorenzo Silva (co que dou por rematado o filón de Bevilacqua).
Cuentos e Anticuentos, de Juan José Millás.
Oracle's night e The book of illusions, de Paul Aster.
E algún outro de cuyo nombre no quiero acordarme...
Cargadiña de sabedoría e entretemento ata as orellas, fun aproveitar a tarde ao outro paraíso que esconde a metrópole para unha desterrada ás tan fermosas como aburridas terras de alaska. Vin Dear Wendy e, na honra de spidy, ¿Por qué las mujeres siempre queremos más?. A primeira gustoume moito e a segunda, moi pouco. Quizais para ver na casiña mentres fago un sudoku quíntuple. Quedei coas ganas de ver A Estrea da semana, pero botábana en tantísimas salas que supuxen que acabaría chegando incluso ao cine de Cicely... Se é que aínda estou en Cicely para daquela.
6 Sept 2005
Cheta
O ano pasado perdín tódalas tardes entre octubro e decembro nunhas clases aburridísimas nas que se supoñía que me ensinaban a ensinar... Cando non durmía cos ollos abertos, xogaba coa compañeira de pupitre, debuxaba aos que se sentaban diante de min, trazaba futuros éxitos editoriais e/ou cinematográficos, reflexionaba sobre o irónico que resulta que te durmas no medio dunha disertación sobre o impresdindible que é reter a atención do alumnado ou, se me atopaba especialmente descansada, lía os materiais do curso. Esas lecturas foron unha das dúas cousas que lle teño que agradecer ao CAP. Gracias a elas descubrín, entre outras cousas, a teoría das intelixencias múltiples de Gadner e comecei a desmadeixar (e polo tanto a comprender e apreciar) a lexislación educativa actual. Gústame a filosofía da Loxse... esa que proclama a supremacía da creatividade e da comprensión e califica de inútil a memorización.
Dise do Cheta que vai polos corredores do Sanxillao cun carriño do Gadis ata arriba dos libros cos que os seus alumnos construirán os seus propios temarios (que moderno) de Historia, que despois memorizarán (que antigo) e repetirán con maior ou menor fortuna nuns exames, segundo parece, de antoloxía. É que me alucina que alguén poda distanciarse desa maneira da realidade, que pense que é lóxico que máis da metade dos alumnos do Sanxillao se dispersen polos outros institutos lugueses cando chegan a segundo de BAC, que non se entere dos movementos que fan os seus xefes para librase del e os xefes dos outros centros para que non lles caia o morto a eles, que non se plantee ata que punto lles pode joder a vida aos rapaces suspendéndoos unha e outra vez sen explicarlles nunca por qué ou cómo facer para aprobar e que aínda teña a tremenda cara de pontificar sobre pedagoxía e de publicar un libro coas cagadas que os seus alumnos cometen nos seus exames como se fora algo completamente alleo á súa función na vida, como se fora consecuencia directa da ineptitude dos fillos do século vinteún e non da súa propia inoperancia docente. Eu é que flipo.
El objetivo primero y fundamental de la educación es el de proporcionar a los niños y a las niñas, a los jóvenes de uno y otro sexo, una formación plena que les permita conformar su propia y esencial identidad, así como construir una concepción de la realidad que integre a la vez el conocimiento y la valoración ética y moral de la misma.Que bonito! O malo é que gran parte do profesorado pasa de ler a lexilación aplicable á súa profesión (como a maioría dos traballadores) e pasa aínda máis de poñerse, dez ou vinte anos despois de dar a súa primeira clase, a revisar temarios e a preocuparse pola educación integral do alumnado. Menos mal que, enfronte destes desalmados (todos temos algún na nosa memoria) que recitan os mesmos apuntes que hai vintecinco anos coa intención de que os alumnos os copien (a man) os memoricen e os volquen (outra vez a man) nunha folla de exame, están os profes modernos. Como molan esos profesores que participan en proxectos de investigación, que escriben libros sobre pedagoxía moderna, que pasan dos temarios clásicos, que renegan da memorización e endeusan a comprensión. Que preparan os alumnos para a vida. Profes modernos, como Julio Reboredo Pazos, coñecido en Valado City como Cheta.
Dise do Cheta que vai polos corredores do Sanxillao cun carriño do Gadis ata arriba dos libros cos que os seus alumnos construirán os seus propios temarios (que moderno) de Historia, que despois memorizarán (que antigo) e repetirán con maior ou menor fortuna nuns exames, segundo parece, de antoloxía. É que me alucina que alguén poda distanciarse desa maneira da realidade, que pense que é lóxico que máis da metade dos alumnos do Sanxillao se dispersen polos outros institutos lugueses cando chegan a segundo de BAC, que non se entere dos movementos que fan os seus xefes para librase del e os xefes dos outros centros para que non lles caia o morto a eles, que non se plantee ata que punto lles pode joder a vida aos rapaces suspendéndoos unha e outra vez sen explicarlles nunca por qué ou cómo facer para aprobar e que aínda teña a tremenda cara de pontificar sobre pedagoxía e de publicar un libro coas cagadas que os seus alumnos cometen nos seus exames como se fora algo completamente alleo á súa función na vida, como se fora consecuencia directa da ineptitude dos fillos do século vinteún e non da súa propia inoperancia docente. Eu é que flipo.
27 Aug 2005
Miguel Carballeda Piñeiro
Non sei como deberia ter empezado a entrevista co presidente do consello xeral da Once, pero sei como quixera non telo feito:
—Veamos...Gustaríame colgarvos a transcrición máis ou menos íntegra da conversa, pero non atopei a maneira. A tecnoloxía e máis eu...
—¿Por qué le dices a un ciego, veamos?
—Cierto. Lo siento. Qué debería decir?
—Nada. Muy bien. Esto es muy natural.
—Será natural, pero yo me siento un poco avergonzada... Nunca me lo había planteado.
—Claro, pero pasa. Tú todo lo basas en la vista y si no tuvieras vista, qué harías?
26 Aug 2005
Teño unha dúbida moral e profesional: deberiamos (dentro das nosas limitacións) corrixir os comunicados de prensa dos políticos? non será desleal cos lectores?
Hay certa alarma social pola escasez de auga que poida nun futuro cercano afectar a Burela, a cal, vaia por diante, compartimos plenamente. Isto non implica que a nos, como grupo local, elegidos polos veciños de Cervo, preocúpenos especialmente a situación na que poidan quedar, nestes momentos de seca, os burgos de Cervo, Rúa e San Román. A sua situación é moito mais grave que a de Burela.
O río Xunco, nace, discurre na sua totalidade, e desemboca en Cervo. A pesares de eso, ó alcalde Insua, nun acto de deixadez, abandono e incompetencia entregou as chaves do embalse de Rúa ó alcalde de Burela ( naqueles momentos Manuel Mon) renunciando a controlar os pasos de augas polas tuberías hacia ó noso concello. A realidade é que os empregados municipais de Cervo, non teñen acceso ó interior do embalse.
A situación polo tanto é a seguinte. Primeiro colle auga Burela no embalse de Rúa, e si non chega, por outra tropelía de Insua, permitindo montar unha estación de bombeo na Ponte Vella de San Román, volve a coller auga únicamente Burela. Despois, SI QUEDA, un kilómetro rio abaixo, colle auga Cervo que por bombeo a manda para os depósitos da Senra. ¿ Non é triste que, a pesar de estar o rio Xunco na sua totalidade no noso termo municipal, nos sexamos os últimos?. Todas as noticias falan da previsible falta de auga en Burela, pero si esto ocurre, nos xa estaríamos sin ela fai tempo e o impacto medio ambiental no rio Xunco sería brutal.
Este grupo municipal, polo tanto, quere denunciar públicamente a situación na que nos atopamos. Somos os grandes damnificados pola mala xestión de Insua, é os veciños deben coñecer o responsable de esta vergonza.
En Cervo, a 26 de Agosto do 2005.
Asdo. GRUPO MUNICIPAL SOCIALISTA NO CONCELLO DE CERVO
24 Aug 2005
O meu tema favorito
A Emilio y a José les aterraba la idea de morir en un campo de batalla, por eso se echaron al monte el día que los nacionales vinieron a reclutar jóvenes para luchar en el frente. Mientras o caramelo y o cantador se convertían en escapados, su cuñado y sus hermanos partían hacia la guerra y su hermana y su padre, hacia la cárcel. Los combatientes volvieron, heridos pero vivos, de la contienda y a los familiares encarcelados los dejaron en libertad cuando capturaron y mataron a Emilio y a José en el mismo monte que los cobijaba. El pasado fin de semana, las familias desenterraron sus cuerpos del monte de A Penela, en O Vicedo.
(El Progreso A Mariña, 12 de xuño de 2005)
O diario de Lugo desde 1908 permitiume coñecer a historia do Cantador e do Caramelo e escribir sobre eles en tres ocasións. É, con diferencia, o tema que máis me gustou tratar nestes meses de piriodismo comarcal e sinto unha certa débeda con el, como se o estivera a deixar a medias... como se quedaran mil cousas por averiguar e por contar, como cando me vou dun sitio e sinto que me teño que despedir un por un de tódolos recantos polos que pasei. É probable que nunhas semanas me teña que despedir das vías do Feve, da ponte que hai camiño da miña casa, da música hortera do Eroski (non, esa haberáa en todas partes), da fonte de azulexos, do taller de barcos, da piscina paradisiaca dos veciños (ver pero no tocar)... e do Cantador e do Caramelo.
23 Aug 2005
Para flipar II
Vexo na gué do xornal no que traballa la-lore un anuncio que me sorprende e me preocupa e me asusta e me deixa volá... a lotería do green card, no que o que se sortea é un permiso de residencia noutro país... Hoy te puede tocar a ti!?
Fixádevos que partidazo. Agora xa andará outra vez facendo as américas, pero se cadra para a volta acepta proposicións máis ou menos decentes. Indecentes dubido que as acepte, pero con estes inteleztuais nunca se sabe...
19 Aug 2005
Bichos na costa da morte 2ª parte
17 Aug 2005
Canto máis vos quero contar...
...menos tempo teño.
E a crónica da vida dunha piriodista do diario de Lugo desde 1908 daba hoxe para escribir un libro. E igual ata mo publicaban en Astarté. Que tolo vos está o mundo.
15 Aug 2005
Arde...
...Galicia
El incendio registrado la pasada madrugada en los montes de Muros y Carnota, que sigue activo, obligó a realojar la pasada madrugada a unos 200 campistas y vecinos, que vieron amenazadas sus casas, y también puso en peligro una fábrica de plástico.
Así lo explicó a Efe el alcalde de Carnota, Xosé Manuel García, que consideró que el fuego ha sido intencionado, ya que surgió sobre la una de la madrugada en el término municipal de Muros y se fue extendiendo con el viento hacia su ayuntamiento.
Unas 200 personas, entre usuarios del cámping de Ancoradoiro (Muros) y vecinos de la zona de chalés, además de otros de la parroquia de Lariño, fueron realojados en el polideportivo de Carnota, que abandonaron esta mañana.
Aunque la situación ha mejorado, dijo, el frente sigue avanzando porque "los montes están hechos un polvorín" por su descuido y por la sequía.
El alcalde destacó que una fábrica de plástico que gestiona el colectivo de minusválidos de Cogami en la zona de Lariño se vio rodeada por el fuego y, de hecho, se quemó material que tenía en su perímetro, si bien ahora se ha controlado y no hay serios daños.
El fuego empezó de madrugada, dijo, en la zona de Muros, y se extendió "a una velocidad terrible" con el fuerte viento. Sobre las 4,00 horas se realojó a los campistas y vecinos, ya que el fuego llegó casi "hasta el mar".
Xosé Manuel García se lamentó de que, además del daño medioambiental que causan los incendios, repercuten negativamente en el turismo en el que está volcando su municipio y que este verano había registrado "un despunte enorme".EFE
11 Aug 2005
"Las tías teneis, a pesar de que seais intelectuales (algunas), un puntito hortera que en cuanto veis una película de esas de cuento de hadas, os toca fibra".
"No es machismo, es biológico. Los tíos y las tías somos distintos, nos gustan cosas distintas. A cuantas tías conoces que les guste el fútbol? Es estadística. No es sexista. Decir lo contrario es negar lo evidente".
"No es machismo, es biológico. Los tíos y las tías somos distintos, nos gustan cosas distintas. A cuantas tías conoces que les guste el fútbol? Es estadística. No es sexista. Decir lo contrario es negar lo evidente".
10 Aug 2005
Pois ao final vai ser certo eso de que nos merecemos as políticas que temos.
Quen nolo ía dicir hai uns mesiños...

Táboas salienta en Sargadelos o seu compromiso coa sostenibilidade
A clausura das xornadas de deseño foi o seu primeiro acto público como conselleira
A conselleira de Vivenda e Solo, Teresa Táboas, salientou onte en Sargadelos o seu compromiso coa sostenibilidade, entendida como "consumir para vivir sen hipotecar o territorio para os que virán".
Táboas pechou así as xornadas sobre deseño territorial, arquitectura e deseño industrial que se desenvolveron onte e antonte na fábrica de cerámica. Táboas fora invitada hai tempo, en calidade de decana do colexio de arquitectos de Galicia, a presidir as xornadas, pero o seu nomeamento fixo que só puidera participar no acto de clausura. Teresa Táboas asegurou que para ela era "moi emotivo" que o seu primeiro acto como conselleira fora "nun seminario organizado por Isaac Díaz Pardo".
A responsable de Vivenda e Solo dixo que "no século vinteún queremos vivir nun pasado que xa non existe" e afirmou que, pola contra, "temos que pensar un futuro que pase por criterios de sostenibilidade, porque senón, en 30 anos, non poderemos xerar os recursos que necesitamos para sobrevivir". Neste sentido, a conselleira aboga por "cambiar os hábitos de consumo" e "pensar globalmente para actuar localmente".
"A utopía non a alcanzaremos nunca, pero intentalo fainos camiñar", concluiu Teresa Táboas. E de utopías falouse, e moito, nas xornadas de deseño de Sargadelos, segundo explicou Ramón Villares, pero "de utopías que parten dunha realidade que non nos gusta".
A presenza de dous conselleiros —ademáis da propia Táboas, o titular de Presidencia, Méndez Romeu, asistiu a título persoal á conferencia de Caramellino sobre o planeamento agrícola do sur de Milán— dotou as xornadas dunha certa solemninade. De feito, Villares tivo dúas referencias para Teresa Táboas na súa exposición das conclusións das xornadas, respecto da necesidade de "ter unha posición máis crítica sobre o mercado" e de "afrontar a nosa relación co territorio dun modo ordeado e integrado".
As xornadas para debater "o que nos agarda", en palabras do propio Isaac Díaz Pardo, concluíron así coa entrega do relevo da utopía do desenvolvemento sostible á nova responsable autonómica de Vivenda e Solo.
Quen nolo ía dicir hai uns mesiños...
Táboas salienta en Sargadelos o seu compromiso coa sostenibilidade
A clausura das xornadas de deseño foi o seu primeiro acto público como conselleira
A conselleira de Vivenda e Solo, Teresa Táboas, salientou onte en Sargadelos o seu compromiso coa sostenibilidade, entendida como "consumir para vivir sen hipotecar o territorio para os que virán".
Táboas pechou así as xornadas sobre deseño territorial, arquitectura e deseño industrial que se desenvolveron onte e antonte na fábrica de cerámica. Táboas fora invitada hai tempo, en calidade de decana do colexio de arquitectos de Galicia, a presidir as xornadas, pero o seu nomeamento fixo que só puidera participar no acto de clausura. Teresa Táboas asegurou que para ela era "moi emotivo" que o seu primeiro acto como conselleira fora "nun seminario organizado por Isaac Díaz Pardo".
A responsable de Vivenda e Solo dixo que "no século vinteún queremos vivir nun pasado que xa non existe" e afirmou que, pola contra, "temos que pensar un futuro que pase por criterios de sostenibilidade, porque senón, en 30 anos, non poderemos xerar os recursos que necesitamos para sobrevivir". Neste sentido, a conselleira aboga por "cambiar os hábitos de consumo" e "pensar globalmente para actuar localmente".
"A utopía non a alcanzaremos nunca, pero intentalo fainos camiñar", concluiu Teresa Táboas. E de utopías falouse, e moito, nas xornadas de deseño de Sargadelos, segundo explicou Ramón Villares, pero "de utopías que parten dunha realidade que non nos gusta".
A presenza de dous conselleiros —ademáis da propia Táboas, o titular de Presidencia, Méndez Romeu, asistiu a título persoal á conferencia de Caramellino sobre o planeamento agrícola do sur de Milán— dotou as xornadas dunha certa solemninade. De feito, Villares tivo dúas referencias para Teresa Táboas na súa exposición das conclusións das xornadas, respecto da necesidade de "ter unha posición máis crítica sobre o mercado" e de "afrontar a nosa relación co territorio dun modo ordeado e integrado".
As xornadas para debater "o que nos agarda", en palabras do propio Isaac Díaz Pardo, concluíron así coa entrega do relevo da utopía do desenvolvemento sostible á nova responsable autonómica de Vivenda e Solo.
9 Aug 2005
Piliculón...
...absoluto.
Que difícil debe ser comportarse como un heroe no medio da debacle.
P.D. E esto que tal estará? Ten boa pinta.
8 Aug 2005
Para flipar
As miñas experiencias coa Guardia Civil limítanse a aquela malfadada entrevista que mantivemos unha compañeira de Amnistía e máis eu co teniente coronel da demarcación provincial de Lugo (José Herrera) para o estudio de caso da violencia contra as mulleres e que acabou nun ronsel de ranciadas do tipo (e cito):
-Tenemos unas agentes especializadas, miembros del Emume. Ambas mujeres, por supuesto, porque en estas situaciones... cuando una mujer maltratada tiene que enseñar las bragas... es mucho más incómodo que el agente sea un hombre.
-A la sociedad, si un hombre mata a sumujer con una sartén, pues, claro, no pasa nada, porque no se puede hacer nada, pero si la mata con un arma se culpa a la Guardia Civil por permitirle tenerla.
-Claro, como no va a haber violencia. Antes, la mujer estaba ocupada en casa planchando, fregando y pariendo. Ahora, como tienen tres botones que hacen esas coas por ellas... pues claro.
-No aguantan el matrimonio y a los pocos meses de casarse ya se quieren separar. Y ¿quién se queda con el chalé? La mujer. Y ¿quién paga la hipoteca? El hombre. Y después hay violencia.
-Además, hay un desorden moral en la sociedad, hoy vale todo, hasta se pueden casar los gays. Porque ahora todo es salir del armario. Bueno, que les voy a decir a ustedes, que están en eso...
-La violencia doméstica en el campo no existe, porque si la mujer está en el Caurel cuidando las cabras, o está con las cabras o no está, pero su marido no le va a pegar.
Intento recordar que é unha experiencia puntual e que non os coñezo a todos e que non me gusta xeneralizar... pero é que cada día resulta máis difícil defender a existencia dun corpo de "seguridade" tan agresivo cos valores da sociedade actual.
Cada día, máis. O de Roquetas de Mar demostra que a xestión lexítima da violencia implica tanto poder como responsabilidade e que, con frecuencia, a Garda Civil abusa do primeiro e malinterpreta o segundo, ata o punto no que a desconfianza da sociedade a incapacita para cumplir a súa misión.
sudoku
5 Aug 2005
4 Aug 2005
Mulleres desesperadas
A serie, que emite La Primera en horario de máxima audiencia, conseguiu esta semana o mellor resultado desde a súa estrea, unha vez concluidas as súas competidoras: Hospital Central, en Telecinco, e Mis adorables vecinos, en Antena 3. Que país este no que hospitais cutres e veciños berrones lle fan sombra aos asasinatos propios da clase alta usamericana e unha rubia explosiva que pasea un escote ata os pés polos escenarios se ofende pola tendencia xeral a presupoñer que, se tivera un cerebro, xa o tería amosado antes.
Me ha abordado en plena calle una señora de mediana edad y media sin liga y me ha preguntado si soy yo la que escribo en estas páginas. Le he dicho, palabra de honor (que también es un escote), que no, que es mi hermana gemela, la que lleva cuello alto incluso en verano y gasta zapato plano para no hacer ruido ni caerse desde las alturas, la que es plana en excesos y profunda en anhelos, la que no lleva ni tinte ni mecha y se recoge el pelo en un moño para no soltarse, ni loca, la melena.
Estou contigo, os prexuizos non nos levan a ningures. É só que era a única parte da túa anatomía que non coñeciamos. Pero tu tranqui, que se sigues así pronto nos afaremos.
2 Aug 2005
Dis-cordantes
Para Amnistía.
A resposta do Estado español cara ás víctimas da Guerra Civil e do franquismo foi baixo cateogrías que non dan conta da natureza e da gravidade dos feitos ilícitos recoñecidos como tales polo dereito internacional.
Para Pío Moa.
Tampoco armoniza con la reconciliación, sobre la que se ha levantado nuestra democracia, el tenaz empeño por recordar los horrores de la guerra y la represión sólo en lo que afectaron a un bando. Las viejas heridas están afortunadamente cerradas para la mayoría de los españoles, pero tales empeños buscan reabrirlas y sembrar un rencor que sólo puede servir a los propósitos de los fanáticos. Contra lo que los promotores de esas campañas afirman, la reconciliación y la democracia españolas no se han cimentado sobre un olvido que ellos vendrían a subsanar, sino precisamente sobre una memoria muy viva de los sucesos, y la decisión de no recaer en ellos.
1 Aug 2005
Agora si que si
Di Piedad Viñas para EFE que poucos entenden cómo Bush impuxo a candidatura de John Bolton, un hombre coñecido polas súas duras críticas a Nacións Unidas e que chegou a dicir publicamente que "non pasaría nada" se desapareceran dez pisos do edificio da ONU en Nova York. Os demócratas intentaron ata o derradeiro momento frear o seu nomeamento polo seu longo currículo de irregularidades e pola negativa da Casa Branca a facilitar documentos sobre o seu pasado. De feito, parece que incluso algúns republicanos cuestionaron a elección de Bush e chegaron a dicir que non é o candidato idóneo para defender a posición dos EUA na ONU. Entre eles, o que fora seu xefe no Departamento de Estado, Colin Powell.
De 56 años, casado y con una hija, Bolton tiene aspecto de bonachón, en gran parte gracias su gran bigote blanco. Nació en Baltimore (Maryland) el 20 de noviembre de 1948 y en 1974 se doctoró en Derecho por la Universidad de Yale. El nuevo embajador se alistó en la Guardia Nacional pero no fue a la guerra de Vietnam porque, según aseguran que dijo, "no quería perder la vida en un arrozal de ningún país asiático". El nuevo embajador es también miembro desde hace mucho tiempo de la Sociedad Federalista, un grupo de juristas conservadores que se ha opuesto a la aplicación del derecho internacional en las decisiones de Washington porque amenaza la soberanía estadounidense. Dentro del Departamento de Estado, Bolton encabezó la campaña para retirar la firma de Washington del Estatuto de Roma de 1998, por el que se creó la nueva Corte Penal Internacional (CPI), primer tribunal permanente con jurisdicción sobre crímenes de guerra, crímenes contra la humanidad y genocidio.
Tamén lin por aí que o novo embaixador dos EUA perante as Nacións Unidas ten dito que a ONU só paga a pena para os EUA cando serve os seus intereses e que éstos deberan ser o único membro permanente do consello de seguridade.
Vaia xoia.
Din-xustiza
Acordádesvos daquel post do día da liberdade de expresión?
A fiscalía de Lugo imputou, a través do xulgado de Viveiro, a unha sobriña de Manuel Fraga, Ana Robles Fraga, que exerce como directora do IES Perdouro de Burela por un presunto delicto contra a Administración pública. Tamén se imputa polos mesmos delictos á secretaria do centro educativo, Soledad Gude; á persoa contratada de forma irregular, María José López Galán; e ó inspector de educación Manuel Álvarez Martínez.Pero no diario de Lugo desde 1908 non o veredes.Pois onte recibín este comentario ao respecto:
Por que no cuentas la historia completa? que la denuncia la puso una concejala del Bloque, profesora del IES PERDOURO, y enlace sindical de la CIGA, dispuestos a inventar cualquier cosa con tal de hacer su sucia campaña habitual.Quizais sexa bon, para animar o debate, traelo ao tempo presente. Non me meto coa xestión do IES Perdouro. Nin coas relacións familiares da súa directora. Nin sei nin (de momento) me importa a resolución do caso. Só digo que si que era noticia, que un dos meus compañeiros investiu tempo e esforzo escribíndoa e que se finalmente non saiu publicada foi porque a protagonista era sobriña de Fraga. E, por certo, que importa a afiliación política da denunciante? Que propós, anonymous, prohibirlles aos representantes políticos e/ou sindicais poñer denuncias?
Prensa re-vista
Despois da chapa-e-pintura do post anterior e dun fin de semana de dualidade familiar (nin contigo nin sen ti, que diría aquel) e descanso laboral, non me fagades moito caso porque pode ser o cansancio, pero creo que me gustou o artigo da Manjón.


Sempre me tivo un aquel, pero desde que o vin sufrir na Telepecha... ando enamoriscada. E agora, esto.

Para iso é para o que me da a min que vale a inteleztualidá.
Mi chico veinte busca, seguramente, una chica diez para una vida sobresaliente. Y yo tengo que confesar, ya que estamos en confianza, que llevo varios suspensos en el corazón y un necesita mejorar en el alma. Así que esperaré a septiembre, que es la última oportunidad para los que nunca nos aprendimos la lección de lo conveniente.E seguindo coa re-visión dos acertos da competencia, inmenso XotaEle.
Mi historia personal está íntimamente ligada a la de Fraga Iribarne. Todo lo que soy y significo parte de una generosa oportunidad que él me dio, y de la confianza ilimitada que puso en mí cuando aún no había cumplido treinta años. Y todas las huellas que dejé en esta querida Galicia pertenecen a unas botas que él me regaló hace ya veinticuatro años. Pero su historia de gran líder también está ligada a la mía, porque le devolví los talentos que me prestó convertidos en su primera victoria democrática, y porque fui el primero que le di una alternativa constructiva a su obcecado enfoque del Título VIII de la Constitución.
Sempre me tivo un aquel, pero desde que o vin sufrir na Telepecha... ando enamoriscada. E agora, esto.
É probable que agora todos os enormes produtores autoproclamados independentes empecen a ser de esquerda e nacionalistas de toda a vida. Iso non evitará que sigan teimando na necesidade de producións galegas pero universais —é dicir, non galegas—, nunha lingua non local e apta para o mercado —é dicir, en castelán— e con actores de categoría e prezo razoable —é dicir, españois, nunca galegos. Mais o compromiso esixible á CRTVG require un outro discurso, o discurso oposto, porque a función dos nosos medios públicos non é promover o enriquecemento privado senón constituírse en motor dun campo audiovisual autónomo, galego, que se constrúa sobre a propia bagaxe cultural para estar no mundo con voz propia. Con lingua, recursos e universos simbólicos propios
Para iso é para o que me da a min que vale a inteleztualidá.
28 Jul 2005
A inteleztualidá
O diccionario da Real Academia da Lingua di que intelectual é a persoa que realiza actividades que esixen un grande uso da intelixencia, ou que ten gusto por esas actividades. Tirando do fío, atopamos no mesmo diccionario a definición de intelixencia como a facultade de coñecer, de comprender e de formar ideas... con sinónimos como entendemento, intelecto ou razón.
É difícil encadrar nesta definición aos que hoxendía se autoperciben como intelectuais. Inteleztuais son aqueles que coñecen, critican, clasifican e arquivan a cultura. E non a cultura como a entende a real academia (conxunto de coñecementos xerais —fóra os de especialidades, a menos que se indique o contrario— que posúe unha persoa, adquiridos mediante a instrucción ou a experiencia e/ou conxunto de coñecementos, crenzas e costumes que caracterizan as sociedades humanas organizadas, particularmente as máis avanzadas), senón os coñecementos sectoriais do que en tempos se chamaban humanidades.
Un inteleztual debe coñecer en maior ou menor medida a historia, a literatura, a música e/ou as artes plásticas do pedazo de terra no que lle tocou vivir. Eso non será, nembargantes, suficiente; nos tempos da democratización da cultura, o inteleztual terá que distinguirse de todos aqueles que posúen os mesmos coñecementos ca el. O xeito máis lóxico sería, sen dúbida, creando. Achegar algo novo ao corpus cultural colectivo, sen embargo, non é tan fácil. Tanto menos canto máis consciente é o inteleztual da dureza das críticas que terá que soportar a súa obra. Como poderá entón distinguirse dos demáis? Que lle dará o poder necesario para criticar, clasificar e arquivar as obras alleas? Aquí é onde entra en xogo o gusto. O bo gusto.
Un inteleztual debe renegar de todo aquelo que acepte o común da xente. Calquera obra literaria, musical ou plástica que sexa coñecida e apreciada por un número o suficientemente amplo de xente carece de poder distintivo. A non ser que a repudiemos. Canto máis feroz sexa a nosa crítica, máis chanzos subiremos na escaleira do bo gusto. Para completar a xogada, deberiamos ofrecer algo novo no lugar da peza cultural destrozada. Canto máis descoñecida e difícil sexa a nosa proposta, máis puntos adqueriremos. Porque nós si que a coñeciamos, nós si que sabemos apreciala. Algo teremos logo que nos fai distintos.
Eu-penso-de-que a inteleztualidá tal e como se manifesta hoxendía non só non achega nada á sociedade, senón que frea a súa evolución ao mangonear a cultura e facela pivotar en torno a uns valores rancios que só benefician aos que teñen as ferramentas precisas para construir unha noción propia do bo gusto.
Dixen.
22 Jul 2005
Singles' night
Un piriodista surfeiro vasco metido a fotógrafo bloqueiro nun piriódico facha e un banqueiro laurentino metido a rockeiro sancibrense pinchan grandes éxito de onte, de hoxe, de sempre coa única condición de empregar soamente singles en vinilo. Nick Hornby sentiríase onte nas Panadeiras como na casa.
Inevitablemente, a conversa dexenerou cara ó que é e o que non é boa música. Peneirar as opinións dos (que se saben) expertos na materia con lecturas recentes, recordoume que (aínda) debo un post sobre o que son e o que non son os inteleztuais. E sobre o que eu creo que deberan ser.
Proximamente nas súas pantallas.
20 Jul 2005
Bloggeando
O servicio está fatal. Se Armental se decidise a postear algo de cando en vez, agora que ten unha super-conexión e un teclado con ñ, poderiamos coñecer de primeira man as peripecias dunha nanny galega nunha casa cockney.
E o xornalismo está peor.. Na delegación comezan a perderme o (pouco) respecto que me tiñan. Coa marcha da rapaza de prácticas para Ribadeo, volvo estar soiña nun mundo de (xornalistas e sen embargo) homes hiper-vitaminados polo sol e extremadamente predispostos ó comentario torrentiano (e non me refiro a ballester). Cada día hai máis "confianza" e menos pudor: vístenas como putas, ten cara de puta, esa vai pedindo guerra e similares. Non sei canto tempo durará o efecto disuasorio das miñas arengas.
19 Jul 2005
O equilibrio de Nash
Din Heath e/ou Potter en Rebelarse vende que o mantemento da hixiene nun piso compartido supón unha sorte de "conflicto de acción colectiva" cuxa solución responde asimesmo ó coñecido como o dilema do preso.
Para que vamos fregar os pratos agora se alguén pode fartarse de velos suxos e solucionar o asunto? Para que vamos repoñer o leite que bebemos se quizais alguén teña que baixar á tenda? Para que vamos fregar as escaleiras? Evidentemente, se todos seguimos este razonamento, ninguén fregará os pratos, ninguén comprará o leite e ninguén limpará as escaleiras. De feito, cando varias persoas viven xuntas, a súa vida a miudo se convirte nunha especie de competición para ver quen é o primeiro en renderse e facer as cousas. Adoita gañar a persoa máis insensible á merda, que normalmente será quen menos traballe. En calquera caso, o grao de limpeza da casa sempre será menor do que todos quixeran, incluso os máis insensibles á merda.
Hai tres meses e vinte días que cheguei a Cicely e hai tres meses e vinte días que as miñas compañeiras non limpan o piso. Evidentemente, a máis sensible á merda resultei ser eu. Nunca pensei que diría esto, pero recoñezo a miña derrota, non o soporto máis, necesito vivir soa.
O alemán errante
"Sabes por qué se chaman antípodas? Porque significa o contrario. O oposto que aquí. Alí hai curro, aquí non. Alí follas, aquí non". Así definía Santa, a personaxe de Javier Bardem en Los lunes al sol, as antípodas, como ese paraíso descoñecido e místico que hai no outro estremo exacto da Terra, onde a xente, claro, está de mellor humor. O artista alemán Joerg Jozwiak propuxo ó Concello de Foz conectar a cidade coa súa antípoda, en Nova Zelanda, a través de Internet. Jozwiak visitou Foz a semana pasada para ultimar os detalles do proxecto e falar con el devolveume as ganas de ir dar un voltio polo exterior en canto Cicely me libere das súas gazoupas.

—Vive vostede da arte?
—Unha das razóns polas que estou aquí é para vender a idea das antípodas. Encantaríame non ter que cobrar por ela, poder dicir simplemente facédeo, é divertido, pero teño que pagar o aluguer.
—Pódese vivir das ideas?
—En parte. Non podo vivir só desto. Teño outros dous traballos que contribúen ós meus ingresos. En agosto aprenderei arte a nenos.
—Só queda a docencia?
—Estatísticamente, hai uns anos en Alemania, só o 2 por cento da xente que estudiaba Arte acababa vivindo dela, sobre o 18 por cento vivía de algo relacionado, como a docencia, e o resto vivía de algo completamente distinto.
—A solución son os fondos públicos?
—Unha vez, cando estudiaba arte, pasou un avión do exército alemán facendo probas e o profesor dixo mentres un deses voe sobre as nosas cabezas, ninguén pode dicirme que non hai cartos suficientes para a cultura".
—Sería bo para a arte?
—Seguro. Ninguén se queixaría se as institucións públicas mantiveran os artistas. Por suposto, faría as nosas vidas mellores. Pero, por outra banda, vivimos nunha economía dura para todos, non esixo que a xente compre a miña arte, eso é a miña responsabilidade.
—Que poder lle dá asumir esa responsabilidade?
—Podería intentar facer arte vendible, como un tipo determinado e pintura que queda perfecta na sala de estar, pero decidín non facelo. Pensei, ben, o meu nivel de vida non será moi alto, pero eu non quero depender de se os vendo ou non, así que collín outros traballos.
—Non quería vender a súa voz. Non cre que aceptar fondos públicos o obligaría a facelo?
—Si. Se traballas para alguén, xa sea a industria publicitaria, o goberno ou un cliente, expresas as ideas de outros. Eu prefiro vivir un 60 por cento da arte e un 40 por cento de outros traballos, que pagan o aluguer, e dicir o que quero coa arte. Por suposto, encantaríame vivir só da miña arte, pero non culpo a ninguén de que non sexa así. Se non podo vendela, non empezarei a choromicar a xente non sabe, non me entenden, os meus traballos son tan interesados... esto amargaríame.
—Vive vostede da arte?
—Unha das razóns polas que estou aquí é para vender a idea das antípodas. Encantaríame non ter que cobrar por ela, poder dicir simplemente facédeo, é divertido, pero teño que pagar o aluguer.
—Pódese vivir das ideas?
—En parte. Non podo vivir só desto. Teño outros dous traballos que contribúen ós meus ingresos. En agosto aprenderei arte a nenos.
—Só queda a docencia?
—Estatísticamente, hai uns anos en Alemania, só o 2 por cento da xente que estudiaba Arte acababa vivindo dela, sobre o 18 por cento vivía de algo relacionado, como a docencia, e o resto vivía de algo completamente distinto.
—A solución son os fondos públicos?
—Unha vez, cando estudiaba arte, pasou un avión do exército alemán facendo probas e o profesor dixo mentres un deses voe sobre as nosas cabezas, ninguén pode dicirme que non hai cartos suficientes para a cultura".
—Sería bo para a arte?
—Seguro. Ninguén se queixaría se as institucións públicas mantiveran os artistas. Por suposto, faría as nosas vidas mellores. Pero, por outra banda, vivimos nunha economía dura para todos, non esixo que a xente compre a miña arte, eso é a miña responsabilidade.
—Que poder lle dá asumir esa responsabilidade?
—Podería intentar facer arte vendible, como un tipo determinado e pintura que queda perfecta na sala de estar, pero decidín non facelo. Pensei, ben, o meu nivel de vida non será moi alto, pero eu non quero depender de se os vendo ou non, así que collín outros traballos.
—Non quería vender a súa voz. Non cre que aceptar fondos públicos o obligaría a facelo?
—Si. Se traballas para alguén, xa sea a industria publicitaria, o goberno ou un cliente, expresas as ideas de outros. Eu prefiro vivir un 60 por cento da arte e un 40 por cento de outros traballos, que pagan o aluguer, e dicir o que quero coa arte. Por suposto, encantaríame vivir só da miña arte, pero non culpo a ninguén de que non sexa así. Se non podo vendela, non empezarei a choromicar a xente non sabe, non me entenden, os meus traballos son tan interesados... esto amargaríame.
13 Jul 2005
Chasquidos
- En un pasaje de su libro se indigna con las obras expuestas en un museo de arte contemporaneo y cambia sus etiquetas para burlarse de ellas. Al retrato de una feminista que está colgado le coloca una que pone ‘A la cocina’. ¿Es lo que piensa sobre las feministas?
- Las feministas son unas resentidas. En realidad no reclaman igualdad, sino saciar la sed de venganza que sienten por sus complejos. Las feministas odian a las mujeres guapas. Eso lo dice todo.
- Generaliza.
- Todas caben en el mismo saco.
- ¿Su mujer que dice al respecto?
- Que no me olvide de cerrarlo para que no salgan afuera (risas). A mi mujer las feministas le parecen ridículas. Nadie ha hecho tanto por los derechos de la mujer como los hombres.
Supoño que será un chiste. E nese caso só podo dicir que lle recomendo seguir os seus propios consellos e non repetir chistes nun idioma no que, evidentemente, non pensa. Perden toda a gracia.
7 Jul 2005
A nosa flor londinense tamén está ben.
Engádega.- O debate está servido. É, ademáis, o típico debate no que todo o mundo ten algo que dicir. Eu direi tamén a miña. Non teño a máis mínima necesidade de ver pedazos de seres humanos mentres xanto, é desagradable para min e para as súas familias e non me fai comprender mellor o sucedido. Sen embargo, non vexo a relación entre omitir ese tipo de imaxes e minimizar (deliberadamente) as dimensións do suceso. E neso estou dacordo con Paco, se nos deixamos engatusar coa idea de que seguir ó pé da letra as directrices gubernamentais é un signo de responsabilidade, apaga e vamonos, que polo que cobramos non paga a pena traballar todas as horas que traballamos.
6 Jul 2005
Pongamos que hablo de Madrid. Mentres na tele bombardean coa crónica dunha derrota anunciada, o traballo permíteme un descanso para facer un batiburrillo cos post mentais que vos escribín estes últimos días.

A viaxe á capital das ínfulas olímpicas foi emocionante, porque lle tiña tantas ganas á soidade que gocei as horas de bus e as camiñatas quilométricas pola cidade en obras como se foran tranquilos paseos pola praia ó atardecer. Iso si, o exame do icex foi frustrante por breve e por estúpido. Moitos pijos había, por certo. E non me refiro ós pijos de batalla, ós que estamos afeitos por estes lares, senón ós pijos-pijos, ós pijos de 19 anos e jaguar. En fin, que nas oito horas e media que estiven en Mdd, fixen dous amiguiños, paseei, exercitei a miña antropoloxía de metro, comprei o regalo de Cris-Fleishman que o luns estaba de cumpre e sableei a mesa de ofertas da sección de libros do Corte Inglés.
Por vinte euros, incluín na miña lista estival El Fabulador (que xa lín e non está mal... nin ben) e tres de Philip Roth (Pastoral Americana, El teatro de Sabbath e Operación Shylock).
Xa de volta en Valado City, caín fulminada polo cansancio na cama dos meus pais e o que ía ser unha cabezadiña previa ás copichuelas nocturnas convertiuse en doce horas de sono, vestida e allea ás chamadas e mensaxes recrimintorias.
As festas de San Pedro de Ronfe resucitaron a miña dualidade existencial. Por unha parte morro por escapar daquí, por fuxir o máis lonxe que poda desta normalidade abafante. Pola outra, síntome tan cómoda entre eles... pedindo valses, comendo e bebendo a encher, arreglando o mundo para ben e para mal, deixándome querer... Non sei.
O luns tróixome de volta á rutina. Hai tres meses que cheguei a Cicely e parece que levara toda a vida. Esta finde chamáronme tódolos días e xa sei que debería horripilarme, porque son os meus días libres e non teñen dereito a interrompelos con cuestións laborais, pero... en realidade fixéronme sentir estranamente importante. Supoño que será algún síndrome propio dos primeiros traballos.
A viaxe á capital das ínfulas olímpicas foi emocionante, porque lle tiña tantas ganas á soidade que gocei as horas de bus e as camiñatas quilométricas pola cidade en obras como se foran tranquilos paseos pola praia ó atardecer. Iso si, o exame do icex foi frustrante por breve e por estúpido. Moitos pijos había, por certo. E non me refiro ós pijos de batalla, ós que estamos afeitos por estes lares, senón ós pijos-pijos, ós pijos de 19 anos e jaguar. En fin, que nas oito horas e media que estiven en Mdd, fixen dous amiguiños, paseei, exercitei a miña antropoloxía de metro, comprei o regalo de Cris-Fleishman que o luns estaba de cumpre e sableei a mesa de ofertas da sección de libros do Corte Inglés.
Por vinte euros, incluín na miña lista estival El Fabulador (que xa lín e non está mal... nin ben) e tres de Philip Roth (Pastoral Americana, El teatro de Sabbath e Operación Shylock).
Xa de volta en Valado City, caín fulminada polo cansancio na cama dos meus pais e o que ía ser unha cabezadiña previa ás copichuelas nocturnas convertiuse en doce horas de sono, vestida e allea ás chamadas e mensaxes recrimintorias.
As festas de San Pedro de Ronfe resucitaron a miña dualidade existencial. Por unha parte morro por escapar daquí, por fuxir o máis lonxe que poda desta normalidade abafante. Pola outra, síntome tan cómoda entre eles... pedindo valses, comendo e bebendo a encher, arreglando o mundo para ben e para mal, deixándome querer... Non sei.
O luns tróixome de volta á rutina. Hai tres meses que cheguei a Cicely e parece que levara toda a vida. Esta finde chamáronme tódolos días e xa sei que debería horripilarme, porque son os meus días libres e non teñen dereito a interrompelos con cuestións laborais, pero... en realidade fixéronme sentir estranamente importante. Supoño que será algún síndrome propio dos primeiros traballos.
Subscribe to:
Posts (Atom)


