Me quito el cráneo, que diría aquel.
A que isto escribe non é demasiado friqui nin moito menos está desocupada. Ben, algo sí que o estaría o día que empezou a experimentar co blog. Ano e medio despois, moito lle reina saber que hai alguén ao outro lado. E que cada día somos máis. Cadaquén coas súas teimas, opinións, lercheos ou a súa pequena historia que contar. O blogmillo está inzado de pequenas leiras máis ou menos vizosas, propiedade de friquis, de desocupados, de escritores con ínfulas, de escritores sen ínfulas, de poetas do cotián, de cronistas do futuro. Ou moito talento hai aquí ou moito Fertimón lle botaron. No país do minifundio como non ían triunfar os blogs.
María Yáñez

A mariña is different (III)

Mentres uns e outros din a súa, en Cicely a contenda electoral segue os seus propios ritmos. Cada día escribo en dúas ou tres ocasións que O PP de Cervo sae ó paso dalgunha declaración do PSOE comarcal. Tódolos días sen excepción, a miña mesa énchese de comunicados de prensa sbore infraestructras viarias (autovías, corredores, carreteras), apertura de diques industriais ó tráfico xeral, saneamento de augas a gogo, colectores soterrados para todos, Sintrom en tódolos centros de saúde da comarca, inauguracións dobres (ou triples) de residencias, de vivendas sociais e ata de programas europeos e, sobre todo, balseiradas. Balseiro é o candidato irreductible, o único político do universo capaz de dicir dende o hemiciclo municipal que un proxecto auto se financia solo, que o concello é receutor de fondos autonómicos, que o esfaltado dunha estrada depende de que gañe o PP ou que a oposición o deixa parapléjico coas súas declaracións... todo un espectáculo.

a mariña is different (II)
"Creo que son os datos clarificadores de que o que se montou coa praia da Rapadoira non ten nombre, xa non ten calificativo. Sacarlle a bandeira azul á madre das praias de bandeiras azules, porque a Rapadoira foi a primeira que tuvo bandeira azul no ano 87 interrumpidamente."

Hai hoxe un ano estaba tristísima. Cando recibín a derradeira mensaxe de La Fran no meu móbil, xusto antes de subir ó avión, aínda me sentía capaz de impedir a súa ausencia total na miña vida. Cando escribín o post, unha hora máis tarde, xa non estaba tan segura. Os días seguintes levitei por Barcelona, minimizando a importancia das despedidas. Negándoas incluso. Tentando non pensar que existía a posibilidade de non volver ver a esa xente. Hai anos que descubrín que a cotidianeidade xenera en min unha especie de campo electromagnético que me arrebola cunha forza brutal cara ós que están ó meu carón e me alonxa co mesmo ímpetu dos que viven fóra do meu espacio vital e, sobre todo, do meu tempo vital. O domingo tivemos a derradiera representación (programada) de Nai. Despois, comemos uns pinchos no Candilejas (encantadora, como sempre, a dona do que foi o meu segundo fogar en Compostela... máis cotidianidade perdida nos corredores da memoria). Hai meses que non sei nada de La Fran ou de Javier. Apóstome a min mesma un tanquerai cone esprait a que dentro dun ano sentirei este baleiro e esta culpa por non ter impedido que a cotidianidade borrara da miña vida ós de teatro.

O secreto que me reconciliaba coa profesión. Nestes días nos que Lidia Lozano pide perdón a Albano por se o mancou coa súa insistente defensa da teoría de que a filla desaparecida segue viva. Nestes días nos que Albano pide cartos a Lidia Lozano, pero non ós programas que puxeron o ventilador a esparcir a merda. Nestes días de maquiavelismo ou walraffismo ou o que sexa nos que se empregan as derradeiras armas xornalísticas para denunciar infidelidades e para azuzar parellas catódicas. Nestes días nos que emprego boa parte do meu tempo tentando facer lexible a propaganda electoral dun partido que detesto. Nestes días nos que teño a sorte de tropezar con algún pedazo da torta de televisiva que aínda non fede e cometo o erro (de principiante) de non apagar o aparato xusto despois. Nestes días nos que Ramoncín, Pilar Rahola e compañía se cren con autoridade para tratar certos temas. Nestes días, entristéceme profundamente que a realidade lle levara todo romanticismo ó secreto que me reconciliaba coa profesión.

Nas exequias dun fermoso blog que había pouco tempo que descubrira, atopei outra xoia que me levou o alento...

Di domimob que di Nan Goldin que O sexo non é só un acto físico. É sobre todo un medio de comunicación baseado en certa exposición, confianza e vulnerabilidade que non poden ser expresadas doutro modo. Non sei cal dos dous estará máis exposto, confiado e vulnerable.

Soraya Gutiérrez Arguello preside a ONG de dereitos humanos colombiana Corporación Colectivo de Abogados José Alvear Restrepo, que leva anos tratando de levar perante a xustiza os membros das forzas de seguridade, incluidos oficiais de alta graduación, implicados en violacións graves de dd. hh. O 13 de maio, Soraya recibiu, na súa casa, un paquete que contiña unha boneca decapitada, cortada en pedazos, queimada e co corpo pintado de esmalte vermello. A boneca tiña tamén unha cruz debuxada e ó seu carón había unha nota: “Usted tiene una familia muy linda cuídela no la sacrifique”. Ese mesmo día, o xornal nacional El Tiempo publicaba un anuncio no que o Colectivo José Alvear Restrepo pedía avogados, sicólogos e sociólogos para incorporarse de xeito inmediato. O anuncio incluía os números da organización. Non o puxeran eles. O día seguinte, un anuncio similar pedía, no mesmo xornal, guardias de seguridade e daba unha data e un lugar para que se presentaran os candidatos. Tampouco o puxeran eles e a data e o lugar coincidían cos dunha reunión entre a organización e víctimas de violacións dos dd.hh.

Amnistía Internacional considera que Soraya Gutiérrez Arguello está en grave perigo e fai un chamamento para que escribamos cartas (e copio):

1) Expresando preocupación por la seguridad de Soraya Gutiérrez Arguello, presidenta de la Corporación Colectivo de Abogados José Alvear Restrepo, que recibió una amenaza de muerte el 13 de mayo, así como por la seguridad de su familia y de otros miembros de la organización.

2) Pidiendo que se lleve a cabo una investigación exhaustiva e imparcial sobre esta amenaza de muerte y las demás amenazas realizadas contra la organización, que se hagan públicos sus resultados y que se lleve a los responsables ante la justicia.

3) Instando a las autoridades a tomar medidas efectivas para proteger a Soraya Gutiérrez Arguello, su familia y otros miembros de la organización, tal como ellos mismos han solicitado, de manera que puedan continuar desempeñando sin peligro su labor, legítima y muy importante, de defensa de los derechos humanos. Instando al gobierno a cumplir plenamente los principios establecidos en la Declaración de las Naciones Unidas sobre el Derecho y el Deber de los Individuos, los Grupos y las Instituciones de Promover y Proteger los Derechos Humanos y las Libertades Fundamentales Universalmente Reconocidos.

4) Pidiendo al gobierno que investigue todas las amenazas contra defensores de los derechos humanos y lleve a los responsables ante la justicia, y que inicie un diálogo significativo con los defensores de los derechos humanos para determinar cómo protegerlos de los ataques.

E llelas enviemos a:
Señor Presidente Álvaro Uribe Vélez
Presidente de la República
Palacio de Nariño
Carrera 8 No.7-2
Bogotá, Colombia
Fax: + 57 1 337 5890

Sr. Sabas Pretelt de la Vega
Ministro del Interior y de Justicia
Av. Jiménez No 8-89
Bogotá, Colombia
Fax: +57 1 560 4630

Dr. Luis Camilo Osorio
Fiscalía General de la Nación
Diagonal 22B 52‑01 (Ciudad Salite)
Bogotá, Colombia

Se vós enviades tres e se xuntan coas miñas tres... e coas tres dalgún outro perdido por aí... ó mellor (chamádeme ilusa) conseguimos evitar algunha desgracia.

Bad news.- É curioso como nos afectan as malas noticias alleas. A morte dun ser querido por un ser querido por nós é unha tristeza inevitable, lene e discontinua, sobre a que non temos poderes nin dereitos. Hoxe comecei o día cunha mala noticia para un ser querido e acáboo coas bágoas de miña irmá porque lle quedou unha e será a única das súas amigas que non faga a selectividade en xuño... moito máis superficiais e innecesarias, as súas queiman igual que tódalas bagoas.

Entraron buscando abrila vin

O terrorismo e as súas caras.- O departamento de seguridade nacional dos E E U U ten 48 horas para decidir que fai con Luis Posada Carriles, acusado polos gobernos cubano e venezolano de terrorismo, que foi detido onte en Miami tras nove meses de "clandestinidade" en territorio swtadounidense. Por norma, a oficina de inmigración e aduanas dos E E U U non envía a ninguén a Cuba nin a países que cre que actúan de intermediarios de Cuba, polo que, din, "seguiremos revisando a situación migratoria de Posada". Mentres, mantéñeno baixo custodia nun lugar descoñecido de Miami. Ighualiño que aqueloutros.

O show dos Tonéchos é líder, tamén os xoves, na súa franxa horaria cun 26,1% de xeeeeeeeeer.

Rafa Ferreiro para AGN, via EP:

El PSdeG presentó hoy su campaña electoral con un lema que parece inventado por el icono televisivo de moda, el Neng de Castelfa: "Móvome". Detrás de este eslogan cacofónico subyace la idea de una campaña participativa y dinámica en la que el candidato se pateará Galicia de norte a sur y de este a oeste ofreciendo su mano a todo el que la quiera estrechar. Igual que el espídico personaje de Buenafuente, Touriño recorrerá el territorio gallego con su autobús 'tuneao' en busca de la reafirmación a su convicción de que la sociedad quiere cambio y que éste lo representa el socialismo. Junto con el trailer de Novas Xeracións pueden protagonizar carreras dignas de "The fast and the furious" en las controvertidas autopistas y autovías gallegas. Al margen de juzgar la ideoneidad del lema, que para eso están los expertos (como el despedido Capmany, autor del ya mítico ZP y que no acabó de convencer a Touriño), lo cierto es que del eslogan ya se apunta una pega, la dificultad para su pronunciación, aunque también es verdad que las frases elegidas por los políticos siempre son más dadas a la sátira que a su ensalzamiento por parte del pueblo llano. Por eso, a la espera de lo que decida el Bloque, los periodistas gráficos ya tienen un filón en los carteles electorales de PP y PSOE situados unos al lado de los otros, "Móvome Máis". Sólo falta que los nacionalistas opten por un eslogan del tipo "Polo País" para cerrar un ajustado retrato de la ajetreada campaña del 19-J.

A posmodernidade ténche unhas cousiñas... Esta entra en cólera porque "la grabación y posterior difusión de cuatro capítulos adicionales sin contar con la responsable de la idea original es una clara y evidente vulneración de los derechos morales y patrimoniales de la autora, supervisora creativa y protagonista". Por se reclamar a autoría dun producto de vello fora pouco, Ana Obregón asegura ter "un sexto sentido para saber qué programas van a funcionar en televisión", e di tamén que "trabajará para que su nueva serie sea uno de ellos".

Para @s que entraron buscando a Pedro Rubal Pardeiro.

Engádego.- Como me debo ó meu público, e o inteleztual mariñano ben o merece, incluirei tamén á competencia.

Atención ó número 19 de-la-Coru. Nós gañámoslle unhas eleccións a este tipo. Sen facer campaña. Case sen querer. Eu mira que o intento, pero hai algunhas cousas do bienlli que me superan.

Eu fun a un cole dos arrabaldes dunha capital de provincia no que durante anos nos deron as clases de galego en castelán. Unhas clases aburridísimas e estupidísimas que consistían en saír ó encerado conxugar verbos (regulares) e/ou traducir frases ridículas con palabras fundamentais para a supervivencia do idioma como “el delfín nada rápido” o “el tenedor es pequeño”. Sen embargo, non recordo moi ben cando, como nin por que, sendo mui pequenos representamos unha peza xenial de Manuel María: Berenguela, aventuras e desventuras dunha espiña de toxo na que eu fun, como non podía ser doutra maneira, a espiña de toxo.

Sempre fun un toxo. Meu pai di que de pequena non era así, pero que nunca lle perdoei que lle cedese o meu posto de privilexio no seu colo á miña irmá pequena. Cando ela naceu, eu tiña oito anos e meu pai xura e perxura que foi dende aquela que non quixen máis colos nin máis bicos nin máis palabras mecosas. Eu non recordo tal, para min que xa antes desas vendía bastante caros os bicos e os comentarios máis ou menos eloxiosos. Claro que como sempre fun mui maior, mui revella, e mui segura de min mesma, nunca me preocupou demasiado ser tan brava, lo que eh, eh y no pueh no seh. A miña sicoanalista particular, coa que compartin piso, conversas interminables, cheas espectaculares, obxectos de desexo e unha das maiores broncas da miña tranquila existencia, aseguroume unha vez que eu non facía máis que repetir os patróns familiares. Que son cagadiña a miña nai, vaia. Na miña casa, o bon sempre foi meu pai. O doce, o suave, o que nunca nos nega nada, o que che agarra a man vendo a tele e te abraza emocionado cando te vas de viaxe. Miña nai ri e fala berrando, dá o seu permiso cun seco "poderás", non podo contar na miña vida adulta máis de tres bicos seus e sei que se sinte orgullosa de min cando rebaixa o ton das súas críticas mentres esconde un sorriso traidor. Non sei se podo non ser así. Nin sequera sei se quero non ser así. Eu ó que aspiro é a que a xente que me importa entenda os meus "poderás", os meus bicos e as miñas críticas susurradas nun sorriso.

Walrff-ismo

Este parlamentario demócrata, reverendo baptista "afroamericano" presentou unha iniciativa lexislativa, que aínda ten que ser ratificada polo Senado dos e e u u, coa que pretende "prohibi-los movementos excesivamente insinuantes e de aberta connotación sexual nas coreografías das cheerleaders". Al Edwards é un ideólogo, un clarividente, que xa en tempos presentou unha proposta para acabar coa droga amputándolle-los dedos ós traficantes. Liña dura.

Veño de falar con Pedro Rubal Pardeiro, inteleztual mariñano que presenta o venres que vén un libro titulado De Maquiavelo a Walraff. Dos víctimas de la hipocresía ajena, no que defende o maquiavelismo "ben entendido" (determinados fins poden xustificar determinados medios graduados polas súas circunstancias) tanto na política como no xornalismo. E ocórreseme que non sei se me dis-gustará tanto a proposta de lei usamericana coma a crónica na que a descubrín:

Las cheerleaders son una institución muy genuina de Estados Unidos que se expandió en todas las escuelas del país en los años cincuenta, amén de ser un complemento obligado en los partidos de las ligas profesionales. Se dedican a esta actividad desde niñas de 2 años hasta cuarentonas. Existen escuelas y concursos. Las cheerleaders de las escuelas contribuyen a hacer de los partidos acontecimientos muy importantes. Las high schools norteamericanas tienen a veces instalaciones deportivas equiparables o superiores a clubs profesionales en Europa. Es cierto que las cheerleaders, debido a la televisión y el cine, arrastran cierto estereotipo de ser chicas algo frívolas, mujeres objeto preocupadas en exceso por gustar al varón. Los productos pornográficos las han usado amenudo como fetiche.

Outro clarividente este Eusebi Val.

A Mariña is different. É incríble o que se pode rir unha cos políticos mariñanos. Os meus favoritos son os focenses, tanto os uns coma os outros. Os primeiros son mui televisivos: "el alcalde es aficionado a manifestarse por los montes cuan curro jiménez". Os segundos, máis musicais: "Fanjazz interpretará en Foz A garrota de Ipanema". Pícame a curiosidade, a ver cantos entran dende o google buscando carmiñas buranas brasileiras.

Unha vez máis

A fiscalía de Lugo imputou, a través do xulgado de Viveiro, a unha sobriña de Manuel Fraga, Ana Robles Fraga, que exerce como directora do IES Perdouro de Burela por un presunto delicto contra a Administración pública. Tamén se imputa polos mesmos delictos á secretaria do centro educativo, Soledad Gude; á persoa contratada de forma irregular, María José López Galán; e ó inspector de educación Manuel Álvarez Martínez.
Pero no diario de Lugo desde 1908 non o veredes.

Sempre lles tiven moita envexa ás Marías, porque teñen unha chea de cancións escritas para elas. Unha vez choreille a alguén con tanta convicción que buscou unha suitable para min. Gravouma nunha cinta (que tempos aqueles!) xunto con outras que cría que me podían gustar. Entre elas, unha que entendín gardaba unha mensaxe segreda só para os meus oídos (non tardei en descubrir que non era tan así) e outra que escoitei mil veces (play-stop-rewind-stop-play) e que volve agora a min, quen sabe se para quedar:

Into this life we’re born
Baby sometimes we don’t know why
And time seems to go by so fast
In the twinkling of an eye
Let’s enjoy it while we can
Won’t you help me sing my song
From the dark end of the street
To the bright side of the road

Somos distintas...



You're Ireland!
Mystical and rain-soaked, you remain mysterious to many people, and this makes you intriguing. You also like a good night at the pub, though many are just as worried that you will blow up the pub as drink your beverage of choice. You're good with words, remarkably lucky, and know and enjoy at least fifteen ways of eating a potato.You really don't like snakes.

Somos iguais...

Xa teño informado dalgunha das miñas rarezas. Sen embargo, nunca vos falei da esquizofrenia lingüística que padezo dende pequena. Aprendín a falar en galego. Na miña casa sempre se falou galego. Pero cando comecei a ir ó cole cambieime ó máis puro castrapo lugués. O irmán pequeno de miña nai, o tío novo e divertido que na adolescencia che regala condóns e che paga as primeira copas, colleume un día e arengoume sobre a necesidade de realizar esa elección lingüística dun xeito consciente, aconselloume que non me deixara levar senón que o pensase e decidise en que lingua quería falar. Eu debía ter uns seis anos. Así fun sempre de petarda e de revella. En fin, naquel momento decidín que empregaría con cada quen a lingua na que me falasen. Evidentemente, tamén sufro unha aguda correción políticoide. Hoxe son un case vinte anos máis petarda e máis revella e xa sei que é imposible facer iso sen caer nun estado de esquizofrenia lingüística irreversible. E, sen embargo, falo galego con tódolos membros da miña familia, cos amigos e/ou coñecidos que (me) falan galego e cos amigos e/ou familiares dos meus amigos que (me) falan galego pero son incapaz de falalo cos amigos de sempre, cos que sempre me comuniquei nun fluido castrapo lugués, por moito que sexa consciente de que eles padecen a mesma esquizofrenia lingüística ca min.
pd/ alguén pode explicarme por que existe a diérese en galego?

Chámase Jesús García e dará que falar. Un amigo mandoume unhas fotos por mail que me teñen fascinada. É incríble como podemos dar por suposto que coñecemos a alguén ata que un pequeno xesto seu nos abre os ollos. Anque te chames Jesús e te apelides García podes atopar algo que te faga único. Esta fíxoa en Donosti e gustaríame tela impresa a gran tamaño na miña habitación para sentirme como esa nena cada vez que abra os ollos pola mañá.

Pareilles a unha señoras nun paso de peatóns en Xove e miráronme como se fora unha marciana. Mentres cruzaban, miraron a matrícula do coche. Abanearon a cabeza totalmente sincronizadas. Miraron outra vez para min con cara de non entender o que estaba pasando. Ó chegar ó outro lado miráronme outra vez e sorriron. Pensarían que o de parar era unha trampa para atropellalas con máis facilidade?

Despois destes días de tolemia vital (actuación absolutamente desastrosa incluida) voltei ó que parece inevitable considera-la normalidade.

Lugo 2006

Estivemos aquí e por suposto tamén aquí e aquí. Coñecemos Iruña da man dun simpático guía, carácter vasco en estado puro; fixemos amigüitos daquí e dacolá; tomamos, ejem, tomei uns tanquerais cos anfitrións e cos amigos de vello; esquivamos certas ameazas, anque non todas; e, vini vidi vinci, trouxemos a próxima asamblea xeral para Valado City.
Foi unha finde completiña.

Onte actuamos en Ourense. Sentimentos contradictorios e unhas maniotas da hostia. Saín de Cicely fostiada despois de traballar, durmín pouco e estaba moi cansa. Esperar, cargar o bus, viaxe de ida, descargar, cargar unha furgoneta que nos leve ó teatro, descargar no teatro, coloca-las cousas, facerse co novo espacio, xantar cos de teatro, ensaiar, quentar tarde mal e arrastro... e actuar. Actuar sempre é xenial, ata para unha descrida coma min, sempre minimizando os nervos e as emocións. Despois, os aplausos, o coloquio amigo, cargar a furgoneta que saque as cousas do teatro, cear cos de ourense, bus de volta, descargar na aula os catro pringaos que non puidemos quedar para catar o LK... durmir unhas horas e volta para Cicely. Estou mallada e non tiven tempo nin para fixar os poucos recordos que xorden nídios entre as carreiras, pero encántame ter esa sensación de estar aproveitando o tempo ó máximo. E para seguir coa racha de actividade frenética, mañá ó mediodía parto cos de AI para Pamplona/Iruña. Voltaremos o domingo, co tempo xusto para ir ó ensaio, durmir unhas horas e voltar a Cicely.
O martes, vigueses, otallerdeartedramáticadauniversidadedesantiagonocampusdelugo leva a súa versión libérrima da Nai de máximo Gorki á cidade olívica. Alá vós!

Oito das trece mensaxes que teño gardadas na memoria do móbil son da mesma persoa.

Este sábado escribínvos un post mental. Fágoo ás veces, penso "debería postear isto, como podería describilo?" e entón fago unha especie de dictado cerebral que nunca chegará ás vosas pantallas. Tentarei rompe-la tradición. O venres saín tomar unha copichuelas por Cicely (aka Bonito Town). Comezamos xogando ós dardos e ó tute subastado e acabamos arreglando o mundo e moi especialmente as vidas alleas nese salón que cheira como un cinceiro e está cheo de cubillas... ergo, tén que ser un cinceiro. En fin, que me lío. O sábado cheguei traballar cos ollos pegañentos e o último tanquerai no padal. Cando me dixeron que mataran a paus na Arxentina a tres vellos emigrados de Mondoñedo e me preguntaron se me importaría irlle facer unha afoto e unhas apreguntas ó irmán que quedara na casa só pensei "como me pare tráfico montamos unha que vale por dúas". Saín cara Santa María Maior dez minutos máis tarde, co xornal do día, a páxina da voz que falaba do tema imprimida de internete e o teléfono do señor anotado nun post-it. Boteille un ollo polo camiño, nos (dous) semáforos que atopei vermellos na urbe mindoniense. Pregunteille a un par de homes e atopei sen problemas a casa de Manuel Villalba, ó pé dunha canteira. Saqueille as afotos e fíxenlle a apreguntas de rigor e aínda me deu tempo para facerlle algunha outra off the record que non reproducirei tampouco aquí. Encantoume aquel home, amable e sincero, educado e intelixente, que sen embargo se quedara tan só nesa casa "moi grande pero moi vella" que me amosou orgulloso, coa dignidade que da a vida ben vivida. Cando conducía de volta, coa música de James Brown soando a todo trapo coa inutil intención de espanta-la imaxe de Manolo de Antón da miña retina, mesturáronseme as ganas de chorar cunhas náuseas que preferín achacarlle ás curvas da montaña mindoniense e/ou ó último llintoni antes que á vergonza propia e allea que me producía ir alí despois da TVG e antes que a Voz facerlle crer a aquel home que me importaba que tivera 82 anos e estivera só no mundo, que me entristecía que algún día tivera que desbota-la idea de segui-los pasos dos irmás cara á terra prometida porque o pai quería que algún quedara coa terra e coas vacas. O millorado, pois vaia milloría. E coas ganas de chorar e coas náuseas misturouse tamén o dictado cerebral do voso post. Supoño que tentando exorciza-las pantasmas. Cando cheguei á delegación tentei (crin que tentaba) exorcizalas tamén no que escribía para o xornal, pero alí onde se intuía un fío da miña angoxa foime recomendado "cambia-lo enfoque" e, olvidada xa a sinceridade de Manolo (querendo olvidala), non opuxen resistencia. Onte foron ver a Manolo o delegado de Emigración, o alcalde e algún outro popular de cuyo nombre no quiero acordarme para ofrecerlle viaxar gratis a Arxentina para o funeral dos irmáns. A un home de 82 anos! E se non me chegara coa dose galega de baixeza moral, hoxe chámanme para pedirme o número de teléfono de Manolo, que por outra parte aparece na guía, para o programa de AR. E volven as ganas de chorar e as náuses e hoxe non vai ser-lo llintoni.

Riedel se llama el paisano. Es un tío que hizo ing de caminos y luego se interesó por los cohetes espaciales y decidió estudiar ing aeronáutica. Como en su país natal la cosa estaba chunga para acabar una segunda carrera, se fue a Suecia. Kiruna está a 200 Km del Polo Norte y admite a estudiantes que hayan acabado cualquier diplomatura con un alto contenido en mates y física. Sin haber hecho ningún exámen, la universidad permite participar en la construcción de cohetes en cooperación con la ESA y la Esrange (ajá) que por allí se asentaron. Qué diver. Al cabo de tres cuatrimestres se obtiene el título. No hay mucha marcha y el bar del pueblo sólo abre cuando 10 estudiantes se hayan comprometido a tomar algo, informando al dueño mediante email. La soledad, dice Rieder, y la en el inicio gélida bienvenida de sus compis suecos, se vió recompensada por la primera sesión de aurora boreal en directo. Kiruna se encuentra a 130 Km del próximo núcleo de civilización y a 1350 Km de Estocolmo. Alces y osos polares juegan a los dados y el sol nunca pasa por encima de las montañas.
Un cicely segunda parte versión oropea. 

...a inclusión de músicos demócratas deixou coa boca aberta a máis dun. Concretamente, é unha canción de John Fogerty, un músico que participou na xira musical anti Bush encabezada por Bruce Springsteen, a que máis chamou a atención. Mark McKinnon, voceiro nos medios da Casa Blanca, saiu á palestra asegurando que "se un presidente tén que elixir as cancións só por quen lle vota, entón tería un gusto musical moi pobre".
Festivamente

Luis Posada Carriles, avogado anticastrista de 77 anos acusado polo goberno cubano de planear un atentado contra Fidel Castro e de participar en atentados con bomba contra varios hoteis no país que causaron a morte dun italiano, solicitou esta semana asilo ós USA. Posada Carriles, a quen tamén buscan as autoridades venezolanas pola voladura dun avión cubano no 76 que causou a morte de 73 persoas, é un heroe para os exiliados cubanos en Miami e hai 30 días atravesou a fronteira de México cara ós Estados Unidos. O seu avogado presentou o mércores a solicitude de asilo político ó que tería dereito, segundo o seu representante "porque promoveu os intereses deste país durante aproximadamente catro décadas". O voceiro do departamento de Estado norteamericano dixo ós medios que non podía comentar "asuntos de asilo ou casos de asilo", que as acusacións de terrorismo "terán que ser consideradas moi seriamente" e que, respecto dos servicios prestados por Posada Carriles ós USA, "está no rexistro do directorio como membro oficial da CIA" dende principios dos 60 e que ademáis é membro de exército estadounidense.

A favor: Alemania, Arabia Saudí, Armenia, Australia, Canadá, Corea do Sur, Costa Rica, Estados Unidos, Finlandia, Francia, Guatemala, Honduras, Hungía, Irlanda, Italia, Xapón, México, Holanda, Reino Unido, Rumanía e Ucrania.
En contra: China, Congo, a propia Cuba, Exipto, Eritrea, Etiopía, Guinea, India, Indonesia, Kenia, Malasia, Nixeria, Qatar, Rusia, Sudáfrica, Sudán e Zimbabwe.
Abstencións: Arxentina, Brasil, Burkina Faso, Buthan, Ecuador, Gabón, Mauritania, Nepal,
Pakistán, Paraguai, Perú, República Dominicana, Sri Lanka, Swazilandia e Togo.

Para a delegación estadounidense, Cuba "persistiu en impoñer un estado represivo e totalitario que priva os cubanos do dereito a expresar desacordo (coas autoridades) sen o risco de ser condeadas a longas penas de prisión e, ademáis, prívanos de voz en calquera clase de reforma posible política e económica no país" (certo). Claro que tamén din que "as políticas do Goberno negaron ó ciudadán común o placer da seguridade económica. No 1959, ano no que o Goberno de Castro asumiu o poder, Cuba tiña un dos máis altos PIB per cápita de América Latina; hoxe, o traballador medio cubano gaña o equivalente a 15 dólares ó mes" (ai, que se nos ve a patiña...).

Para o representante cubano, Estados Unidos é "o maior e máis persistente abusador dos DDHH do mundo" (é unha competencia tan reñida, que sería difícil de asegurar... pero dende logo está na carreira), polo que "non tén as cualidades morais para falar sobre Cuba" (iso é o que se chama varrer para a casa). Tamén denunciaron que Washington convertera Guantánamo "nun centro internacional de torturas" (certo) e o cárcere iraquí de Abu Ghraib "nun inferno vivinte" (tamén é certo), polo que "non tén o máis mínimo xustificativo moral para efectuar comentarios sobre os DDHH ningún outro país" (tamén nos poderiamos aplica-lo conto a nós mésmos). Polo tanto, conclúe, a resolución é "un pedazo de papel ridículo que no dice nada" (e aí é onde vemos que os dous xogadores da partida teñen a pata peluda).

Madrid (EFE). El ministro de Defensa, José Bono, confesó hoy que su "cuerpo" le pide la ilegalización del Partido Comunista de las Tierras Vascas, pero señaló que "si no se puede demostrar con pruebas aquello que se intuye no se puede iniciar un procedimiento que produciría una sensación de frustración". Por otra parte, preguntado por el modelo territorial, Bono dijo que España "no es un invento que cada mañana pueda estar sometida a las ocurrencias ni de un presidente autonómico ni de un ministro".
"No voy a hacer el ridículo aceptando que se puede ser patriota de cualquier país del planeta menos de España porque a un grupo de internacionalistas les incomoda que algunos, como el ministro de Defensa, se sientan españoles y quieran a su país", concretó el ministro.

Gustaríame poder colgar fotos, porque teño un par delas xeniais, pero non teño o Hello e non sei por que motivo pero non podo descargalo neste pc e como lle estou mangando internete á man que me da de comer (desta degaxo) nin sequera me podo queixar. Quin fastic! (Nota.- É incríble, que rariña son... non sei por que agora, case un ano despois de volver, se me empezan a vir á cabeza frases en catalán... sobre todo esa, quin fastic!, e aqueloutra que me gustou sempre moito, es clar que si!) non sei se a miña ciber-ausencia será culpa do das fotos (anque non soa crible nin para min, que son a que inventa a excusa) ou de que estou saturada de ordenador (tampouco creo, teño botado ben máis horas) ou daquela vella teoría de que a maior vida menor blog (depende do que entendemos por vida)...
non sei

Luna de Avellaneda inaugura pasado mañá a primeira sala de cine da Antártida.

Entraron buscando:
Pura Zato (o medo é libre)
Quien inventó el porta mina (¿porta mina?)
e, xa para flipar: bares de alterne zaragoza

Para Noia

Nadie es normal porque normal no existe pero hay cosas que no son normales.
Una camisa, por ejemplo, es algo muy normal. Se conoce en todo el mundo, es ligera, es de algodón o no, puede ser barata y valer para ejercer trabajos durísimos o también servirle a una top model que gana un pastón por segundo y haber costado un pastón por segundo. Representa libertad, rebelión, sumisión, estándar, corrección, discreción, pull&bear, armani, simplemente normalidad, hostias en vinagre. Cuando era pequeño mi madre consiguió ponerme camisas y yo pobre ser babeante no podía defenderme ni darme cuenta de lo que me ponían. En la última foto en la que llevo una camisa puesta tengo 5 años. A partir de ese momento ya nadie en la faz de la tierra me pudo tocar con esa cosa. El tacto de esa tela fina, asquerosamente fina es insoportable. Qué mente pervertida ha podido engendrar cosa igual. Tiene tal cantidad de accesorios innecesarios y al mismo tiempo ridículos que me sorprende que su producción y venta sea rentable en un mundo sembrado de mentes normales. No puede ser. No debería existir. Se debería haber extinguido hace a tomar por culo. Tiene un pliegue en la espalda para poder arquearla con comodidad porque la tela es tan inelástica que parece que uno lleva una camisa de fuerza. Además unos puños con botones, que requieren de asistente personal para abrocharlos. Una vez abrochados, no hay cristo que se remangue. A sudar como cochinos o morirse de frío.
Y luego está el cuello. Esos trozos de trapo que cuelgan al son del viento a veces dominados por pequeños botones y que no sirven para nada más que para exhibir la mierda mezclada con sudor que tenga el sujeto en cuestión pegado al cuello ( y no nos desviemos al tema del sobaco) o ahogarlo con ayuda de otro complemento absurdo como es la corbata (la pronunciación de esta palabra me provoca náuseas). C O R B A T A. Para más INRI hay cuellos redondeados, como inutilizados por una lijadora, que parecen estar de moda entre los amputados cerebrales que trabajan en los programas basura. No entiendo tampoco por qué se abren las camisas por delante y por qué están llenas de botones. Ni el tiempo y la energía que se malgasta en PLANCHAR. Bueno ya está bien. Algunas veces me las pongo pero necesito concentrarme y aguantar como un campeón, como alguien con gastroenteritis y sin papel. Lo hago por personas que quiero. Pero acabarán erradicadas de mi armario y de los armarios del mundo por completo y en 200 años nos reiremos de esa cosa llamada camisa. Menos mal que tengo dos maravillosos amigos (Seb y Toni) que piensan igual que yo o con ímpetu todavía más fundamentalista, y que ayudan a no sentirme mal en este mundo de personas normales.

Se eleva a 153 las guatemaltecas asesinadas en 2005
Guatemala, 9 abr (EFE).- Al menos 153 mujeres han sido asesinadas en Guatemala en lo que va de 2005, reveló hoy, sábado, la Policía Nacional Civil (PNC). El último asesinato se produjo ayer, viernes, en Santa Cruz del Quiché, en el oeste de Guatemala, donde una mujer no identificada murió de un disparo en la cabeza. La víctima, que tenía unos 18 años, fue localizada a la orilla de un río y además del disparo en la cabeza, también fue golpeada en la cara, dijo la PNC. Las organizaciones de mujeres guatemaltecas están preocupadas por los continuas asesinatos y exigen a las autoridades poner fin a los crímenes, así critican la falta de planes de prevención para que las mujeres puedan sentirse seguras. Un estudio realizado por la organización no gubernamental Sector de Mujeres asegura que el 73 por ciento de los crímenes en Guatemala no son investigados por las autoridades. En 2001 fueron registrados 307 asesinatos de mujeres, 317 en 2002, 383 en 2003, y 527 el año pasado.

Madrid (EFE) Las líneas ferroviarias de Tokio han comenzado a introducir en sus servicios vagones sólo para mujeres ante la avalancha de denuncias contra hombres que aprovechan las aglomeraciones en las horas punta para manosear a usuarias. Este tipo de vagones, impulsado por el Ministerio de Transportes e Infraestructuras, ya existen en otras regiones de Japón, pero su aplicación se retrasó en la capital nipona por su masificada e intrincada red de compañías ferroviarias públicas y privadas. as primeras líneas en adoptar esta medida de prevención han sido Saikyo, de la compañía East Japan Railway, considerada como la más popular entre los manoseadores, y Rinkai, de Tokyo Waterfront Area Rapid Transit, debido a que ambas tienen un sistema compartido. Por lo general, los chikan, que en castellano puede traducirse como "pervertidos de los trenes", e introducen en los tradicionales vagones abarrotados de gente y aprovechan la confusión para realizar tocamientos obscenos a las mujeres. También los hay que actúan en grupo y, mientras uno realiza los tocamientos, los otros hacen de pantalla o bien acorralan a la víctima y proceden todos al mismo tiempo al abuso. En los últimos ocho años este fenómeno se ha triplicado, puesto que de las 778 denuncias que fueron presentadas en las comisarías de Tokio en 1996, se pasó a 2.201 en 2004. Por el momento, un sólo vagón de cada convoy de esas dos líneas prohíbe la entrada a hombres, pero otras nueve compañías privadas y la pública Toei Shinjuku tienen previsto seguir este ejemplo a partir del 9 de mayo.

E chega a fin de semana. Deus santo, como pasa o tempo... mañá xa é venres. Levo aquí unha semaniña e nin me enterei. Tempus fugit. Como sabe unha que non está a tirar con el?

Despois de tres días de traballo, xa vou mellorando na miña capacidade (ata hai nada nula) para converter un comunicado de quince liñas nunha noticia a catro columnas... E é que, amigos e amigas:
Imagination is more important than knowledge.
Como moi ben dixo Albert Einstein, quen era un experto nese xénero chamado xornalismo galaico "de proximidade". Non mo credes? fixádevos nestoutra:
Not everything that counts can be counted, and not everything that can be counted counts.
Tiña máis razón ca un santo, dígovolo eu.

From Cicely, tamén coñecida como Bonito Town.
Cheguei onte á noite coa intención de buscar casa propia e non dar a vara máis do estrictamente necesario en cas'Fleishman. Sen embargo, as doutoras teñen un piso enorme e luminoso e barato e a compañía é agradable e aseguraron que non lles importaba que me acoplase... e eu son débil, non me atopo vivindo soa... supoño que non estou segura de se me daría aguantado tanto tempo seguido. Así que xa estou instalada. Agora só me queda facerme co cuarto (que era o dos nenos e ten dúas camas xemelgas e unha lámpada e un papel pintado horribilísimos) e coa vila.
Hoxe tentei erguerme cedo para ir dar unha volta. Non llo digades a ninguén, pero fun ó concello pedir un mapa. E, flipade, déronmo. No meu paseo tropeceime co mercado, non comprei nada porque me daba pereza ter que pasar pola casa pero despois arrepentinme porque non teño nada máis para comer que a empanada de zamburiñas que ceamos onte (e xantei hoxe).
Na delegación, moi ben. Curramos moito. En fin, curran moito, eu de momento tento entorpecer o mínimo... e poñerme pronto ó día para non sentirme tan inútil. O malo son as pequenas concesións que vas facendo: encher as noticias, copiar comunicados tal cal, escribir en castelán (e mesmo traducir o que xa escribiches)... É o meu maior defecto como xornalista do mundo real, seino, pero non podo evitar dar coa cabeza unha e mil veces na mesma parede.
E pouco máis, estou cansa e teño entendido que os bares da mariña son moi esixentes coas visitas...

Northern Exposure
A vida ten os seus ritmos. Supoño que é a confluencia destes ritmos cos nosos propios a que finalmente marca o noso paso. Eu teño corrido sobre as agullas do reló ata chegar practicamente á extenuación. E teño tamén visto como os segundos se converten en minutos e os minutos en horas perante os meus impotentes ollos. Barcelona supuxo para min o ralentí definitivo, a detención total do paso do tempo. Alomenos, do meu tempo vital. Escapei dalí para recarga-las baterías, consciente de que precisaba os xogos (e as enchentas e as conversas) cos amigos e as gabanzas e/ou críticas feroces da familia... Do que non tiña nin idea era do ben que me ía facer atoparme cun grupo de afinidades desafinadas como o de Teatro e (sobre todo) cun grupo ante o que poder presenta-la rendición total, o de Amnistía... O deceseis de marzo saín de contas, levo nove meses reconstruindome e nove días durmindo mal, consciente de que a fin do ciclo estaba á volta da esquina. Quizais é por iso que me pillou tan tranquila, tan de volta de todo. Como diría aqueloutra, "veu visitarme o mar". Mañá saio para Cicely, xa vos manterei informados.

A imaxe dixitalizada dunha postal avellentada polo sol que xa non debeu ser boa nos seus mellores tempos, non fai xustiza ó orixinal... pero non quería deixalo pasar, tiña que contarvos que coñecera un artista real... un home estrano que hai uns anos creou compulsivamente uns cadros fascinantes, escuros, tan fermosos como agresivamente tristes e que co tempo descubriu que se pintaba iso -que se pintaba así- era porque non estaba vivindo a vida como quería -como debía- vivila. Deixou o traballo en Alemaña e veuse pra'acó.

Esta foi a primeira obra da nova vida. E prácticamente a derradeira. Di que xa non ten necesidade de crear, que a vida mesma o afasta dos pinceis. Unha mágoa para nós, unha sorte para el.

O exame

Data:
Nome:

1. Debuxa o esquema de comunicación e define cada un dos seus elementos. (2 puntos)

2. Debuxa o esquema dos principais medios de comunicación de masas e explica as súas características esenciais. (2 puntos)
Que significa que sexan "de masas"?
Que características comparten? Cales non?

3. Como se distribúe a información no conxunto do xornal? (2 puntos)
3.1. Como se lle chama en termos xornalísticos ó "nome" do xornal?
3.2. Como se chaman as agrupacións temáticas de noticias? Que determina a súa orde no xornal?
3.3. Como se distribúe a información na páxina?
Cantas columnas ten unha páxina de xornal?
Que elementos nos indican a importancia que o xornal lles dá ás distintas noticias?

4. Como se distribúe a información na noticia? (2 puntos)

5. Qué xéneros xornalísticos coñeces? Explícaos brevemente. (2 puntos)

6. E de regalo ...escolle, para afina-la nota:

6.1. Define:
Reportaxe
Documental
Obxectividade
Liberdade de Expresión

6.2. Explica como ves ti a situación do galego nos medios de masas? Por que cres que é así? Que consecuencias cres que ten esta situación? Como se podería solucionar?

6.3. Cales son os teus medios favoritos? Cales non ves/escoitas/les nunca? Por que cres que é así? Que consecuencias cres que ten esta situación? Como se podería solucionar?

6.4. Escribe unha noticia e identifica cada un dos seus elementos básicos.



... Non se pode ser máis boiña

A light exists in spring

A light exists in spring
Not present on the year
At any other period.
When March is scarcely here

A color stands abroad
On solitary hills
That science cannot overtake,
But human nature feels.

It waits upon the lawn;
It shows the furthest tree
Upon the furthest slope we know;
It almost speaks to me.

Then, as horizons step,
Or noons report away,
Without the formula of sound,
It passes, and we stay:

A quality of loss
Affecting our content,
As trade had suddenly encroached
Upon a sacrament.

Emily Dickinson

Un patio de butacas ás escuras e un escenario a medio iluminar que se intuía inusualmente amplo marcaron a primeira diferencia. Chiscándolle o ollo a Meyerhold, a Aula de Teatro Universitaria de Ourense (Maricastaña) decidiu amosarlles ós espectadores o artificio teatral. Sen telón que erguer nin baixar nin buracos laterais nos que acocharse, catorce actores quentan a voz e o corpo entre sombras mentres o público se acomoda. Como un mago que se arrisca a face-los seus xogos nas distancias curtas a pesares de ser consciente de que a atención da audiencia estará especialmente adicada a atopa-lo truco, Maricastaña arriscouse onte a competir pola atención do público co xogo de luces, cos cambios de vestiario e mesmo coa "porquería" que, segundo asegura Fernando Dacosta, "sempre hai nos teatros galegos".

Frankenstein é a segunda parte da triloxía do monstro que Maricastaña comezou o ano pasado con TOTEM, versión de Fernando Dacosta de O Señor das Moscas de William Golding. "Esta vez queriamos falar do monstro que levamos dentro", asegura Dacosta, "un mostro capaz de feri-lo próximo". O traballo comezou en Novembro de 2004, cando os integrantes do grupo comezaron a documentarse e a "xogar" con distintos momentos da novela de Mary Shelly. Fixeron unha escolla das pasaxes esenciais e apropiáronse da obra achegándolle un intre circense que deixase respira-la traxedia e un certo anticlericalismo que nos empatizase co monstro que, coma nós, tan pronto implora perante o seu creador como blasfema na súa contra.

O resultado deste proceso creativo é unha peza teatral dunhas dúas horas de duración que lle volve a honra a un termo tan denostado como é o de espectáculo. Un verdadeiro alarde de maxia teatral que atrae irremediablemente a atención do público cara a uns actores sobresaíntes que o emocionan e que o levan despois a reflexionar sobre a propia natureza do home, sobre o abandono ó que nos condeou un creador que se supón bo e xeneroso, sobre o feito de que á morte, amigos e amigas, hai que ganarlle a golpes de vida...

Estaba todo ante nós e aínda así non fomos capaces de descubri-lo truco.

Xa foi. Hai unha semana devecía porque pasara canto antes e agora dame mágoa que xa fora. E boto en falta ós de teatro, quen mo ía dicir! É como cando tés visita... e invade completamente o teu espacio. E ó principio é farra pura. E despois matarías por uns segundos de soidade. E ó final só vas tirando coa vista posta no día no que recuperes a tranquila normalidade da túa vida. E cando (por fin) se vai a visita e quedas soa e limpias e ordeas e durmes e les e ves a tele... entón, é cando che doe a súa ausencia como a dun apéndice corporal que xa non está.

O tema do día é Black Milk, do Mezzanine de Massive Attack:

Recoñezo que este é un deses grupos (xunto con outros como Marilyn Manson ou Rage Against the Machine) que nunca me gustou... nin a súa música, nin os seus vídeos nin nada. Pero, como sempre, co tempo un vai cambiando de gustos e hai que recoñecerlles que teñen temas moi bos. Na miña opinión, son altamente aconsellables en "encontros de amigos que se convirten en charlas ata altas horas da madrugada (que diría un anuncio de IKEA). O grupo é británico, de Bristol, e ten 5 discos e un montón de aparicións en bandas sonoras e en anuncios. Como curiosidade, creo que a canción do anuncio de Emporio Armani, o das colonias que se achegan en plan bico, é deles.

Black Milk

You're not my eater
I'm not your food
Love you for God
Love you for the Mother

Eat me
In the space
Within my heart
Love you for God
Love you for the Mother

Mother fountain
Or live or not at all

The most level
Sunken chapel
Love you for God
Love you for the Mother

All's there to love
Only love