Lugares Comunes

Fernando: Experiencia no implica conocimiento... Yo no sé nada de mujeres.

Tutti: Y eso es una mentira elegante... Un caballero no habla de ciertas cosas.

Fernando: Las pocas mujeres que conocí en mi vida, las admiré, las observé, intenté descifrarlas... Nunca dejaron de ser un misterio. Nunca dejaron de sorprenderme. Pero lo único importante es disfrutar de su presencia. No me di cuenta enseguida, pero... un tiempito después aprendí a escucharlas, a valorar los silencios, las miradas; esos momentos en los que parece que no pasa nada y pasa un mundo... Aprendí a respetar su intuición, su inteligencia... y aprendí a amarlas.

Tutti: Le quiero advertir que el nivel de mis defensas está bajando peligrosamente... No se pueden decir esas cosas así, como si nada.

__
*Aristarain sempre volve.

ἀφορισμός XI: Rendición

Ás veces, decidir cando e como renderse é a única victoria posible.

23 Pandoras

Nos heló la sangre descubrir
que la muerte habita ya en nosotros.
Antes fuimos niños.
Inconscientes, felices, tontorrones,
pensábamos que morir era cosa de otros.
Nos llegó el miedo.
Y un vértigo ciego nos mostró
una vida mecánica.
Y absurda.
Dolorosamente entendimos
el origen de todas las sombras.

___
*O poema é de Carmen Beltrán Falces e atopieno en 23 Pandoras (Baile del Sol, 2009), unha antoloxía de "poesía alternativa española" realizada por Vicente Muñoz Álvarez. Na selección hai tres galegas: Míriam Reyes, Déborah Vukusic (abella con orellas de lobo) e Begoña Paz (Se gañar é / dicir / a última / palabra / súa é. / Eu non a necesito. // Coa razón / bástame ). Tamén me gustaron Carmen Ruíz Fleta, que ten catro versos mortais: La mujer más fea del mundo / me hablaba de tratamientos faciales gratuitos / mietras ponía en mi mano un folleto / con la mujer más bella del mundo. Isabel Bono: antes de despedirse / a ella le hubiese gustado / que él preguntara / - ¿te has masturbado alguna vez / pensando en mi? // ella habría dicho / -esta noche / será la primera vez. Brenda Ascoz: si tú no existes, / tu soledad tampoco. Almudena Vidorreta Torres: "Tranquila, fiera, las hay más ridículas que tú". / Pero menos niñas. E, sobre todo, Sofía Castañón. "Agora escuende les manes" é do máis emocionante que lin en muito tempo, pero non volo podo estractar. Haino que ler enteiro (por exemplo, aquí). Paga a pena.

Estás ben?

Durme un sono intranquilo nas escaleiras da igrexa que hai ao lado da miña casa, deitada de mala maneira sobre a barriga. Hai tempo que non a vía, non sabía que estaba embarazada. Cando paso ao seu lado levanta a cabeza, sorrí e estende a man. Non dá sostido a cabeza. Achégome a ela e pregúntolle: Estás ben? Levanta outra vez a cabeza, con bastante traballo, os segundos necesarios para mirarme aos ollos e escupirme. O cuspe engánchase aos vaqueros, á altura do muslo. Miro uns segundos para el e sigo andando. Esto pásame por facer preguntas ridículas. Cinco minutos máis tarde, sentada diante da lavadora, intento identificar o momento xusto no que a auga borra a tristeza a mala hostia a culpa. Esa culpa idiota que non serve para nada, nin sequera para facerme sentir mellor persoa.

El factor A

“Gustar” es una cualidad pasiva, afecta a los demás, pero vive en el sujeto y en él la observamos. “Atraer” parece una fuerza magnética que a pesar de nacer en el sujeto se observa en el movimiento de los demás. Algo nos puede atraer, retenernos e incluso perdurar en nuestra memoria, aunque no nos guste en absoluto. Casi todo lo que nos atrae, nos gusta. Pero no necesariamente.
___
*POSTPUBLICIDAD. Reflexiones sobre una nueva cultura publicitaria, de Daniel Solana.

Broken

House: Why did you kiss me?
Lydia: How many reasons are there? I like you. It felt like a nice way of showing you that.

___
*Din que non hai nada máis atractivo que a felicidade xenuína e, sen embargo, a algunhas persoas encántannos os seres tristes e escuros.
**O primeiro episodio da sexta temporada de House é a mellor película que vin en bastante tempo. E si, Lydia é Franka Potente.

Outing XI

Gústame levar roupa doutra persoa e que o seu olor me sorprenda ao longo do día.
___
*Tamén me gustan as pequenas cousas que fan felices aos demais.

É o momento

Envío tres dos proxectos aos que máis horas lles dediquei nos últimos anos ao disco duro externo e gaño 40 Gb de espazo no ordenador. Mentres calculo a equivalencia cerebral deses gigas, chégame un aviso de Gmail: sobrepasei o espazo permitido, teño que soltar lastre. Dispóñome a descargar 7458 Mb de conversas proxectos textos fotos audios deseños probas. 25.000 correos. O proceso é máis lento do que pensaba. Dame tempo a albiscar títulos remitentes frases...

Remángome.

Toca limpeza xeral.

(o tema pinchouno Moi)

No meu moleskine XXXVIII: e de dereitas

Tocar ben é de dereitas.
___
*Oído por un amigo nun concerto punk.
**O da imaxe é Jimi Hendrix, un dos mellores guitarristas de todos os tempos (1, 2 e 3). E si, a pesar de ser zurdo, hai quen sostén que escoraba un pouco para a dereita.
***Non din identificado ao autor (ou autora) da foto. Se sabedes quen é, agradeceríavos a información.

No meu moleskine XXXVII: de esquerdas

Cariño, el comunismo no está reñido con vivir en un loft. Para nada.
___
*A foto chámase Old and New Shanghai (2007) e fíxoa Boris Svartzman, un fotógrafo franco-arxentino que leva sete anos vivindo en China e que nos últimos anos gañou varios premios de fotografía social cunha serie de fotografías sobre as demolicións dos vellos vecindarios en Shanghai.

Outing X

Cada certo tempo tomo unha decisión que todas as persoas que me rodean consideran errónea. Unha decisión desas con enxundia. Deixar ao mozo perfecto. Deixar o traballo perfecto. Deixar a cidade perfecta. Deixar a vida perfecta. Nunca me arrepentín de ningunha desas decisións, pero cada vez que me achego a unha témblanme as pernas.

Parece que non, pero témblanme as pernas.

___
*P.S. Todas as decisións importantes que tomo na vida conteñen o verbo deixar. Iso si que é un descubrimento... O que non sei é de que.

It really really really could happen

No one here is alone, satellites in every home
Yes the universal's here, here for everyone
Every paper that you read
Says tomorrow is your lucky day
Well, here's your lucky day.

(click)

De galiñeiros e outras movidas

Por aquí ando. Xente riquiñirma, curtas chulas e música ata nos galiñeiros, xa teño estado en sitios peores.

Tréboles

-Por que na nosa casa nunca hai tréboles de catro follas?
-Claro que os hai. Están aí dentro. O que pasa é que hai que buscalos.
-E por que na nosa casa nunca hai tempo para buscar tréboles de catro follas?
-Porque hai que traballar.
-E por que?
-Porque non me deixan volver ao cole contigo.
-Buf, eso si que molaba.

La manera de recogerse el pelo

si un día
después de una de estas noches
en las que ejerzo
de encantadora de serpientes
al despedirme
me oyes decir
que sólo soy un fraude

compadéceme:
los adictos a los aplausos
también necesitamos testigos
cuando nos quitamos
el maquillaje.

___
*La manera de recogerse el pelo. Generación blogger é unha selección de trece mulleres poetas feita por un home, David González. Publicouno Bartleby agora en abril. A cita é dun poema de Ana Pérez Cañamares que se chama "Si un día me oyes" e que podedes ver, xunto con moitos outros, no blog da autora. O libro está estupendo, por certo, aínda que o do DVD non me acabe de convencer. Ah, e hai dúas autoras galegas que escriben en galego, Déborah Vukusic e Begoña Paz. E outra máis que escribe en castelán, Lucía Fraga.

I made up my mind

I wish I could find something
to make me feel better
a drive or a drink,
a something that would make me think
it's all ok
or maybe it could fool me
or give me a ride
or something that I haven't tried

(vía)

Porque ella lo dijo

Después de todo sé que nada es permanente
y que al impaciente
se le olvida la miel del presente.
___
*É un pedazo de "Ninguna chavala tiene dueño", de Violadores del verso, pero non vos vou engañar, eu lino na porta do baño do Ultra.

Os nadies

Os nadies non poden competir coas señoras de peluquería café e pincho no Casino nin co olor da paella precociñada nin coa semifinal da Champion nin muito menos con unha solución definitiva contra a obesidade. Os nadies non poden competir coas preocupacións estéticas deste mundo noso. Nin coas éticas tampouco. Eles existen aínda que eticamente prefiramos que non existan. E, mentres nós lle damos forma ao cinismo post-oenegé, está ben que alguén algunha vez faga algo, aínda que sexa algo tan obsceno como berrar no deserto da abundancia que hai nenos que morren de fame...

Menos, amig@s, é non facer nada.
___
*Os nadies é un pequeno texto de Eduardo Galeano que podedes ler aquí.
**Onte presentouse Níxer, unha iniciativa é de Acción Contra el Hambre e Cultura Solidaria Galega, no casino de Santiago.

Lento pero viene

lento
viene el futuro
con sus lunes y sus marzos
con sus puños y ojeras y propuestas
lento y no obstante raudo
como estrella pobre
sin nombre todavía
convaleciente y lento
remordido
soberbio
modestísimo
ese experto futuro que nos inventamos
nosotros
y el azar
cada vez más nosotros
y menos el azar
___
*"Lento pero viene", pertence a Cotidianas. Aquí podedes escuitar ao propio Mario Benedetti léndoo.

A single man

"Se non se goza do presente, non hai nada que suxira que o futuro ha de ser mellor."
___
*Di X que din en A single man. Haberá que vela.

No meu moleskine XXXVI: Enfadados

-Así que ti es desas...
-De cales?
-Desas que nunca están tristes, porque sempre están enfadadas.
___
*A imaxe pertence á película de Sidney Lumet 12 Angry Men (1957).

Outing IX

A maioría das conversas que teño na vida son mentira. Non son nada. Non significan nada. Será por medo por vergonza ou por desinterese, pero o caso é que poucas veces digo ou escuito cousas que sorprendan manquen emocionen. Se cadra é por iso polo que as contadas ocasións nas que me atopei diante dunha pequena partícula de verdade dubidei entre retroceder ou atacar. Protexerme ou expoñerme. Dubidei, como se puidera facer outra cousa que non fora abrirme en canal e aferrarme a ese momento como se fora o último...

Dios, e se é o último?

Post-xornalismo

"Xa non vai habendo xornalistas, só quedan persoas que traballan en medios de comunicación."
___
*A frase é de Camilo Franco, díxoa na mesa redonda que compartiu con Jaureguizar e Iago Martínez, nas xornadas Comunicar Cultura do Consello da Cultura. Tamén estivo ben a clasificación do xornalismo cultural en tres tipos: económico (o que xoga ao servizo dos intereses da empresa), estatístico (o que quere contentar ao maior número posible de persoas) e amistoso. Jaureguizar apuntou que se pode xogar nas marxes e Iago Martínez negou a maior: hai outras maneiras de facer as cousas. Ao final todo quedou nun reparto algo desigual de cinismo e inxenuidade, un par de guiños graciosos e algunha pregunta desas sen interrogante ao final. Ictios quixo preguntarlles pola súa formación e criterio, pero o asunto non callou e fómonos coa sensación de quedar flotando no mar ese dunha cuarta de profundidade. E si, haber hai outras maneiras de facer as cousas, o carallo é facelas en medios de comunicación.

Cultura sexy

Leo a Belén en ANT e véñenme á cabeza esta foto de Huidobro rodeado de actrices de Hollywood e a historia daquel colega poeta que xura e perxura que vive máis tranquilo e liga muito máis desde que se meteu a poli nacional. Eu non sei se a culpa será do mundo ou dos poetas, pero sei que así non vamos ben.

George Orwell

1. Never use a metaphor, simile or other figure of speech which you are used to seeing in print.
2. Never use a long word where a short one will do.
3. If it is possible to cut a word out, always cut it out.
4. Never use the passive where you can use the active.
5. Never use a foreign phrase, a scientific word or a jargon word if you can think of an everyday English equivalent.
6. Break any of these rules sooner than say anything outright barbarous.
___
*A cita pertence a Politics and the English Language, de George Orwell (podedes ver o texto íntegro, aquí). Ramón Lobo recordoullela aos estudiantes de xornalismo que asistiron ás xornadas Comunicar Cultura, do Consello da Cultura Galega, insistindo na sexta e última norma: non hai mais lei cá de usar o sentido común.
**Segundo parece, a foto é unha das dúas imaxes que hai de Orwell escribindo. Fíxoas o seu amigo Vernon Richards en xaneiro de 1946, nove meses despois de que morrese a súa muller e cinco meses antes de que publicase Animal Farm.

Roxar

Éncheo de leña e préndelle lume. Esperamos unha media hora. Cambia as brasas de sitio. Xa vai indo, xa vai indo. Apampo para el. Ignora o termostato e busca os sinais: as manchas nos ladrillos do fondo e a cor branca nos rebordes da porta. O forno está roxo, bérralle a mamá. Saca as brasas e varre as incertezas cun escobo de loureiro. Pase o que pase, malo será que nos falte o pan.

Zapatillas alleas

En días coma hoxe cambiaría a miña vida (de arriba abaixo) por unhas zapatillas quentiñas polo sol de mediodía.

Níxer

Porque unha vida en Occidente non ten prezo, pero a vida en África non ten valor.
___
*Níxer (Xerais, 2010) é unha crónica da fame tal e como a viron Francisco X. Fernández Naval, Camilo Franco, Alfonso Costa e Moustapha Bello Marka nunha viaxe a Níxer promovida por Acción Contra a Fame (ACF) e Cultura Solidaria Galega (CSG). A cita pertence a "A mochila moral", a parte de Camilo Franco, que me recordou canto boto de menos os Menús de cultura rápida e os Vai por aí.

The Lady from Shanghai

With these mirrors is difficult to tell. You are aiming at me, aren't you? I am aiming at you, lover. Of course, killing you is killing myself. It's the same thing. But, you know, I'm pretty tired of both of us.

___
*E outra de Orson Welles. The Lady from Shanghai (1947), que foi un fracaso no seu tempo. Ao público non lle gustou o cambio de look de Rita Hayworth e á crítica non lle gustou a historia. O propio produtor, o mítico Harry Cohn, dixo que era incapaz de entendela e ofreceulle mil dólares a calquera que puidera explicarlla. Nin sequera Welles foi capaz. A min encántame esta película. Sobre todo, esta escena. Ao mellor é porque me intriga a relación que mantiñan Rita Hayworth e Orson Welles. Hai unha frase gloriosa que dixo ela unha vez para definirse a si mesma e a súa relación cos homes: "Basically, I am a good, gentle person, but I am attracted to mean personalities".

The third man

In Italy, for thirty years under the Borgias, they had warfare, terror, murder, bloodshed, but they produced Michaelangelo - Leonardo Da Vinci, and the Renaissance... In Switzerland, they had brotherly love. They had five hundred years of democracy and peace, and what did that produce?... The cuckoo clock.

___
*The third man dirixiuna Carol Reed, con guión de Graham Green, en 1949. A frase que cito non estaba no guión orixinal. Engadiuna Orson Welles e, segundo parece, despois recoñeceu que nin é certo que os suízos viviran felices e en paz na época dos Borgia nin que inventaran o reloxo de cuco.

and you could have it all my empire of dirt

I will let you down
I will make you hurt

if I could start again
a million miles away
I would keep myself
I would find a way

(click)

O timbre

Nas series norteamericanas, sobre todo nas malas, cando unha personaxe se sinte perdida atascada agobiada ou triste soa o timbre. Soa o timbre e a personaxe en cuestión responde enseguida. Ansiosa. Coming! Pero tropeza con algún obxecto. Coming! Pon algo máis de roupa. Coming! Péinase ou despéinase. Coming! Fai o que sexa, calquera cousa, para darnos tempo a comprender que o que hai detrás desa porta é un xiro inesperado. Un encontro emocionante. Unha historia mellor.

Danme ganas de abrir a porta e tocar eu mesma o puto timbre.

Outing VIII

Ata o ano pasado non borrara a ninguén da miña vida.
Sorprende (e asusta) que sexa tan fácil.

Enid Blyton

-It’s stupid being a girl! -said George, for about the millionth time in her life.- Always having to be careful when boys can do as they like! I’m going to sleep in a barn, anyway. I don’t care what you say, Ju!
-Oh yes you do, -said Julian- You know quite well that if ever you go against the orders of the chief -that’s me, my girl, in case you didn’t know it- you won’t come out with us again. You may look like a boy and behave like a boy, but you’re a girl all the same. And like it or not, girls have got to be taken care of.
-I should have thought that boys hated having to take care of girls -said George, sulkily.- Especially girls like me who don’t like it.
___
*En 45 anos de carreira, Enid Blyton publicou 753 títulos (lin por aí que no momento de maior produción escribía 10.000 palabras ao día), dos que se venderon máis de 600 millóns de copias. Cada ano, aínda hoxe, véndense máis de un millón de exemplares dos libros dos Cinco. Con obras traducidas a 90 idiomas, é a quinta autora máis traducida da historia. O cuarto é Shakespeare.
**O fragmento pertence a Five on a hike together (Hodder & Stoughton, 1951).
***Como recolle este artigo, as súas obras foron prohibidas nalgunhas librerías e bibliotecas e a BBC negouse durante décadas a dramatizalas. Considerábanas aburridas, mal escritas, repetitivas, pobres no uso do vocabulario, racistas e clasistas. Ela respondía que non estaba interesada en críticas de lectores maiores de 12 anos. O artigo da wikipedia recolle unha cita estupenda dun editor que rexeitou unha historia de Blyton en 1960, porque "there is a faint but unattractive touch of old-fashioned xenophobia in the author's attitude to the thieves: they are foreign, and this seems to be regarded as sufficient to explain their criminality". Pregúntome cantos medios de comunicación españois superarían hoxendía a proba do algodón racista dese editor británico dos 60.

No meu moleskine XXXV: Comprensivos

A ver, te explico tus derechos (...) Y debes saber que me puedes hablar en gallego, aunque yo lo tengo que traducir todo, porque yo no lo hablo, sabes? (...) Lo digo porque como vi que hablabais en gallego entre vosotras...
___
*A imaxe é de Eve Arnold, a primeira muller que formou parte da axencia Magnum. Traballou para Life, Vogue, Paris Match, Stern e o Sunday Times. Viaxou polos Estados Unidos, Europa, Latinoamérica, India, Afganistan, a URSS e China. Retratou varios dos lugares nos que se escribiu o século XX e, sen embargo, fíxose famosa pola "frescura e naturalidade" coa que fotografou a estrelas como Marlene Dietrich, John Huston, Clark Gable, Joan Crawford, a raíña de Inglaterra, Richard Nixon, Joseph McCarthy, Malcolm X e Marilyn Monroe.

Esta tarde pasoume pola porta a procesión da Confraría da Humildade. Escuridade tambores capuchóns chuvia un bastón golpeando a pedra. Freaking easter passion. Recordoume aqueloutra procesión que retratara para o proxecto de final de carreira en Gales. Recordei como o profesor, licenciado en estudos afroamericanos e negro, abriu a miña reportaxe e mirou alucinado para a primeira foto. Mirou para min. Outra vez para a foto. Para min. Pasou as outras fotos rapidamente, case sen miralas. Cerrou o album. Mirou para min, sorriu e dixo:
-Whatever this means, I cannot deny you have a nerve.
-Non é o que parece.
-Pero parece o que parece e tu fixéchelas para que o parecera.
-Supoño. Eso é malo?
-Claro que non.
E este profesor, cuxo nome recordo con sorprendente claridade despois de pasar dez anos sen ter noticias del, non só me puxo unha nota digna, senón que botou ben dúas horas comentando o traballo comigo. Alucinando coa estética Klu Klux Klan, co hiperdramatismo das figuras relixiosas e cos nenos pequenos subidos aos hombros dos seus pais para observar tranquilamente o lento sufrir dos encapuchados. Criticándome os defectos (sobre todo, a impaciencia) e loubándome os acertos. Loubando, dixera daquela, a miña capacidade para transmitir beleza ironía humor e desafío xa coa primeira foto.

Joder, como boto de menos ás veces ter un bo profesor ao que desafiar.

Lucía Joyce

Los primeros brotes de hebefrenia hicieron aparición cuando Lucía tenía alrededor de 25 años. A los 28 años la internaron en el manicomio de Ivry, en las afueras de París, y desde entonces jamás volvió a poner un pie en la calle. La relación con su madre y con su hermano jamás dejó de ser difícil, pero Joyce se desvivió por su hija hasta el final de sus días. Se sentía responsable de su locura. Estaba convencido de que había heredado de él una versión maligna de su talento que acabó por destruir su razón.
___
*El País deume hoxe tres motivos para arrepentirme de gastar os 2.20 euros que custa: (1) falta de filtro e palabraría barata de experto na materia; (2) inexatitude e parcialidade nun tema controvertido; e (3) ruin propaganda empresarial disfrazada de información sectorial. A cambio, regaloume a figura de Lucía Joyce nunha reportaxiña algo estraña que firma Eduardo Lago (?). A ela pertence fragmento.
**A foto é a cuberta dun libro de Carol Loeb Shloss, unha profesora de Standford que, polo visto, tivo problemas coa familia á hora de publicalo. Encantaríame lelo. Mentres tanto, conformareime con isto.
***Nesta páxina hai un montón de fotos da familia Joyce. Muitas delas, por certo, son de Berenice Abbot.
****Agora que ando enleada en In Treatment, alégrome de que non todos os fillos de escritores famosos acaben igual.

Tamén en Lugo

España é o único país europeo onde a prensa formal publica anuncios de prostitución. Obviamente, este tipo de publicidade repórtalles aos medios (serios ou non) importantes beneficios. Nun día laborable, El País publica 702 destes anuncios, El Mundo 672, ABC 225 e 91 La Razón. El País ingresa arredor dos 5 cinco millóns de euros anuais deste xeito*. O da prostitución é un negocio lucrativo e un pastel tan grande dá para repartir. Tamén en Lugo. Entre agosto e setembro de 2009, El Progreso publicou unha media de 70 anuncios diarios sobre prostitución e La Voz de Galicia 230 (dos cales uns 12 eran relativos á provincia de Lugo).**

O Foro de Participación cidadá en materia de igualdade do Concello de Lugo ven de pedirlles formalmente a El Progreso e a La Voz que "no marco dos seus códigos deontolóxicos consideren a renuncia á publicidade relacionada co comercio sexual para impedir o negocio das organizacións mafiosas”. Ata agora, só Público, 20 Minutos, Avui e La Gaceta de los Negocios renunciaron ao seu pedazo do pastel.
___
*Segundo datos recollidos na “Ponencia sobre la prostitución en nuestro país”, elaborada pola Comisión Mixta dos Dereitos da Muller e da Igualdade de Oportunidades do Congreso e do Senado. Ademais, participar do negocio tampouco impide criticalo. Sonado foi o caso das amplas reportaxes sobre prostitución que publicou El País en 2009.
**Segundo recolle a Carta dirixida aos medios de comunicación do Foro de Participación cidadá en materia de igualdade do Concello de Lugo que podedes descargar aquí.

Liquidación de Existencias

La seducción es el principal mecanismo de producción de realidad.
Su materia prima es el misterio.

Opera Aperta (sistema de huecos)
Lo importante en la seducción es saber administrar los silencios. Adhiere más a una narración lo no dicho que lo explicitado. El compartimiento hueco es rellenado por el intérprete desde sus propios referentes, y así recorre la mitad del camino, y crea nuevos huecos.

Nota ao pé: la contención crea huecos que atraen, huecos repletos de ingenio y significado, simétricos de los nuestros.

___
*No prólogo, Antón Baamonde define Liquidación de existencias (Difusora, 2005) como unha obra "a medio camiño entre o dietario de autor, ao modo dun Nietzsche, Benjamin ou Pessoa, e a antropoloxía experimental". Podedes descargar o libro completo aquí e tirar as vosas propias conclusións.

In Treatment

I was looking at her. Looking at every inch of her body. And I said to my self: Who the hell is this woman, sleeping in the sofa, in front of the TV? What the hell does she know about me? What does she think she knows about me? And what the hell am I doing, living with her in the same living room in the same house with the same kids for the last 15 years?

Understand?
___
*Cheguei a In Treatment en plena resaca de Mad Men, seguindo os sempre sabios consellos de Ascárida, e papei sete episodios seguidos, sen respirar. É emocionante intensa intelixente contida. Encántanme a brevidade e a estrutura narrativa. Estou enganchadirma. A este non lle gusta tanto, advirto

No meu moleskine XXXIV: determinados

Levamos o peso da educación encima e parece que todo é determinante para a nosa vida... pero despois nunca pasa nada. Á mañá seguinte, levántaste e non pasou nada.
___
*A foto é de Robert Yager. Un tipo curioso, que segundo parece viviu todas as vidas . Eu acabo de descubrilo, aquí.

A tele

Cando era pequena, na casa só había unha tele. Estaba na sala, cos sofás de skai vermellos, e só podíamos vela todos xuntos. Cada vez que miña mai nos pillaba vendo a tele sós, queixábase de ter uns fillos que non atopasen nada mellor que facer que eslongarse nun sofá a papar o que lles botasen. Apagábaa. Poñíase no medio. Tirábanos un coxín á cabeza. Obligábanos a levantarnos. Eu era a única que escapaba desta lei materna, porque me despertaba ás sete da mañá todos os días do ano e cando non estaba vendo a tele andaba detrás dela choromicando: abúrrome, cóntame algo, abúrrome, cómprame un libro, abúrrome, vamos de paseo, abúrrome... Lin a enciclopedia para ter un argumento sólido e irrefutable: pero, mami, non hai ningún libro na casa que non lera, xa o sabes.
Regaláronme unha tele para o meu cuarto.

Durante anos, o primeiro que facía ao levantarme pola mañá era encender a tele. Víao todo. Aerobic, telediarios, debuxos, series, a Hermida, a María Teresa Campos, a Nieves Herrero, a Paco Lobatón. Todo. Tamén o Agro. O programa do Parlamento. Os culebróns. Os talk show. Os realities. Todo o peor. Todo todo. Durante anos, muitos anos, fun unha guía da televisión andante, fun a pesada que sabe a que outros actores dobra un actor de dobraxe, fun a típica que tararea pola calle a sintonía dun programa e fun, ademais, imbatible ao xogo aquel de descubrir o produto nos primeiros segundos do anuncio. Dediqueille dous anos da miña vida a ler artigos científicos sobre a influencia que ten a televisión na construción da identidade, por Dios!

E agora son incapaz de ver media hora seguida de tele. Incapaz. Como pode ser? Como chegamos a este punto en menos de dez anos?

Ten rules for writing fiction

1. Colm Tóibín: Stop feeling sorry for yourself.
2. Hilary Mantel: Are you serious about this? Then get an accountant.
3. Margaret Atwood: Do back exercises. Pain is distracting.
4. Zadie Smith: Work on a computer that is disconnected from the ­internet.
5. Joyce Carol Oates: Don't try to anticipate an "ideal reader" – there may be one, but he/she is reading someone else.
6. Sarah Waters: Treat writing as a job. Be disciplined. Writing fiction is not "self­expression" or "therapy". Novels are for readers, and writing them means the crafty, patient, selfless construction of effects.
7. Will Self: Live life and write about life. there are more than enough books about books. (...) Always carry a notebook. Short-term memory only retains information for three minutes; unless it is committed to paper you can lose an idea for ever.
8. AL Kennedy: Defend others. You can, of course, steal stories and attributes from family and friends, fill in filecards after lovemaking and so forth. It might be better to celebrate those you love – and love itself – by writing in such a way that everyone keeps their privacy and dignity intact.
9. Andrew Motion: Honour the miraculousness of the ordinary.
10. Anne Enright: Imagine that you are dying. If you had a terminal disease would you ­finish this book? Why not? The thing that annoys this 10-weeks-to-live self is the thing that is wrong with the book. So change it. Stop arguing with yourself. Change it. See? Easy. And no one had to die.

___
*Estas son as miñas favoritas da manchea de regras que publicou co Guardian (1 e 2) hai unhas semanas. Outros, teñen outras favoritas.

Reñínlle

Por primeira vez na vida. Con cariño, pero con firmeza. Seria. Reñínlle e el non dixo nada. Baixou a mirada. Enchéronsenos os ollos de lágrimas. El sabía que eu tiña razón e eu sabía que ese momento cambiaría a nosa relación para sempre.

No meu moleskine XXXIII: Insubmisos

Si hace falta sumisión... Sumisión.
Por evitar una agresión, cualquier cosa.
___
*A imaxe é Les fantaisies de Mr. Seabrook (1930), de Man Ray.
**A frase, por certo, díxoa un oficial da Guarda Civil no medio da declaración dunha muller que fora denunciar a súa parella por malos tratos. Copieina na miña libretiña alí mesmo. Diante del.

Os cadernos de Agatha Christie

Había de todo tipo, colores, marcas, precios y formas, algunos sin tapas, otros con las grapas oxidadas por el tiempo y páginas rayadas. (...) Christie cogía uno al azar y escribía. Su uso fue irregular: el Cuaderno 35 tiene 220 páginas de notas, mientras el Cuaderno 72 tan sólo tiene cinco. Algunos, ni siquiera tienen relación con su producción literaria: los 11, 40 y 55 constan sólo de fórmulas químicas "y parecen datar de sus tiempos de aspirante a empleada de farmacia". El 73 está todo en blanco. Algunos incluso contienen notas personales: una lista de muebles para su casa de Sheffield Terrace (Cuaderno 59), por ejemplo.

(vía)

Ando por aquí, recuperando miradas. Por fin.

Actualización 17.03.10.- Editar centos de fotos propias dá para facer algo de autoanálise. Dá, como mínimo, para recoñecer a incapacidade para desbotar, o complexo á hora de roubar outras miradas e a obsesión coas portas, coas ventanas e cos camiños... cos marcos, cos límites, cos puntos de fuga. Sen furgar muito na ferida, dá para recoñecer que me aburro a min mesma. Que xa é triste. Ai.

The Golden Notebook

My dear Anna, your attitude to art is so aristocratic that you write, when you do, for yourself only.
___
*En The golden notebook (publicado en galego por Galaxia, no 2009) Doris Lessing conta a historia de Anna Wulf, unha escritora que recolle as súas experiencias en catro cadernos: no negro as literarias, no vermello as políticas, no amarelo as emocionais e no azul as cotiás. Unha escritora cunha novela de éxito que xa non dá escrito máis que para ela mesma.

No meu moleskine XXXII: Ameazantes

-Mexarasme por encima?
-Non.
-Pois entonces vou ter que ir de putas.
___
*A imaxe é Lovers in bistro (1932), de Brassai.

I think I wrote that. It was to sell nylons.

-"She won't get married because she's never been in love." I think I wrote that. It was to sell nylons.



-For a lot of people, love isn't just a slogan.

-Oh, "love". You mean the big lightning bolt to the heart, where you can't eat, can't work, so you run off and get married and make babies. The reason you haven't felt it is because it doesn't exist. What you call "love" was invented by guys like me to sell nylons.

-Is that right?

-I'm pretty sure about it. You're born alone, you die alone, and this world just drops a bunch of rules on top of you to make you forget those facts. But I never forget. I'm living like there's no tomorrow, because there isn't one.
___
*Comecei onte a ver Mad men e alucinei. É gloriosa. O malo é que non fun capaz de atopar o clip de vídeo. Se podedes, descargade ou vede o piloto (aqui, por exemplo).