A sebya horosho

Sigo viva. É máis, estou ben. Algo estresada, pero ben. Acabei Tokio Blues, que por certo é un deses libros que te jode acabar, porque estás tan metida na vida das personaxes que non soportas que che pechen o buratiño polo que os espiabas. Despois, e do tirón, lin Háblame musa de aquel varón e Carta Blanca, que levaban meses na recámara. Xa sabedes como é, cando tés que estudiar engánchaste a todo canto libro e película atopas. A min, ademáis, éntrame unha necesidade frenética de deixa-la casa impoluta. En fin, que os libros están ben, sobre todo o de Lorenzo Silva, do que me declaro xa seguidora absoluta. Ademáis de ler, ver pelis e limpar, adico a maior parte do meu tempo a entender o funcionamento do sistema capitalista. E, sobre todo, a entender aos que o sustentan. Tras algunha desafortunada discusión política, cheguei á conclusión de que o mellor que pode facer alguén das miñas características en-un-sitio-como-este é ver oir e calar. O malo é que vai contra a propia esencia da miña natureza. E o bon é que cando se acaban as diferencias empeza o vodka (ou era ao revés). Onte fun cear cos de ruso a un mini restaurante ruso (un dos pros das urbes). A comida estaba boa (o postre, riquísimo) e a compañía foi muito máis agradable do que esperaba... e, de regalo, tropeceime cun sarriano nun bar hip-hopero. Ningún dos dous sabiamos quen era o outro, pero recoñecímonos na multitude... Flipante.

Cousas que nunca vos dixen

Comprei unhas botas negras de tacón, estilo nai carca. E un radiador. E unha cama. E un reproductor de MP3. E Tokio Blues. Non sei se me gusta verme reflectida en Naoko, pero non atopo argumentos para negar o parecido. Asústame que alguén que non me coñecía descubrise en min trazos que nin eu misma vira. E asústame aínda máis intuir o futuro da personaxe.



Fun ao concerto de aninovo que celebraba a embaixada rusa en Mdd. Romanzas rusas en ruso... fermosísimas. Gustaríame mandarvos unha foto da mau do cantante acariñando o pé de micro. E outra da man esquerda do guitarrista (que terei eu coas maus esquerdas dos guitarristas). E outra máis das pinturas que hai nas paredes da embaixada. Invitoume E., unha curmá á que sempre dixeron que me parecía muito e á que non vira máis de tres veces na miña vida. Pode que nos parezamos. Encataríame que nos pareceramos.

Xa me mudei ao meu pisiño de 30 metros cadrados. Botaba (muito) en falta a intimidade. Agora boto (algo) en falta a familia. Nunca pasara tanto tempo seguido co meu abuelo (o materno, o paterno non o coñecín). Nin el comigo. Pónme algo triste pensar niso, no improbable que é que volvamos pasar nunca máis tanto tempo seguido xuntos. A semana que vén volve á casa. Gustaríame que nos virades por un furadiño darlles a paliza ás pijas do Corte Inglés...

Encántame o ruso. E o profesor de ruso. Non dun xeito romántico, entendédeme ben. Pero é que é unha das persoas máis raras (boas) que coñecín na miña vida. É absolutamente xenial: divertido, xeneroso, honesto e freak.

Encantaríame mandarvos pedaciños das conversas que me rodean na Academia. Algún comentario machista que deixa polas nubes ao xa mítico lo-miraaaaamos de xornalismo. Antonte case me vai mal da mala hostia que me subiu polas cóstas co comentario dun profesor. E coa resposta das mulleres que me rodeaban. Tamén vos mandaría algunha conversa interesante. E algunha información previlegiada. Non sei. Ás veces penso que todo isto sería moito mellor se tivese xeito de compartilo.

Levo dez horas e cuarto neste edificio. Must go.

Estou viva

Non sei por canto tempo, pero de momento parece que respiro. Escríbovos dende un ciber da capital do imperio. Xa teño a miña roupiña, os meus libros, a miña vaquiña cooperante (xa vola presentarei) e a Mariña perfectamente instalados no meu futuro fogar. Eu, sen embargo, durmirei unhas noites máis na de miña tía mentres non me traian a cama que comprei a principios de semana. Non teño (nin terei) internet na casa, pero a Academia ten unha conexión wifi de-la-hostia da que poderei facer uso en canto miña irmá me mande a tarxetiña que deixei (son así, un encantador desastre) en lucus. Mentres, fago uso do típico locutorio internacional que ten os grandes éxitos de Shakira a todo trapo.
A vida urbana segue gustándome tanto como antes. Nada. Erguerse cando aínda non puxeron as rúas, miniducha, café rápido, carreira cara ó metro, ser incapaz de meterte no primeiro que pasa, loitar (xa picada) para entrar no seguinte, sardiñas en lata, paseo tranquilo ata a Academia, café de máquina (nada que ver coa da facultade vella de Santiago... nin co café), o máster...
O máster merece un post propio, pero adiantareivos un par de detalles: non podemos levar calzado deportivo nin camisetas nin nada que non levara Sigourney Waver naquel flin mítico e non somos estudiantes senón "ejecutivos en proceso de formación y selección".
Tela.

Corre, dijo la tortuga,
atrévete, dijo el cobarde,
estoy de vuelta, dijo un tipo
que nunca fue a ninguna parte

Preséntovos a Mariña. Quen nos xuntou di que nos parecemos. Será polo das cores ou polo de andar coa casa ás costas?

Sumo despedidas. Algunhas, quizais por ser as primeiras, fixéronseme algo máis costa arriba. Outras, varias veces repetidas, teñen un tinte de irrealidade que desconcerta. Unhas e outras vanme achegando á nova realidade. Bótolle un ollo a aquela guía que comprara (vai ti saber por que) nunha librería de segunda mau despois da última proba de acceso. Investigo en internet os prezos das habitacións en alquiler. Trazo rutas hipotéticas dende cada unha delas ata o máster. Mando o meu currículo a FNAC. Estreo a axenda que me regalou a doutora Fleishman nos meus 26 anotando aniversarios, algunhas datas importantes, teléfonos aos que recurrir cando me sinta soa na capital do imperio... E comezo (como xa fixera en Barcelona) a devecer polas visitas. Decídeme que viredes.
Teño que recuperar a Cortázar.

A vida ten os seus ritmos (II)

E á miña parece que lle proen os nove meses de monotonía. Unha vez máis, mudo de casa de coche de traballo de amigos de pel. O caso é que levo catro reconstruccións vitais consecutivas e cada vez custa máis tirar os muros vellos para deixarlles sitio aos novos. Sei que vou estar ben, que vou ser feliz (sempre o son), pero (por primeira vez na miña vida) témolle á soidade...
E a equivocarme de camiño.
Ao final non sei se non quererei un GPS.

Regálovos...

...a miña felicitación de aninovo favorita. É de Isus e di así:


E ti, queres un GPS para o 2006?
Ou prefires camiñar sen rumbo?
Saúde e sorte

Connecting people

Gracias. Son Feliz. Tantos meses limitada na miña sociabilidade por eses que pagan as facturas e agora que me vou descubro o paraíso...

- un blog? e eso que ven sendo?
- pois... como unha páxina gué na que vas escribindo, agora tamén podes poñer fo...
- escribindo? escribindo que?
- non sei, o que queiras
- e para que?
- para nada
- eu non entendo moi ben a filosofía deso
- é que non a ten, polo menos o meu
- pero logo por que o fas?
- ...

¿Opinar sobre que? ¿Para que? ¿A quen lle importa no fondo? Esto non deixa de ser un pozo profundo de onde saen voces case inaudibles.

El Blog apareció en el Internet con esta cosa de la modernidad. Es como un diario sin tapas de ositos ni candadito de latón, porque aquí la gracia es que los demás, usted y yo, por ejemplo, lo lean.

Cada día. Todos os días. O primeiro que fago, ao chegar ao traballo, é abrir (nesta orde) os blós de María, Dot e Nadador. Despois, miro no haloscan se hai comentarios neste. Abro o correo do traballo. Abro o de Marinha e o de Aquí. Comprobo as mensaxes no teléfono. Reviso os meus correos persoais. Bótolle un ollo á Voz. Abro o de Boris. E, se vexo que tal, pecho o explorer e póñome a traballar.

Non sei por que. Pero tampouco vexo por que non. Como a maioría das cousas na vida (por non dicir todas) tén sentido mentres te faga feliz. Aqui e agora. A cuestión está en non aguantar, nunca aguantar. Odio esa palabra. Será que non teño aguante ningún. Xa mo teñen dito nalgunha ocasión.

I will, bogie... I will

"Sabes que lle dicía Humphrey Bogart a Lauren Bacall en El sueño eterno?", preguntoulle o cínico veterano á inxenua novata, a modo de despedida.
"Sei", contestou ela, forzando un chisco o candor... "Sei".

Aí vos vai un pouco de xornalismo de servicios:
Saíron as opos da CRTVG (mítico chupito compostelano: cointreau, ron, tequila, vodka e gin... que tempos, cando eramos novos e tiñamos estómago). Hai para todos, oigan. 39 categorías!
Recibo, como muller xornalista que son, esta convocatoria.

Engádega.- Chega á redacción unha carta de brétemas informándonos destas 1, 2 e 3 outras.

Un lector ilustre deste humilde recuncho abriu blog propio.
Benvido Pinacle. Lémonos.

London calling

Parece que foi onte.
E mírate agora.
Que puta é a vida, oes.

Para-ben, María.

Metabloguear...

...é o puto peor. Efectivamente. Ascárida dixit e o núcleo duro (ejem) da Blogaliza asentiuxit. Por iso eu hoxe me vou dar ao metabloggeo compulsivo. Porque, eu, amighiños e amighiñas son o puto peor, como demostra o feito de que teña menos cociente intelectual que Alonso Caparrós.
En fin, eu non teño fotos para os curiosos, así que só me queda dicir que a xantanza me permitiu poñerlles cara a algúns dos meus gurús blogueiros de ayerhoymañanaysiempre. Namoradirma me declaro da alegría contaxiosa de Ascárida, da sabedoría de Pawley, do asentaso hospitalario de Paleón (heille ir tomar unha a súa nai en canto atope unha saia escocesa), de Opaco (ese gurú tecnolóxico) and family, da mirada enxeñosa de Dorfun (que, uno e trino co Homedareira e co Subcomediante H, descolocou un pouco ao meu eu máis acobardado) e da serena beleza de Dot (con quen me tería gustado falar algo máis). Con Cesare non intercambiei palabra (sinaláronmo na distancia), a María xa a tiña re-coñecida e ao resto, sédeme indulxentes, apenas lles coñecía o ciber-recuncho. Amenizáronme o xantar as anécdotas de Xosé Antón, de O’Xirarei e de Oko (nada cambia baixo a choiva no universo pousa-soengas-les) e unha conversa a mui altirmo nivel poetástrico entre Folerpa e Ohqtordv (que nos permitiu a Diefer Casan e máis a min, sr. friki corríxame se me equivoco, compartir un fermoso momento outsider perante unha fonte de churrasco). Na era post licorka, houbo metablogueo colectivo con ascárida como moderadora (para cando a banda de musa?) e parece que concluimos que somos xa unha chea de vacas no blogmillo, que a lingua é (o único) que nos distingue dos demáis e que iso, amighos e amighas, non é bon. Necesitamos, segundo parece, blogueiros de dereitas (en galego) e un algo de mala baba. Tamén se falou muito da agria polémica e dos totems deso que chaman blogsfera. Na miña humilde opinión, mala baba xa temos dabondo e diferencias ideolóxicas nunca faltan. Alomenos a min. O malo é que para converterse en polemista virtual hai que ser un xenio ou un imbécil. Eu paso.
Polo demáis, conto xa as horas para a próxima xantanza. Gracias a todos e todas por ser tan riquiños e tan frikis e gracias a ifrit, que o traballo de organizador non é nada agradecido e está mui mal pagado.

Generation next

Congratuleixons Rebeca. Eu flipo.

Japi berdei tu mi

xa sei que estou algo pesadiña cos reflexos.
esta é a derradeira, prometido.

Un ano máis. Hai moito tempo que deixei de esperar a santa lucía con ansiosa ilusión. Sen embargo, segue sendo un día especial, como findano, no que lle deixo os mandos a esa eu que o mira todo e o conta todo e o remira todo e o reconta todo... Gracias polas mensaxes e as chamadas e por acabarme coa batería do móbil (disque é un bo sinal superar as expectativas que ten a tecnoloxía sobre a nosa vida social), o meu eu recontador tomou nota e fíxome saber que non hai maneira de sacarlles déficit vital a estes 26 anos.

P.D. Hai un home que pide á porta da delegación. Nunca lle din nada (o da esmola é outro tema e debe ser tratado noutro momento), pero sempre me saúda cun sorriso. Acábame de subir unha cocacola. "No se me ocurrió nada mejor", dixo, "las flores de pascua estaban acabadas".

The more you see, the more I hide,
The more I show, the more I lie.
But I´m twisted and sick, so that's fine with me

E así quedou todo...

Tamén o veredes na Voz e no País do domingo (que obviamente non sei linkar).

Jesse: Do you believe in reincarnation?
Celine: Yeah. Yeah, it's interesting.
Jesse: Yeah, right. Well, most people, you know, a lot of people talk about past lives and things like that, you know? And even if they don't believe it in some specific way, you know, people have some kind of notion of an eternal soul, right?
Celine: Yeah.
Jesse: OK, well this was my thought: 50,000 years ago, there are not even a million people on the planet. 10,000 years ago, there's, like, two million people on the planet. Now there's between five and six billion people on the planet, right? Now, if we all have our own, like, individual, unique soul, right, where do they all come from? You know, are modern souls only a fraction of the original souls? 'Cause if they are, that represents a 5,000 to 1 split of each soul in the last 50,000 years, which is, like, a blip in the Earth's time. You know, so at best we're like these tiny fractions of people, you know, walking... I mean, is that why we're so scattered? You know, is that why we're all so specialized?
Celine: I don't know. Wait a minute, I'm not sure... I don't...
Jesse: Yeah, hang on, hang on. It's a, it's a totally scattered thought. It... which is kind of why it makes sense.




Jesse: Maybe what I'm saying is, is the world might be evolving the way a person evolves. Right? Like, I mean, me for example. Am I getting worse? Am I improving? I don't know. When I was younger, I was healthier, but I was, uh, whacked with insecurity, you know? Now I'm older and my problems are deeper, but I'm more equipped to handle them.

Tedes que velas.

Eí vou

the ocean of a fountain,
originally uploaded by Isus.

Pois si, amiguiños e amiguiñas. Parece que me vou. Seis meses á capital do imperio. E despois, que sexa o que eu queira. Gracias polos consellos, polos ánimos, polas palabras fermosas (que o son moito máis por vir de quen veñen)... non estiven á altura das circunstancias e deixei moitas mensaxes sen responder. A única excusa que teño é inexcusable, enchínme como unha prea para ver se os efluvios alcólicos me axudaban a atopabar o camiño. Evidentemente, non foi así. Ao que si me axudaron foi a rirme das miñas angoxas, a coñecer xente, a exaltar amistades e a expresar en voz alta o moito que desexo ser quen de atopar no océano da fonte persoas tan especiais como as que me agardan na beira.

Life is changing

Acábolle de dicir ao meu xefe que me vou. Foi encantador.

Te voy decir cuatro cosas

"Life is what happens to you
while you're busy making other plans"


"A todo non se pode andar"


"Para estar tranquila del todo,
es mejor que no hagas nada"


"Happiness, to some, elation;
Is, to others, mere stagnation.
Days of passive somnolence,
At its wildest, indolence.
Hours of empty quietness,
No delight, and no distress".

E agora,

que?

Ensaio sobre os paxaros carpinteiros

Sinto non escribir. Podería facelo. Estou todo o día sentada diante dun ordenador. Conectado a internet. Con frecuencia incluso teño o blogger aberto. Será a nova versión do folio en branco. Ou será que estou tan confundida que non sabería que contarvos. O venres diranme se entro ou non entro na academia. Non sei que pasará e non sei que quero que pase. Sexa o que sexa, sei que haberá días nos que lamente ter seguido o camiño equivocado.

jmb renova a miña capacidade flipatoria introducíndome nun mundo que nin entendo nin aspiro a entender. Pero, como diría Jack o destripador, vaiamos por partes. Hai un cachiño atopei este comentario no haloscan:

No me sorprendo nada de las palabras de mi jefe porque la verdad es un poco animal pero no es mala persona.También es cierto que las conversaciones informales que has tenido con él no deberías haberlas colocado en internet. saludos

Escribín unha resposta rápida, irreflexiva:

mmm... se é un animal non será nin boa ni mala persona...

Pero despois penseime máis. Iso é o que distingue o eu real do eu virtual, supoño. Que (ás veces) penso as cousas antes de premer publicar. Así que cambiei a miña resposta por:

non sei, supoño que haberá situacións vitais nas que as lindes do correcto e do normal se difuminan. non me gusta xulgar as circunstancias alleas, pero ese señor ocupa un cargo moi concreto que fai que a súa maneira de ver o mundo afecte de xeito máis ou menos directo a moita xente. non só ás persoas que traballan ás súas ordes, que tamén. senón, sobre todo, a esas mulleres do rural galego cuxa seguridade depende en derradeira instancia dun tipo que resume a súa existencia nun estar ou non estar coas cabras no monte. tanta ignorancia máncame.

Pero tampouco me convencía. Engadinlle:

ah, e non foi unha conversa informal. foi unha visita formal solicitada formalmente ao subdelegado de goberno para presentar formalmente unha batería de preguntas cuxas respostas esperabamos recibir formalmente nalgún momento.
obviamente, aínda estamos esperando.

Xa me estaba xustificando. E aínda así non me gustaba a resposta. Pensei ignorar o comentario, pero tampouco quería agocharme. Que sentido tería agocharse? Au contraire, pensei eu toda estupenda e toda políglota, vou expoñer ata os detalles máis insignificantes, ata os ciclos de tecleo compulsivo, dúbida, delete compulsivo, dúbida... Porque a cuestión non é se eu respecto ou non a postura de jmb con respecto ao seu xefe. Porque non sei se admirar esa crítica sutil, case paternalista, que (vendo o foro da Unión de Oficiais intúo) pode ser un signo de valentía pero que tamén é claramente insuficiente. Porque a cuestión é, simplemente, que tío o que está ao mando da garda civil na provincia de Lugo é un machista e un retrógrado cunhas ideas incompatibles co exercicio das súas obrigas. E punto.

Vale

Que si. Tedes razón. Débome ao meu público. Que será pouco, pero dende logo é do mellorciño. Recibo un fermoso mail ao respecto e cotilleando nas estatísticas de visitas comprobo que seguides aí, aínda cando non estou nin eu. E resulta emocionante e devólveme as ganas de postear. Que as tiña algo baixas. Qué cousas:

1) Onte chamáronme do diario de lugo y su provincia e comunicáronme que contan comigo, que cumpren o prometido, que me chaman fijofijofijo antes de fin de mes (4 semanas despois do prometido) para firmar o contrato, que en principio estou destinada a Viveiro e que as condicións económicas seguen sendo as pactadas (menos mal... ou menos ben, quen sabe). Eu estou desencantada mil coa idea, pero la pela es la pela.

1.1) Hoxe non era o mellor día para atopar esta xoia, pero xa sabedes que a vida ten os seus propios ritmos.

1.2) Baidegüei e por se alguén está interesado, creo que hai un par de vacantes na sede central de Valado City.

2) As vacaciós non remuneradas deixáronme, ademáis de melancólica, bastante máis pobre e algo máis lida. Só me atrevo a recomendarvos a Sánchez Piñol, fixen unha maratón con La pell freda e Pandora al Congo para ver se non olvidara completamente o catalán e resultaron ser do mellorciño que caeu nas miñas mans nos últimos tempos. Ah, e ao final na capital do imperio non me deu tempo a ir ao cine, pero si puiden ver un par de exposicións xeniais:

2.1) Plagiarismo, en La casa encendida, divertiume, sorprendeume, tróixome á cabeza aqueloutra que tanto me gustara noutro tempo, noutro lugar, e descubriume un mundo novo... o dos fanfics. But that is another story and should be told another time...

2.2) A Obra completa sobre papel de Keith Haring da Fundación Canal recordoume qué significa eso da arte. Para que vale. E para que non.

3) Da tele mellor nin falemos. Para que eu renegue dela, debe estar atravesando unha situación realmente crítica.

4) Na blogsfera anda o tema moi animado. A asunto moi interesante. Xa descarguei a primeira obra, pero aínda non me deu tempo a lela. Por certo, vexo o envite e bótolle dous máis.

Aquelo dos tempos vitais...

...dá noxo. Xa estou de volta, pero ando algo escondida. En parte porque non tiña internete a man e en parte porque non estou con ánimos. Necesito que pase algo, que a miña vida volva coller algo de velocidade e que a dobre sesión de Gilmore Girls deixe de ser o máis emocionante dos meus días. Síntome como se estivese perdendo o tempo, esperando un tren que nunca chegará.

Cousas que facer en Madrid

Regálome seis días das miñas vacacións non remuneradas na capital do imperio. Marcho mañá no Alsa das doce (ese vello coñecido) e, en principio, volvo o xoves ás dúas en vión. Sábado e domingo, consello xeral federal ata que o corpo aguante. Despois, tres días de urbe para min soiña ata a entrevista do xoves a primeira hora. Tiña pensado ir ver El método e/ou Broken Flowers e/ou Tim Burton`s corpse bride e/ou The secret life of words e/ou Princesas. Quédaseme algunha? E/ou algo desto. E/ou desto. Visitar El Prado, o Reina Sofía, esto e/ou esto. Quizais esto. Fixádevos que cosmopolita e que guai. Gastar cantidades indecentes de cartos aquí e/ou aquí. Rebuscar por aquí...
Admítense suxerencias.

Kafka...

...era un tío moi listo. Raro pero listo, se é que estos termos se contradin. Ó mellor é por iso que agora utilizamos o seu nome para referirnos a un proceso xudicial no que unha desas persoas que cambia o mundo se ten que sentar no banquiño dos acusados por presentarse nunha inauguración oficial cunha carauta de porquiño, un cartel de Adeus ás armas e, atención, unha mochila. Póñase un til de gravidade máxima no feito de que alguén coa cara tapada levase unha mochila a uns 100 metros de Manuel Fraga Iribarne e minimícese o feito de que ao ex-presidente non lle agradasen moito as críticas.



Nun principio acusárano de atentando. Despois apareceu un vídeo da tele local no que as mentiras das forzas e corpos de seguridade resultaban tan evidentirmas que tiveron que rebaixa-los cargos ao de resistencia. Onte o fiscal xa falou de faltas máis ca de delictos, ao tempo que tentaba restarlle fiabilidade ao vídeo asegurando que había un corte sospeitoso... Foi a primeira vez que asistín a un xuízo e, sinceramente, non me ofreceu a máis mínima confianza no sistema. Será o menos malo, pero evidentemente non é bo.

Dúas das testemuñas da defensa foron un cámara e unha xornalista. O papel dos medios neste caso é tan trascendente que me intrigou como tratarían o xuízo. Non o vín na tele. Non o oín na radio. En El País, Xosé Hermida exhibe impudicamente a súa liberdade titulando El fiscal pide un año de cárcel para un pacifista que protestó en un acto de Fraga, mentres que en La Voz e El diario de Lugo y su provincia non están tan estupendos. Recordemos que a culpa non é de quen as escribe. Dígoo porque o sei.

La Lore

Cóntanos vía mail:

Intentado volver a la normalidad después de la tragedia, os escribo las novedades. Después de la resaca emocional y laboral de la cobertura del desastre natural, todos estamos intentado volver a los temas que trabajábamos, aunque sin perder la perspectiva de lo que aún queda por hacer. Pero en este país no te dejan ni respirar. Cuando ya estábamos saliendo de una, 19 reos de alta peligrosidad (condenados por asesinato y secuestro, pertenecientes a bandas del crimen organizado) se han escapado de la cárcel.
En eso he estado entretenida estos días. Por cierto hoy he ido a un foro en la universidad para contarle a los estudiantes como es la cobertura de una tragedia... La verdad es que estuvo divertido. Ya sabéis cómo se ilusionan los estudiantes de periodismo... tan inocentes... antes de empezar a trabajar en este mundillo.



A nivel personal he de decir que me acosté llorando muchos días, desbordada un poco por tanta tragedia. Se siente una gran impotencia al no poder hacer gran cosa y se te cae el mundo encima cuando piensas todo lo que nos queda por delante. Afortunada o desafortunadamente no me tocó estar en los lugares donde hubo más muertos, así que pude recuperarme con cierta rapidez del bajón anímico. Lo que cuesta es, después de una descarga tan grande de adrenalina, sentarse a reflexionar.
De hecho a mi me tocó hacer como de editora, lo que quiere decir, recibir el trabajo de la gente, acomodarlo en las páginas, coordinar... Aunque tuve la oportunidad de ir a la costa, la parte inundada, y observar de primera mano las consecuencias. Uno de los días que salimos estuvimos esquivando derrumbes, lloviendo a cántaros. Además me tocó ir a evaluar si las medicinas estaban llegando a las comunidades. La mayoría de los niños tenían enfermedades de la piel, llagas y peligro de malaria y enfermedades similiares. Muchos se salieron de sus casas y viven en la carretera en sus pequeñas chabolas improvisadas.

OT

Sei que imos algo retrasados con respecto aos colegas teevisivos, pero... Aí vos vai o resultado do penúltimo casting. En breve, o refinitivo. Se o supero, será que o merezo. Senón, que houbo enchufe. Non é así como funcionan estas cousas?

Vacacións non remuneradas

Imaxe copipeisteada vilmente de unha páxina persoal con fotos bastante chulas

Levo dende o luns no paro... parece que finalmente serán dúas semanas de "descanso", pero eu non volas teño todas comigo. Valado City acolleume como máis me gusta a min, con choiva e con milleiros de pequenas cousas por facer. Como sempre, vaixeime das miñas rutinas cunha axenda repleta de must do e a intuición de que acabaría por non facer ningunha. A saber: recoller o meu DNI renovado, por fin, despois de nove meses caducado; recoller o título do CAP; poñerme ao día nas vidas dos amigos de vello; recuperar o cariño do sobriño máis guapo do mundo; quedar para tomar algo cos de teatro; recuperar o tempo perdido cos de amnistía; ir ao cine; ler os libros que teño atrasados; ver os dvd's que me deixaron cando me fun para Cicely; e, a xoia da miña corona de raíña republicana, poñerme coa tesina. Evidentemente, da lista anterior só podo tachar o do sobriño, que as miñas horas me custou, e o de teatro. O venres, amighiños, actuamos en Valencia. Estas vacacións non remuneradas hanme custar horas de sono (non durmo ben dende o luns) e un nivel de sicoanálise que hoxendía se me fai algo incómodo, pero parece que tamén me regalarán uns minutos de felicidade total reconcentrada... que vos dicía eu dos meus tempos vitais?

Cousas

Cada día parece que teño menos tempo para facer as cousas que realmente me gusta facer. Apenas posteo, teño abandonadísimos aos de teatro e aos de Amnistía, hai semanas que non vexo unha película de principio a fin, non recordo a última partida que botei e escápanseme os meses entre farra e farra. Blame on A Mariña, por suposto. Esta comarca vai acabar comigo. Ou será este traballo? Mañá acábaselle a baixa á rapaza á que sustitúo. Hai unha semana que me dixeron que me renovaban, pero aínda non sei baixo que condicións e, por suposto, non firmei ningún contrato. Agora din que ao mellor me "teñen que" dar unhas vacacións non remuneradas antes de facerme un contrato "de verdade". E eu non sei se quero ese contrato. É máis, estou case segura de que unha relación laboral que empeza con estas filigranas non pode acabar moi ben. Pero claro, onde pode buscar unha xornalista luguesa traballo? E aí volve a miña eterna dualidade. Podería irme, quero irme, pero tamén sei que cando pase un tempiño fóra empezarei a sentir morriña de oir falar galego, do carácter da xente, do gris e do verde e do azul... e sentirei a presión da familia, a súa dor e a súa ansia e farei que non me importa, pero matarame non coñecer os primeiros colegas do meu sobriño e non saber se miña irmá sigue fumando "só de chea". Que fago?



Nas horas perdidas na delegueixon, que sen ser moitas xa son demáis, ademáis de falar e falar e falar e falar cos compañeiros (algún día volos presentarei) fago uso e abuso do google (non sei como puiden vivir antes de que o inventaran). A miña pen-última aventura cibernética foi bucear na vida de Blossom, aquel meu ídolo infantil. Sempre me intrigou Mayim Bialik, como conseguiría o papel protagonista dunha sit com americana? sería tan lista como parecía? que foi dela? Por se vos interesa (que o dubido) cando acabou a serie, no 1.995, foise para a Universidade de Los Ángeles (UCLA) a estudiar Neuroloxía e cultura Hebrea e Xudía. Parce ser que foi alí, nunha clase de mates, onde coñeceu o seu marido, Michael Stone. Mayim, e aí ven o bon, está sacando o doutoramento en Neuroloxía ao tempo que decidiu volver actuar... nalgo chamado Kalamazoo!? Miedito!

Outro día dígovos que foi de Kirk Cameron, que dá para escribir un libro. Agora teño que ir comprobar se os mariñanos están facendo acopio de combustible e víveres como nos gustaría a nós (vaia temazo para abrir) ou se (e eu inclínome por esta posibilidade) lles apetece máis quedar na casa vendo tertulias sobre a final de OT ou Paixón de Gaviáns ou os derradeiros capítulos de Frijolito, ou calquera outra xoia televisiva.

Recibo esta mensaxe de Lorena:

Os escribo un mensaje breve para comunicaros a todos que estoy bien, que en la capital casi no se ha sentido la tormenta tropical... pero que el país llora sangre.
Es lamentable ver como en dos minutos se hunde todo lo que ha constado tanto tiempo construir. La naturaleza es tan injusta como el género humano, pero no queda otra que reponerse y seguir trabajando.
Yo eso intento.

London

Só unha razón máis para visitar a capital inglesa.

En El Diario de Lugo desde 1908 non o veredes, pero...

Lodo detiene ayuda
Aldeas de Tecpán, Chimaltenango, no reciben alimento porque hasta ayer permanecían aisladas
Por: Lorena Seijo

El miércoles último, el río se desbordó y arrastró el puente que comunicaba con Chichoy

Igual que Chichoy, otras siete comunidades permanecen a la espera de que la municipalidad local, el Gobierno o la providencia les ayude a reconstruir los dos puentes que el río se llevó, lo cual impide el acceso.
“Ya no tenemos qué comer. Las tres tiendas de la aldea están vacías”, relató Rufino Guarcax, representante del Consejo de Desarrollo de Chichoy.
Siete kilómetros de caminata con el barro hasta la rodilla, arriesgando la vida sobre los cuatro troncos que cruzan el río desbordado, es el camino que los habitantes de esta aldea tendrían que recorrer para llegar hasta los víveres que les han donado.
Seis picops repletos de ropa y alimentos esperan en la carretera de Tecpán a que abran el camino. Vienen de la parroquia Belén, zona 7 de Mixco, con toda la buena voluntad de contribuir, pero la naturaleza no se los permitirá.
Son las 15 horas y comienza a llover de nuevo. El nivel del lodo crece y el río corre con más fuerza.
“Hemos pedido al Ejército un helicóptero para poder lanzar ayuda desde el aire, pero el cielo sigue cerrado”, dice Romelio Cuá, alcalde de Tecpán. De momento tienen a dos mil 400 personas albergadas, pero muchas van a sus hogares cuando disminuye el agua.
“Los que más nos preocupan ahora son los que permanecen aislados. Si sigue lloviendo, no sé qué vamos a hacer”, lamentó.

Esfuerzo: Hay tractores, pero no gasolina
Habitantes de Tecpán han puesto al servicio de sus vecinos los tractores que les sirven para trabajar.
“Lo más importante es poder abrir los caminos, pero los tractores se quedan sin gasolina y la gente tiene que ir a buscarla a pie entre la montaña”, cuenta Alejandro Serech.
En los momentos en que el clima lo permite, comienzan a abrir el paso, pero todo el esfuerzo se viene abajo con el siguiente aguacero.
Los más pequeños esperan con paciencia en los caminos ver llegar el camión con ayuda.



Que no los desamparen
Ayuda empieza a llegar con dificultades a los sobrevivientes de Stan
Por: Lorena Seijo, Claudia Munaiz, Coralia Orantes


Después de ocho días de lluvia ininterrumpida, ayer salió el sol, y con él llegó parte de la ayuda a los damnificados por la tormenta tropical Stan, que cobró la vida de cientos de guatemaltecos. Los sobrevivientes piden al Gobierno que no los desampare y que les tienda una mano para salir adelante.
En Tacaná, San Marcos, los primeros contingentes con comida y medicinas ingresaron por la frontera con México. En horas de la tarde, helicópteros estadounidenses llegaron a la comunidad con más ayuda.
Mientras, en Ixchiguán, otra comunidad afectada, los vecinos se concentraban frente a la municipalidad, para reclamar apoyo del alcalde. Un funcionario edil se encargaba de anotar los problemas de los aldeanos. “No podemos entrar a nuestras casas, se cayeron y no tenemos agua”, lamentó Noemí Morales, de la aldea Villa Hermosa.
Necesitan más alimentos
En Santiago Atitlán, Sololá, unos dos mil 500 damnificados también comenzaron a recibir atención. “Quiero volver a Panabaj, pero perdí mi casa, a mis tres hijos y a mi esposo.
No sé qué hacer”, dijo Josefa Icaj, quien permanece en un albergue con las piernas fracturadas.
“Ha llegado frijol, maíz, agua y ropa desde el domingo, pero aún hace falta mucho más”, aseguró Mateo Ratzán, maestro de 31 años.
En Chimaltenango, la historia era otra: afectados de siete aldeas de Tecpán continuaban ayer sin recibir socorro.
Las comunidades quedaron incomunicadas, y eso impide que llegue la ayuda. Si el tiempo mejora, mañana, un helicóptero del Ejército podría sobrevolar el lugar y llevar víveres.

Frustración en la costa sur
En la costa sur, los damnificados están desesperados. “Lo hemos perdido todo; el agua se ha llevado nuestras cositas, que con tanto esfuerzo nos costó hacer durante tanto tiempo”, exclama con la voz quebrada por la desesperación Juan Sagastume, de Escuintla. Como él, cientos de personas temen por su futuro, y piden al Gobierno que no los desampare.
Víctor Hugo Palma, obispo de la diócesis de Escuintla, pidió a la población calma y colaboración entre unos y otros, para no permitir que la ayuda que está llegando a las comunidades sea mal utilizada.

Prioridades: Larga lista de necesidades
Los sobrevivientes de Stan necesitan con urgencia comida, frazadas y medicamentos. Sin embargo, en el mediano plazo requieren:
Facilidades para reconstruir sus casas y recuperar sus cosechas. Algunos poblados deben ser reubicados.
El ofrecimiento de techo mínimo les parece insuficiente, y no resolvería el problema.
También solicitan la construcción de puentes y reparación de la red vial.

Seguridad para furgones
La Policía Nacional Civil (PNC) está dando seguridad a los furgones que transportan ayuda a las zonas afectadas.
El vocero de la PNC, Carlos Caljú, indicó que, por orden superior, están suspendidos los descansos, las vacaciones y los permisos, mientras dure la emergencia, para dar seguridad a la población.
“Tenemos un plan de seguridad ciudadana en lugares como Atitlán, Sololá, y San Marcos, pues hay viviendas despobladas por las lluvias, y esto lo podrían aprovechar los delincuentes”, añadió.
Comprarán terrenos
El Fondo Guatemalteco para la Vivienda (Foguavi) comprará lotes para quienes perdieron sus casas en la tormenta Stan.
Para ello, ha convocado a los propietarios de terrenos con servicios básicos o lotificaciones urbanizadas en Guatemala, Chimaltenango, Retalhuleu, Quetzaltenango, San Marcos, Sololá y Totonicapán, entre otros, para que presenten ofertas, y así permitir que los damnificados puedan adquirir lote y, más tarde, casa.

Aflora cementerio
La erosión provocada por las intensas lluvias originó que un cementerio clandestino saliera a flote. Lo denunciaron a la Procuraduría de los Derechos Humanos (PDH) pobladores de la aldea las Nubes, San Martín Sacatepéquez, Quetzaltenango. Las osamentas humanas aparecieron en un predio. La PDH presentó ayer denuncia en el Ministerio Público.

Estadísticas
Recuento oficial hasta ayer a las 21 horas:
652 muertos
99 heridos
577 desaparecidos
136 mil 609 personas afectadas
107 mil 833 personas albergadas
5 mil 352 casas dañadas
1,478 viviendas destruidas
515 comunidades afectadas
316 planteles educativos afectados

A divina comedia

Mentre noi corravam la morta gora,


dinanzi mi si fece un pien di fango,


e disse: "Chi se' tu che vieni anzi ora?".

Dante. Inferno. Canto VIII.

Máis vale tarde que nunca 33 e 1/3

Aí van algunhas fotiños das vacances en Euskadi.


A urbe vasca

Unha fin de semana longa que comezou un venres en Llanes (con chuvia torrencial), seguiu un sábado en terras cántabras (Comillas, Santander, Laredo e Noja) e no euskadi verde (Muskiz e Galdames, aldea incríble na que a praza maior está presidida pola estatua do fundador dunha canteira), un domingo no euskadi azul (Deba, Itziar, Mutriku, Lekeitio, Ea, Elantxobe, Reseva de Urdaibai, Mundaka, Bermeo, Matxitxako, San Juan de Gaztelugatxe, Bakio e Armintxa)...


O euskadi azul dende o mirador de Itziar

...e un luns na urbe vasca (Santurtzi, La Arena, Zierbena, Portugalete, Las Arenas e Algorta).

Estou namorada. Non sei se de Mark Haddon ou de Christopher ou do libro. Ou dos tres.

Forward II

Sorpresa, parace que as nosas medidas disuasorias non resultan tan disuasorias para os demais.



O Centro de Defensa y Estudio de los Derechos Humanos (CEDEHU) mándame ao mail as seguintes consideracións:

PRIMERA: Expresar nuestra profunda repulsa por los actos de barbarie e injustificable violencia, desplegados en acciones concertadas por las fuerzas armadas de la Guardia Civil, y las fuerzas armadas y policiales del régimen feudal del Reino de Marruecos, en los perímetros fronterizos de los territorios africanos de Ceuta y Melilla.

SEGUNDA: La matanza de personas indefensas que, en estado de necesidad, tratan de huir de la pobreza, constituyen la expresión más miserable de unas políticas de crueldad inmisericorde desplegadas bajo el eufemismo del control de fronteras y de la inmigración irregular.

TERCERA: Desconocen que toda persona tiene derecho a una existencia conforme a la dignidad humana y el derecho a sobrevivir; implican negar elementales Derechos Humanos, explícitamente consagrados en los artículos 23 y 25 de la Declaración Universal de los Derechos Humanos. La dignidad intrínseca de los seres humanos impide tratarlos como a fieras peligrosas, por mucho que se les califique de irregulares.

CUARTA: Pretender sobrepasar unas vallas, y entrar en los territorios africanos de Ceuta y Melilla, supone exclusivamente una mera infracción administrativa, y desde luego no constituye delito alguno. Por ello resulta inadmisible el recurso a los actos de barbarie contra los inmigrantes, mediante el apaleamiento de los mismos, el gaseamiento y el pelotazo de goma contra sus cuerpos, y el uso de armas de fuego a balazos, por el mero hecho de tratar de saltar unas vallas fronterizas. No debe olvidarse que las denominas vallas, son auténticas alambradas con cuchillas, al estilo de los más rancios campos de concentración, y tales vallas constituyen por si solas un auténtico peligro para la vida e integridad física de los desesperados inmigrantes, que tratan de superarlas con rudimentarias escaleras.

QUINTA: La cooperación en las masacres, con un reparto de papeles se estructura sobre las acciones conjuntas de fuerzas militares y policiales de Marruecos – a las que parece corresponder la tarea sucia de disparar a matar – y las fuerzas militares de la Guardia Civil a las que se supone corresponde apalear, gasear y lanzar pelotas de goma. Tal reparto de papeles, busca directamente la impunidad.

SEXTA: Especial rechazo merece la utilización del Ejército Español, con unidades de combate de la Legión y Regulares, para colaborar en la represión a ultranza de los inmigrantes. Desde luego, el despliegue de unidades de combate con armamento de guerra y vehículos blindados, es evidente que no solo persigue aterrorizar a los inmigrantes, mediante la exhibición de la maquinaria de guerra, sino que supone una abierta militarización de las problemáticas civiles humanitarias, derivadas del pretendido férreo control de la inmigración irregular. Por ello la decisión del Presidente del Gobierno, apoyada por el Ministro del Interior y la cúpula subalterna del mismo, y aplaudida por la Secretaria de Estado de Inmigración y Emigración, resulta expresiva del auténtico talante que anima tan brutal acuerdo. Desde el Centro de Defensa y Estudio de los Derechos Humanos nos parece razonable recordar a Sr. Zapatero que detrás de las vallas de Ceuta y Melilla existe un inmenso continente poblado por millones de seres humanos hambrientos, sumidos en la pobreza y la desesperación, que tratan de ejercer el elemental DERECHO A SOBREVIVIR. Por ello, acudir al envío de tropas del Ejército, para evitar la entrada de inmigrantes, resulta elocuente de la profunda degradación moral que subyace en tal decisión, al encerrar un propósito de aterrorizar mediante la amenazante ostentación de armas de guerra, fuego y destrucción de vidas humanas.

SÉPTIMA: Por último desde CEDEHU queremos expresar nuestra honda preocupación por el tratamiento y lenguaje informativo de la práctica totalidad de los medios de comunicación. Es fácilmente constatable que genera miedo en la ciudadanía, el tratamiento de los inmigrantes irregulares como invasores, como los nuevos bárbaros, como asaltadores de fortalezas, como integrantes de multitudinarias avalanchas humanas, que mediante masivos asaltos pretenden romper las fronteras y atacar la soberanía española. Apelamos a periodistas e informadores en general, y a su honestidad y ética profesional, para que no contribuyan a deformar la realidad de la acusada complejidad del fenómeno social de la inmigración irregular.



E Haro Tecglen, inmenso, onte, fai súas as miñas consideracións. Ou eu fago miñas as súas. Ou o que sexa.

Forward

Esta mañá recibín dúas mensaxes. Cópiovolas.



Da Asociación por los Derechos Humanos de Andalucía
Las últimas noticias que tenemos de lo ocurrido en Ceuta no pueden ser mas desalentadoras.
Según lo que nos han contado los propios subsaharianos de Beniunesh, cuando intentaron saltar la alambrada esta pasada madrugada, un importante número de guardias civiles empezaron a disparar balas de goma inmediatamente hacia la parte marroquí a través y sobre la alambrada.
Casi a continuación apareció la policía (o el ejército marroquí, no supieron especificar) que los cogieron entre dos fuegos. Como os podéis imagina, la confusión y el caos fue total. El resultado dos muertos en la parte española, al menos cuatro muertos en la parte marroquí (la subdelegación del gobierno sólo ha reconocido dos a cada lado por ahora, aunque no descarta mas). Varias decenas de heridos hospitalizados. 80 personas aproximadamente que lograron pasar.
La respuesta del gobierno supongo que sabéis que ha sido la de desplegar el ejército... ¡que barbaridad! Primero provocan al situación y después la quieren resolver a balazos. Los candidatos a emigrar (ni siquiera son inmigrantes) están aterrorizados, en una situación desesperada y dispersos por los bosques.
Y honestamente nos sentimos toda la gente que estamos siguiendo el tema, totalmente impotentes.
La Apdha ha convocado concentraciones esta tarde en Córdoba, Cádiz y en Sevilla (junto a otros colectivos en esta última ciudad). Pero es evidente que tenemos que hacer algo mas.
Tanto desde Marruecos, como desde España, como por supuesto desde Europa, creo que es preciso que planteemos alguna iniciativa que sirva de mayor presión y también sea altavoz de lo que está pasando en esa primera muralla europea clavada en territorio africano.
Las jornadas de este fin de semana en Larache pueden ser un buen momento para proponer alguna iniciativa que sea capaz de sumar al máximo de redes, colectivos sociales y plataformas.

De SOS Racisme Catalnya
CONCENTRACIÓ UNITÀRIA
EN REPUDI A LES MORTS D'IMMIGRANTS AL MUR COLONIAL DE CEUTA
DIVENDRES 30 SETEMBRE 19h A PLAÇA SANT JAUME

Que está pasando?
Podemos (realmente) facer algo para evitalo?

For the best

Parece que (como todos credes) os tempos cambian para ben.
Para mellor.
Para o máis mellor.

Times are changing

O mundo tal e como eu o coñezo está a piques de desaparecer. Todo flúe, que dicía o grego aquel (Heráclito). Saio de noite por Valado City e non recoñezo a metade dos bares. O mítico Tíroler converteuse nunha especie (sorte que din os Outeiriños) de viñoteca cool na que seguramente se respira (mellor) pero que non ten o encanto deses buratos inmundos nos que pasei a metade da miña adolescencia xogando ao tute. E non só cambian os bares. Parece que dúas das parellas máis estables do meu contorno chegaron ao seu fin. Con maior ou menor sufrimento para unha ou as dúas partes. E outras nas que non puxera a máis mínima confianza de futuro comezan a súa vida conxunta. E unha das miñas mellores amigas comprou un piso. E la Fran fixou para abril a data definitiva da voda. E unha das miñas referencias vitais vai ser nai. E miña irmá pequena non deixa de berrar en cada cousa que fai que non é tan pequena. E estos marabillosos meses en Cicely parecen chegar ao seu fin. E as dúas semanas de vacacións acabaron moito antes do que debían. No mesmo río entramos e non entramos, pois somos e non somos (os mesmos).

A gran final. Parece que pasei. Pola mínima, iso si. Debo de ser como Bustamante, ninguén se explica como puido chegar tan lonxe.

Polo demáis, aínda non vos podo relatar polo miúdo as miñas vacacións na cornixa cantábrica (fermosa expresión), nin colgarvos fotiños nin nada de nada. Só me quedan tres días para volver a Cicely e teño que aproveitalos ben. Ou o mellor que poida, vaia.

Ah, unha cousiña... Problema Infernal estáme gustando moito, Señorita Extraviada está moi ben, Sin City é esteticamente do mellorciño que vin nos últimos tempos (a narración deixémola en pasable) e Obaba non está mal (é interesante a comparación con A Lingua das Bolboretas).

Ai, anto me gustan as vacacións... Mágoa que se acaben.

Retiro espiritual

Pois si, estou de vacacións. Tiña toda a intención de postear de cando en vez, pero claro... a vida contemplativa esixevos unha gran dedicación pola miña parte. Onte en Humidtown, hoxe en Valado City, mañá en Llanes... Life is wonderful... sometimes.

OT

Máis vale tarde ca nunca (I). Esta media noite haberá unha semana que partín cara ao segundo casting dese OT académico no que ando metida. Cheguei á capital-del-reino ás seis da mañá, baixeime en princesa e camiñei insegura pero certa cara ao bar no que me ofreceran un almorzo reparador naqueloutra ocasión. Non me defraudaron. Que napolitanas de chocolate teñen neste sitio...



O exame de inglés foi jodidísimo (para min), un texto de xestión empresarial ao que lle faltaba de todo menos os míticos linking words, prepositions e phrasal verbs que eu esperaba. E os erros descontaban. Un desastre. E, para rematala, o meu exame oral estaba previsto para última hora da mañá. Problemón, tiven que cambiar o billete de volta (para o seguinte bus, nove horas máis tarde) e tiven que perder toda a mañá facendo que lía...



...e departindo amistosamente cos pijos de madrí e alrededores, tralo que collín camiño do paraíso, onde gastei a anónima de agosto e parte da de xullo en:
Problema infernal. Estados Unidos en la era del genocidio, de Samantha Power.
El lejano país de los estanques, de Lorenzo Silva (co que dou por rematado o filón de Bevilacqua).
Cuentos e Anticuentos, de Juan José Millás.
Oracle's night e The book of illusions, de Paul Aster.
E algún outro de cuyo nombre no quiero acordarme...

Cargadiña de sabedoría e entretemento ata as orellas, fun aproveitar a tarde ao outro paraíso que esconde a metrópole para unha desterrada ás tan fermosas como aburridas terras de alaska. Vin Dear Wendy e, na honra de spidy, ¿Por qué las mujeres siempre queremos más?. A primeira gustoume moito e a segunda, moi pouco. Quizais para ver na casiña mentres fago un sudoku quíntuple. Quedei coas ganas de ver A Estrea da semana, pero botábana en tantísimas salas que supuxen que acabaría chegando incluso ao cine de Cicely... Se é que aínda estou en Cicely para daquela.

Cheta

O ano pasado perdín tódalas tardes entre octubro e decembro nunhas clases aburridísimas nas que se supoñía que me ensinaban a ensinar... Cando non durmía cos ollos abertos, xogaba coa compañeira de pupitre, debuxaba aos que se sentaban diante de min, trazaba futuros éxitos editoriais e/ou cinematográficos, reflexionaba sobre o irónico que resulta que te durmas no medio dunha disertación sobre o impresdindible que é reter a atención do alumnado ou, se me atopaba especialmente descansada, lía os materiais do curso. Esas lecturas foron unha das dúas cousas que lle teño que agradecer ao CAP. Gracias a elas descubrín, entre outras cousas, a teoría das intelixencias múltiples de Gadner e comecei a desmadeixar (e polo tanto a comprender e apreciar) a lexislación educativa actual. Gústame a filosofía da Loxse... esa que proclama a supremacía da creatividade e da comprensión e califica de inútil a memorización.

El objetivo primero y fundamental de la educación es el de proporcionar a los niños y a las niñas, a los jóvenes de uno y otro sexo, una formación plena que les permita conformar su propia y esencial identidad, así como construir una concepción de la realidad que integre a la vez el conocimiento y la valoración ética y moral de la misma.

Que bonito! O malo é que gran parte do profesorado pasa de ler a lexilación aplicable á súa profesión (como a maioría dos traballadores) e pasa aínda máis de poñerse, dez ou vinte anos despois de dar a súa primeira clase, a revisar temarios e a preocuparse pola educación integral do alumnado. Menos mal que, enfronte destes desalmados (todos temos algún na nosa memoria) que recitan os mesmos apuntes que hai vintecinco anos coa intención de que os alumnos os copien (a man) os memoricen e os volquen (outra vez a man) nunha folla de exame, están os profes modernos. Como molan esos profesores que participan en proxectos de investigación, que escriben libros sobre pedagoxía moderna, que pasan dos temarios clásicos, que renegan da memorización e endeusan a comprensión. Que preparan os alumnos para a vida. Profes modernos, como Julio Reboredo Pazos, coñecido en Valado City como Cheta.
Dise do Cheta que vai polos corredores do Sanxillao cun carriño do Gadis ata arriba dos libros cos que os seus alumnos construirán os seus propios temarios (que moderno) de Historia, que despois memorizarán (que antigo) e repetirán con maior ou menor fortuna nuns exames, segundo parece, de antoloxía. É que me alucina que alguén poda distanciarse desa maneira da realidade, que pense que é lóxico que máis da metade dos alumnos do Sanxillao se dispersen polos outros institutos lugueses cando chegan a segundo de BAC, que non se entere dos movementos que fan os seus xefes para librase del e os xefes dos outros centros para que non lles caia o morto a eles, que non se plantee ata que punto lles pode joder a vida aos rapaces suspendéndoos unha e outra vez sen explicarlles nunca por qué ou cómo facer para aprobar e que aínda teña a tremenda cara de pontificar sobre pedagoxía e de publicar un libro coas cagadas que os seus alumnos cometen nos seus exames como se fora algo completamente alleo á súa función na vida, como se fora consecuencia directa da ineptitude dos fillos do século vinteún e non da súa propia inoperancia docente. Eu é que flipo.

Miguel Carballeda Piñeiro

Non sei como deberia ter empezado a entrevista co presidente do consello xeral da Once, pero sei como quixera non telo feito:

—Veamos...
—¿Por qué le dices a un ciego, veamos?
—Cierto. Lo siento. Qué debería decir?
—Nada. Muy bien. Esto es muy natural.
—Será natural, pero yo me siento un poco avergonzada... Nunca me lo había planteado.
—Claro, pero pasa. Tú todo lo basas en la vista y si no tuvieras vista, qué harías?

Gustaríame colgarvos a transcrición máis ou menos íntegra da conversa, pero non atopei a maneira. A tecnoloxía e máis eu...

Teño unha dúbida moral e profesional: deberiamos (dentro das nosas limitacións) corrixir os comunicados de prensa dos políticos? non será desleal cos lectores?

Hay certa alarma social pola escasez de auga que poida nun futuro cercano afectar a Burela, a cal, vaia por diante, compartimos plenamente. Isto non implica que a nos, como grupo local, elegidos polos veciños de Cervo, preocúpenos especialmente a situación na que poidan quedar, nestes momentos de seca, os burgos de Cervo, Rúa e San Román. A sua situación é moito mais grave que a de Burela.
O río Xunco, nace, discurre na sua totalidade, e desemboca en Cervo. A pesares de eso, ó alcalde Insua, nun acto de deixadez, abandono e incompetencia entregou as chaves do embalse de Rúa ó alcalde de Burela ( naqueles momentos Manuel Mon) renunciando a controlar os pasos de augas polas tuberías hacia ó noso concello. A realidade é que os empregados municipais de Cervo, non teñen acceso ó interior do embalse.
A situación polo tanto é a seguinte. Primeiro colle auga Burela no embalse de Rúa, e si non chega, por outra tropelía de Insua, permitindo montar unha estación de bombeo na Ponte Vella de San Román, volve a coller auga únicamente Burela. Despois, SI QUEDA, un kilómetro rio abaixo, colle auga Cervo que por bombeo a manda para os depósitos da Senra. ¿ Non é triste que, a pesar de estar o rio Xunco na sua totalidade no noso termo municipal, nos sexamos os últimos?. Todas as noticias falan da previsible falta de auga en Burela, pero si esto ocurre, nos xa estaríamos sin ela fai tempo e o impacto medio ambiental no rio Xunco sería brutal.
Este grupo municipal, polo tanto, quere denunciar públicamente a situación na que nos atopamos. Somos os grandes damnificados pola mala xestión de Insua, é os veciños deben coñecer o responsable de esta vergonza.
En Cervo, a 26 de Agosto do 2005.
Asdo. GRUPO MUNICIPAL SOCIALISTA NO CONCELLO DE CERVO