Empresariando I: Papeleo

Despois de deixar de lado outra entrada á autopista, sigo pola miña corredoira e atopo unha listaxe de normas chantada nunha árbore. Segundo parece, para darse de alta como traballadora autónoma hai que presentar na Tesoureria Xeral da Seguridade Social*:

Fotocopia do Documento Nacional de Identidade.

Triple fotocopia do modelo TA.1 de afiliación ao Rexime Especial de Traballador@s Autonom@s. Como autónom@, cotízase mensualmente unha cota que da dereito á prestación por incapacidade ou por baixa maternal e á xubilación. Esta cota non depende dos ingresos, senón da base elixida, que flutúa entre os 817,2 euros e os 3074,1 euros, e da que se paga o 29,8% ou o 26,5%, segundo cubra ou non a incapacidade temporal. As mulleres de menos de 30 ou máis de 45 anos poden elixir unha base aínda máis baixa, de 665,70 euros ao mes, e as traballadoras autónomas poden cotizar un 0,1% máis, para a financiación das prestacións por risco durante o embarazo e durante a lactancia natural. Amáis, as traballadoras de 35 anos ou menos teñen dereito, durante os primeiros 12 meses de actividade, a unha reducción do 25% da cota que resulte de aplicar sobre a base mínima o tipo mínimo de cotización vixente en cada momento neste rexime, e unha bonificación de igual cantidade, nos 12 meses seguintes.

Orixinal e copia da alta no Imposto de Actividades Económicas (IAE), realizada previamente na Axencia Tributaria** cos modelos 037 e 845.

Agrupación 86. Profesiones liberales, artísticas y literarias
Epígrafe 844: "Servicios de Publicidade, RR.PP. e similares"
983 "Axencia de Colocación de Artistas"
999: "Outros Servizos non contemplados noutras rúbricas"

Como autónom@, abónase trimestralmente o IVE (16%) e anualmente o IRPF (15%).

...

Este xogo vaise complicando.

___
* En Lugo está na Praza de Ferrol, número 11. Pódese chamar antes ao 982 242 312.
** En Lugo está na rúa da Raíña, número 2. Pódese chamar antes ao 982.285.500.

A novia do océano

soy como las lámparas amargas
cuando iluminan las botellas rotas

Espertaba, cada noite, co pelo e os recordos desordeados. Levantaba o brazo esquerdo e deixábao caer cun xesto robótico sobre a metade baleira da cama. Estará no estudio, pensaba en seguida. E intentaba non escuitar o silencio que a desmetía. Ese silencio agobiábaa, entristecíaa, humillábaa. A ese silencio prometíalle, cada noite, que desta vez a última sería a derradeira.

Despois, durmía de novo arrolada polas contas da leiteira. Erguereime cedo. Tomarei tranquilamente o café. Farei a equipaxe lentamente, sen facer ruído, mentres el durme. E, cando se levante, cando estea segura de que me mira dende o outro lado das lagañas, collerei as miñas cousas e ireime. Sen máis. Sen mirar atrás.

Espertaba, cada día, co pelo e os recordos desordeados. Pablo anclábaa á cama coa perna esquerda. A casa latía acompasadamente. O sol entraba polas fiestras e Valparaíso ofrecíase, expléndido, aos seus pés. Cada día, gozaba ese momento golosa tranquila feliz. Estirábase lentamente, sen facer ruído. Baixaba á cociña. E, cada día, tomaba tranquilamente o café.

___
*Este é o sétimo capítulo daquel proxecto a medias con anITA. A afoto, claro, é súa. Fíxoa na casa de Neruda en Valparaíso, a Sebastiana. Os versos, claro, son de Neruda. Rematan unha oda á cidade, que el chamaba "novia del océano", incluída no Canto General.

Desenfocada e triste

Era un ser permanentemente desenfocado,
que sorría con tristeza
e iso cando sorría.
Sorría coa obriga de debuxar na cara
unha curva cara arriba
para no parecer unha túzara.
Sorría, pero estaba noutro lugar.

Había tempo que non caía nas miñas mans algo tan especial. Así nacen as baleas atrapoume, emocionoume, teceume un nó na gorxa, faloume ao oído... como se alguén o escribira para min. Espertou tantas cousas, moveu tantos resortes, que sei que tardarei días en asimilalos todos. Aínda máis, sei que nesas cento sesenta páxinas hai muitos máis tremores de realidade dos que eu puiden sentir. Intúo que hai, alomenos, un para cada unha de nós.

Hai unha superxuntanza blogueira prevista para o 31 de maio en Agolada. Eu aínda non sei se poderei ir, pero teño que recoñecer que o programa de actos non deixa oco ao aburrimento...

Cousas que facer en Lugo cando non estás morta

Segundo recolle un informe que vén de publicar Amnistía Internacional, as mulleres das favelas de Brasil viven unha realidade catastrófica, vítimas da violencia criminal e policial que arrasa as súas comunidades. O Estado non existe nas comunidades marxinadas e en moitos casos só aparece nas incursións policiais militarizadas que se producen esporadicamente. Atrapadas no medio deste caos, as mulleres son consideradas obxectos de usar e tirar por delincuentes e por axentes de policía corruptos. A avogada e defensora dos dereitos humanos brasileira Valdênia Aparecida Paulino ofrecerá este martes, ás oito da tarde, en Lugo a súa experiencia de vida e de luita na comunidade de Sapopemba, no leste de São Paulo.

Luns, 21 de abril
Ás 12, Barbez no Museo Provincial
Ás 20.30, dentro do Festival de Música Cidade de Lugo. XXXVI Semana do Corpus, terá lugar o recital O século XX: centenario Messiaen a cargo de Ensemble S21 no Conservatorio

Martes, 22 de abril
Ás 20, encontro con Valdênia Aparecida Paulino, en Maxisterio

Xoves, 24 de abril
Ás 18, presentación de A outra margem, do director portugués Luís Filipe Rocha, en Maxisterio
Ás 20.30, O piano, formas e inspiración no Conservatorio de música
Ás 21, Narf presenta Totem no auditorio de Veterinaria
Ás 21, Araceli Fernández González (soprano) e Justyna Danczowska (piano) no Museo Provincial
Ás 23, On fucking air (Rock), no Clavicémbalo

Venres, 25 de abril
Ás 20.15, Arte en Parte no Museo Provincial
Ás 20.30, Salir del armario na versión teatral de José Luis Sáiz, no Gustavo Freire
Despois das doce, Pito de Pikasso (Rock), no Clavicémbalo

Sábado, 26 de abril
Ás 12, Antón Castro ofrece De contar e cantar, 11ª festa (programa en pdf) para celebrar o 75 Aniversario do Museo provincial
Ás 18, Stravinski 1. A historia do soldado, no Círculo das Artes
Ás 20, Grupo Instrumental Siglo XX, no Museo Provincial
Ás 20 e ás 22.30, o musical Grease, no Gustavo Freire
A partir das doce, Vozes da radio (a Capella), no Clavicémbalo

Domingo, 27 de abril
Ás 12, o Carruselo Circo das pulgas ofrece a 12ª festa (programa en pdf) para celebrar o 75 Aniversario do Museo provincial
Ás 20, Cuarteto Quiroga no Museo provincial

Martes, 29 de abril
Ás 12, Espazos que danzan. Danza curta no Museo Provincial
Ás 20.30, A música de cámara: a viola no Conservatorio Profesional de Música
A partir das 21h, reunión do grupo local de Amnistía Internacional.

Mércores, 30 de abril
Ás 22.30, a Vida Tóxica de Luz Casal, no Gustavo Freire
Ás 23, jam session Rock & Blues, no Clavicémbalo

Multicines
As Termas
Horton 16.15 (V, S e D) e 18.15
Casi 300 (Meet the Spartans) 23.00 e 01.10 (V e S)
Papá por sorpresa 16.15 (V, S e D), 18.15 e 20.30
El último Gran Mago 20.30, 23.00 e 01.10 (V e S)
21 Black Jack 17.45, 20.30, 23.00 e 01.10 (V e S)
Retratos del más allá 16.15 (V, S e D), 18.15, 20.30, 23.00 e 01.10 (V e S)
Rompiendo las reglas 16.15 (V e S), 18.15, 20.30, 23.00 e 01.10 (V e S)
Las ruinas 16.15 (S e D), 18.15, 20.30, 23.00 e 01.10 (V e S)
8 citas 16.15 (S e D), 18.15, 20.30, 23.00 e 01.10 (V e S)
Expediente Anwar 17.45, 20.30, 23.00 e 01.10 (V e S).

Centro (antigos Yelmo)
Horton 17.00 (S e D) e 18.30
Como la vida misma 18.30, 20.30, 22.45 e 00.45 (V e S)
Casi 300 (Meet the Spartans) 20.30, 22.45 e 00.45 (V e S)
Rastro oculto 18.30, 20.30, 22.45 e 00.45 (V e S)
Todos estamos invitados 18.30, 20.30, 22.45 e 00.45 (V e S)
The contract 18.15, 20.30, 22.45 e 00.45 (V e S)
Rompiendo las reglas 18.15, 20.30, 22.45 e 00.45 (V e S)
Elegy 18.15, 20.30, 22.45 e 00.45 (V e S)

Ían tres ministros galegos...

E entrevistounos La Voz. Tres entrevistas de altura, cuns titulares que fan gala dunha distanza que roza a asepsia. Ironic mode on. "Galicia y el sector pesquero continuarán muy presentes en nuestra política", "Soy gallega, ejerzo como tal y cuando me preguntan siempre digo que soy gallega" e "El ministro se volcará con Galicia"... toooma! A min que me perdoen, pero troixéronme ao recordo aquela mítica entrevista de Urdazi a Aznar.

Tijaax

A imaxe saqueina daquí

Parece ser que o colgante que me trouxo La-Lore de Guatemala representa a punta dun coitelo de obsidiana vista de frente e unha pirámide vista dende arriba. É o meu nahual, o espíritu, compañeiro e gardián, que debe guiarme e protexerme e que determina a miña personalidade.

O Tzolkin é o calendario sagrado dos mayas. Ten 260 días, 13 repeticións (winaq) de 20 días (nahuales). Este calendario combinado co solar determina os ciclos da chamada "conta larga do tempo" da era do sol. Os nahuales reaparecen cada 20 días e liberan os seus poderes particularmente favorables para as persoas a quen corresponden. O meu é o Tijaax (maya Rabinaleb) ou Eztnab (maya Yucateco) e suponse que é un día propicio para pedir protección contra os inimigos, as tentacións e os accidentes. Podes averiguar o teu aquí.

Lin por aí que o feito de que o meu nahual sexa o Tijaax, determina a miña relación coas cores vermella, branca e negra, cos elementos (o meu é a auga) e coa orientación xeográfica, que segundo parece tende a ir cara ao sur...

Parece, ademais, que as persoas nacidas baixo o Tijaax somos guerreiras invencibles, valentes, fortes, áxiles, luitadoras incansables, solidarias a toda proba. Que nos expresamos en público con habilidade, que recurrimos á intución, que non rexeitamos o poder e a fama (aínda que tampouco nos preocupamos por conseguilos), que somos humanitarias e tratamos de aplicar á vida a nosa visión da xustiza e a necesidade de compartir. Non o inventei eu, eh, dino eles. Claro que tamén din que os deste nahual teñen tendencia a ofenderse facilmente, tralo que ou ben se apartan ou adoptan unha actitude provocadora, xeradora de conflitos, e que coñecen o perdón, pero non olvidan nunca os erros cometidos... Boh, serán os outros. O que si debe ser certo é o da forte orixinalidade e talento, habilidade coas mans e tenaciade e racionalidade á hora de abordar traballos en principio imposibles, hehe. Finalmente, parece que en periodos de inactividade os nacidos baixo o Tijaax se volven soñadores, melancólicos e sentimentais...

Supónse que a profesión máis axeitada para os protexidos e guiados polo Tijaax é a de médicos ou curandeiros. Se non, serán administradores, políticos, xuíces, avogados ou artistas...

Entre esto, o outro e o de máis alá... Non hai quen poda coñecerse!

Cal é o mes máis cruel?

April is the cruellest month*, breeding
Lilacs out of the dead land, mixing
Memory and desire, stirring
Dull roots with spring rain.

Xa que estamos por saír do armario, deixemos clariña unha cousa. A min gústanme os malotes, sempre me gustaron. Son divertidos, adoitan ser enxeñosos e teñen ese punto estimulante de regueifa constante... Viva o cliché! Sempre me gustaron os malotes e, aínda así, sempre acabei enganchada en tipos bos. En tipos bos de verdade. En amigos xenerosos respectuosos leais cariñosos atentos amables considerados (poñede as comas e as conxuncións como mellor vos cadre) nos que podía confiar. Supoño que sería por seguir co cliché.

Ben é certo que non me duraron nunca muito...

En fin. Supoño que todas estas características que, en principio, definen os bos tipos definen tamén o malotismo, no seu negativo. Os malotes, as malotas, son persoas individualistas, que valoran sobre todas as cousas a súa propia e incorruptible visión do mundo e a visión (normalmente errónea) que ofrecen aos demais. Persoas cínicas, distantes, que te venden por un momento de gloria ante calquera deses que tanto desprezan. Persoas que non queren mitificar nin que os mitifiquen. Persoas que poden ser crueis se se sinten atacadas. Persoas desconfiadas nas que non se pode confiar.

E supoño... supoño... que aí está precisamente o seu atractivo, na pouco glamurosa lei da oferta e da demanda. Que valor ten o afecto dunha persoa cariñosa, o respecto dunha persoa respectuosa, a lealdade dun amigo fiel? O realmente estimulante é luitar para que un cínico te idolatre, que un intelectual presuntuoso teña en conta a túa opinión, que un crítico ignore os teus defectos... Aínda que esa luita, como a maioría das experiencias estimulantes, non sexa gratuita nin acabe ben.

Non coñezo a ninguén que vencera nesa batalla. Eu nin sequera cheguei nunca a ofrecela. A miña propia dose de malotismo individualismo cinismo frialdade crueldade desconfianza presunción (poñede as comas e as conxuncións como mellor vos cadre), mesturada cunha dose aínda maior de desexo e de medo, empuxoume sempre con forza na outra dirección.

Na do tipo bon, no que se pode confiar.

(Come in under the shadow of this red rock),
And I will show you something different from either
Your shadow at morning striding behind you
Or your shadow at evening rising to meet you;
I will show you fear in a handful of dust.

___
*"The Burial of the Dead" pertence ao poemario The Waste Land, de T.S.Eliot. Parece ser que, cando o escribiu, o poeta atravesaba unha etapa difícil na súa vida persoal, o seu matrimonio desfacíase e tanto el como a súa muller padecían enfermidades nerviosas. Co tempo, o autor renegou deste poema, que a crítica converteu na mellor respresentación da desilusión da xeración da post guerra. Por convertelo nalgo, supoño.
Alomenos eso é o que di a wikipedia.

Proxecto Identidade*: I’m twisted & sick

Son a que desfai a berros Y Sin Embargo te Quiero entre Láncara e O Incio. A que se caga de medo cunha crise asmática da mellor avoa do mundo. Son a que para o coche entre O Incio e o Oural para gravar a cor das mimosas nesa memoria visual que tantas veces lle serve de refuxio. A que fala toda a tarde sen parar, de tonterías, de superficialidades, para evitar que a madriña verbalice as bágoas que se lle veñen aos ollos cada vez que a afillada pasa unha tempada lonxe da casa. Canto che gusta andar polo mundo adiante e que pouco che gusta estar aquí.
E non é verdade. Non tanto. Non só.
Son a que foi e volveu.
Foi e volveu.
Foi e volveu.
Foi e volveu.
E son a que non quere volver ir, para non ter que volver volver.

But I’m twisted & sick
so that’s find with me
Untill I finish what I have to do
I can’t start doing what I should do

Son a que abre os dedos para que lle pase o aire entre eles mentres se pregunta quen é realmente? Serei como creo que son? como os demáis cren que son? como creo que os demáis cren que son? como estou sendo agora, neste momento e lugar? como creo agora que estou sendo neste momento e lugar? como fun antes, noutros momentos, noutros lugares? como creo agora que era antes? como cría antes que estaba sendo naqueles momentos e lugares? como me gustaría ser? ... serei?

I’ll have to do this, I’ll have to say that
I’ll have to go beat out all of that crap
I’ll have to sit still, I’ll have to fulfill
Those stupid ideas they have about me

Son a que leva sempre un libro no bolso, por se se aburre no mundo real. E un atlas de peto, por se se olvida de cal dos mundos que vive é o real. Son a que durme catro horas. Ou catorce, depende. Son a que sae tódolos días, a amante dos canallas, a que quere sorber a vida toda xunta, nunha noite. E son a que precisa botar o freo, poñer distancia, esconderse dentro da súa pel e pasar os seus días e as súas noites pola peneira da consciencia. Son a irmá pequena do irmao maior e a irmá maior da irmá pequena. Son tía. Son madriña. Son filla. E, ás veces, só ás veces, son principio e fin. Son un pouco toxo. Son solitaria. Son independente. Son forte. Son rebelde. E son tan conformista, tan débil, tan dependente, tan gregaria e tan golosa do cariño alleo que sei que se os demáis se deran conta sería a miña perdición. Son lista. Son lida. E son un pouco chulita. Aínda que ás veces parezo tonta. Ou era ao revés?

But I’m twisted & sick so that’s find with me

(before I do what I have to do
I’ll have to finish what should be done)

Son a que fala galego. A que fala castelán. A que entende o inglés. A que maltrata o portugués e o catalán. A que adoraría o ruso. A que se manca en arameo. Son a que programa viaxes imposibles que, ás veces, acaba realizando. Son a que, arrolada pola furgalla de nome Cáterin no medio do altiplano boliviano, soña cun niño galaico no que pintar unha parede vermella e enchela de libros. Son a que atopa cada día un home da súa vida. Son a que non estivo nunca namorada. Son a rexente dun departamento gay friendly. Son a muller máis heterosexual que coñeceu a muller máis homosexual de Latinoamérica. Son unha rara, unha friki, unha cinéfila desas, unha tipa normal, nin alta nin baixa nin gorda nin fraca.
Son republicana.
Son comunista.
Son roja perdida.
Son ex limpadora, ex pranchadora, ex profesora, ex prostituta intelectual, ex investigadora, ex reporteira, ex tradutora, ex actriz, ex asesora en comercio exterior.
Son unha adolescente tardía.
Son unha á que chaman señora os pequenos desconocidos.
Son a que sube.
Son a que baixa.
Son a que está.
Son a que son.

But I’m twisted & sick
so that’s find with me

___
* Agora tamén dispoñible en formato electrónico (na regueifa.net), o proxecto de recuperación da blogomorgue impulsado por Besbe leva un tempiño á venda en formato papel (en blurb)... E comeza a tomar novas formas!

A esta illa que son, se alguén chega,

Que atope algo é o que desexo
-mananciais de versos encendidos
e fervenzas de paz é o que teño-

Acumúlanseme os cruces de camiños. Hai unhas semanas que sinto que se me abren entradas da autovía a cada lado da corredoira pola que tento avanzar. En principio unha corredoira é máis fermosa e interesante ca unha autovía, claro, pero tamén muito máis incómoda. Ademáis, quen sabe se a corredoira non estará nalgún punto intransitable? Digo que non dubido, pero dubido, sen dubidar, e acumulo stress con cada cruce que vou deixando atrás. Quen sabe se non irán dar todas ao mesmo lugar? Éntrame un medo imenso, medo de avanzar polo camiño equivocado, medo a que non haxa máis saídas polas que abandonar se non dou máis, medo a chegar a un punto non que non poida nin recuar.

Pasado o último cruce, cando xa non me quedan dedos nos que acumular feridas, a corredoria chega a un clariño no que me esperan uns cantos habaneiros. Falo falo e falo, escuito escuito e escuito, no transcurso dunha noite tan rara que se fai especial nun amencer canalla no que noto que a tensión comeza a afloxar.

Esperto soa no clariño e doume conta de que dende este punto aínda se ve o último cruce que deixei atrás. Fito para el, dou unhas voltiñas a redor do claro e sigo lentamente o meu camiño, cara adiante, cara ao descoñecido. Non tardo muito en atopar de novo aos habaneiros, na praiña que vedes na foto. Unha praíña que me devolve o reflexo dunha illa fermosa e tranquila, sen máis pretensións cá de intentar ser feliz.

___
* "Isla Ignorada", de Gloria Fuertes.

Cando saias cara a Ítaca*

Pide que o camiño sexa longo.
Que sexan muitas as mañás de verán
nas que con canta felicidade, con canta alegría
entres a portos nunca vistos

Mírolle a boca, sen escuitalo. Creo que está mui afanado debullando os motivos polos que debo acompañalo. Creo. Mentres, a miña mente bota as contas da leiteira. Escultor, bailarín exótico, habitante da illa máis recóndita e misteriosa do planeta. Non é enxeñoso. Non é culto. Non ten unha conversa especialmente interesante. Sempre digo que o que quero na vida é rir. Que o que busco nos homes é que me fagan rir. E é certo. Só que ás veces quero que me faga rir coa pel, bisbándome palabras misteriosas ao oído, nun obradoiro cheo de moais a medio esculpir.

E se pobre a atopas, Ítaca non te enganou.
Sabio como chegaches a ser, con tanta experiencia,
xa comprenderías as Ítacas qué é o que significan.

___
* Ítaca, de Konstantinos Kavafis, é un dos meus poemas favoritos. Podedes atopar unha traducción ao castelán aquí. Estes versos son unha versión libérrima mestura de varias traducións ao castelán.
** Quinto capítulo daquel proxecto que tiñamos a dúo, a afoto é de anITA, claro, pero está fotoxopeada a saco por min. Non teño claro se estaba permitido polas normas, espero que si.

Eu nunca...

Never have I ever
Jo mai mai
Nik inoiz ez
Yo nunca



Á volta de Boloña, tropecei nos Madriles cun grupiño de ex-chilenas baleares, catalanas, vascas, andaluzas, madrileñas, napolitanas, galegas e, só faltaría, chilenas. Tropezamos en Barajas, na embaixada napolitana e na maioría dos bares de Malasaña e de Chueca. Enganchamos en todas as silveiras do camiño, vaia. Foi xenial revivir os risos e a complicidade. Fin de semana de reencontro e de enchenta, á reedición madrileña das míticas cenas de chicas austrais só lle faltou un Eu nunca.
Terá que ser para a próxima.
Vémonos en Menorca.

Feira!

Nacín para este traballo. Encántame pasar oito horas rodeada de libros e da xente que os escribe, os edita, os compra e os vende. Encántame poñelos en contacto con xente que escribe, edita, compra e vende outros libros en calquera outro lugar do mundo. Encántame explicarlle a un xaponés donde está Galicia e o marabillosirma que é a nosa cultura.
Encántame sentir que atopei a miña maneira de contribuir.
E aínda por riba, ao sair de traballar, podes ir tomar uns viños por Boloña adiante...

Ou á sombra do mall

Unha das imperfeccións de Boloña das que vos falaba onte é que ten malls. Odio os mall. Ódioos, ódioos, ódioos. O único bon que podes atopar nun mall son as ratas. Sei do que falo, no Santiago Austral non nos quedaba outra que ir a eles unha vez ó mes. Esa música, esa luz, esa tolemia consumista... Teño unha intolerancia física aos mall. O outro día sufrín un novo episodio e tiven que refuxiarme no aparcadoiro e respirar, lonxe do mal, só respirar.

Á sombra de Neptuno

Boloña é unha cidade impresionante. Non tiven máis tempo para vela que os paseos na busca dunha trattoría ou dunha antiga ostería na que cear, pero sentín unha conexión inmediata con ela. É unha cidade fermosa nas súas imperfeccións, cun certo toque canalla e pose de intelectual. A cidade das torres tortas, dos soportais, da universidade máis antiga de Europa, da maior feira do libro infantil e xuvenil do mundo. Unha cidade gafapasta, biciclista, ilustradora e artista. Unha cidade na que non me importaría nada vivir.

Edito un (fermoso) itinerario histórico musical por Valado City coas cuecas que me regalou La-Fran e que lle encantan a miña nai de fondo. Mentres, a impresora cuspe o programa da delegación galega na feira de Boloña. Ando a mil. Teño a maleta sen facer, dous textos por corrixir e unha conferencia ás oito da tarde que me leva a vida. E á que non vou poder ir. Recibo simultaneamente unha chamada dos de Cicely, inesperada inintencionada e divertidísima, e unha mensaxe da nosa flor londinense. Sinto a ausencia das outras vidas que vivín no mesmo músculo no que me proe a ilusión desta que comeza.

Mañá marcho uns días a Italia, pero estou máis aquí ca nunca.

Árbores que atrapan historias V

Esta árbore en flor que atopamos o outro día Eva Luna, anITA e máis eu en Bonaval contounos a coñecida historia das tres emigrantes retornadas que sobreviviron a dous invernos seguidos.

Que si, que si, que é posible.

Eso si, disque estas confiadas fermosas intelixentes e sorrintes mozotas chegaron alasando á súa primeira primavera en dous anos e que, cansas como estaban, non daban reunido forzas para luitar co vento cando as sorprendía a chuvia. Luitar luitaban, pero, claro, tampouco non podían evitar xogar coa idea de renderse. Ata que chegaba onda elas un raio de amable sol tendéndolles a man... Vide, vide, que hai muito que non nos vemos... E, cando ían, o sol traidor desaparecía con gran pericia, deixándoas a flanco descuberto diante da saraiba. A idea de renderse ocupábao todo cando, ao límite das súas forzas, as cada vez menos confiadas fermosas intelixentes e dende logo menos sorrintes mozotas corrían cara ao refuxio máis cercano para lamber as súas feridas. E volvía entón o sol, desculpándose... Tiven que marchar, síntoo, eu tamén estou débil, esta ténche un carácter malísimo, calquera pode contra as súas arroutadas e patatín e patatán... E convencíaas, claro. E ir ían, pero confiar non confiaban nel nin un chisquiño, xa non eran nin fermosas nin intelixentes e ían cunha cara de can que alucinas.

Díxonos a árbore en flor que non atoparemos foto que probe esta historia, porque non houbo maneira de sacala, pero que ser é certa.

Abofé.

Cousas que facer en Lugo cando non estás morta

Si yo me convirtiera en un pez luna,
tu te convertirías en ola de mar o en alga,
y si quieres algo muy lejano porque no desees besarme,
tú te convertirías en luna llena,
¡pero en cuchillo!*

De volta a esta anormal normalidade, deixo o traballo de lado un segundo para actualizar a axenda da semana. Sabedores das miñas paixóns máis ocultas, non vos extrañará que destaque o encontro coa defensora dos dereitos humanos colombiana Leonora Castaño, a representación da Bombilla Máxica de Teatro do Atlántico, a presentación do catálogo Letra Viva (colaboración do Concello con Palimoco para difundir a figura dos homenaxeados no Día das Letras) e a apertura do XIV Festival Internacional de Teatro Universitario.

O Festival é un dos acontecementos teatrais do ano e eu, lamentablemente, non o vou poder aproveitar. A todo non se pode estar, xa mo ten dito meu pai mil veces, e eu a semana que vén andarei sachando noutras leiras. Pero os que estades en Valado City do 30 de marzo ao 7 de abril non deberiades deixalo pasar. Sobre todo, se me permitides o consello, a adaptación de Paloma Lugilde de O Público de Lorca (o domingo 30, ás 22h, no Gustavo Freire) e 84, unha adaptación de Fernando Dacosta do 1984 e Orwell (o 1 de abril, ás 20.30h, tamén no Gustavo Freire). Claro que eu son fan confesa da unha e máis do outro, discípulos os dous da escola Sarabeliana, pero... que perdedes por probar?

Tamén hai outras cousiñas, claro:

Luns, 24 de marzo
A partir das 21h, reunión do grupo local de Amnistía Internacional.

Martes, 25 de marzo
Ás 20.30h, A Bombilla Máxica de Teatro do Atlántico, no Gustavo Freire.

Mércores, 26 de marzo
A partir das 20h, presentación do catálogo Letra Viva 2007: Caracola Perdida no Courel, na Galería Sargadelos. Organizado por Palimoco Teatro, contará coa presenza de Darío Xohán Cabana para falar de Xosé María Álvarez Blázquez.
Ás 20.30h, no clube impulsado por lectura de Implicadas no Desenvolvemento e Kandaharia falarán de A Voda, de Carson McCullers, na Cova da Terra.
Ás 23h, jam session de Rock & Blues no Clavicémbalo.

Xoves, 27 de marzo
Ás 19h, David Méndez e Fátima ofrecen contos e maxia na biblioteca municipal Parque da Milagrosa.
Ás 20h, Das Experiment na Cova da Terra.
Ás 20h, O pazo das musas no Museo Provincial.
Ás 21h, actuación de El Pararrayos, en Maxisterio, dentro dos concertos Lubicán que organiza Lugo Cultural para o cuarto xoves de cada mes.
Ás 23h, Natan no Clavicémbalo.

Venres, 28 de marzo
Ás 20h, a presidenta da Asociación Nacional de Mujeres Campesinas, Indígenas y Negras de Colombia (Anmucic), Leonora Castaño, falará da situación dos defensores dos Dereitos Humanos neste país latinoamericano, no salón de actos da biblioteca provincial.
Ás 23h, Flowklórikos no Clavicémbalo.

Sábado, 29 de marzo
Ás 12h, a terceira das 75 festas (programa en pdf) para celebrar o 75 Aniversario do Museo provincial.
Ás 23h, o tango de Tangata, no Clavicémbalo.

Domingo, 30 de marzo
A partir das 12h, itinerario de mulleres entre o parque Rosalía de Castro e o museo provincial.
Ás 12h, cuarta das 75 festas (programa en pdf) para celebrar o 75 Aniversario do Museo provincial.
Ás 22h, no Gustavo Freire, comeza o XIV Festival Internacional de Teatro Universitario Campus de Lugo con El Público de Federico García Lorca, en adaptación de Paloma Lugilde.

Exposicións
Manuel Monteserín no Museo Provincial, onde tamén hai 80 pezas do escultor Cristino Mallo.
Teatro baixo a area, ata o 26 de marzo na escola Politécnica Superior. Despois, no vestíbulo do Gustavo Freire, ata o 7 de abril.
O traballo invisible das mulleres, na sala de exposicións do Centro Social Uxío Novoneyra, ata o 30 de marzo.
Retrato dun escándalo universal de dereitos humanos. A discriminación e a violencia contra as mulleres, ata o 31 de marzo, na Biblioteca Provincial.
Os xoguetes esquecidos, ata o 6 de abril, na Deputación Provincial.

Multicines
As Termas
Las hermanas Bolena 20.30, 23.00 e 01.10 (V e S)
En el punto de mira 23.00 e 01.10 (V e S)
27 vestidos 16.15, 18.15, 20.30, 23.00 e 01.10 (V e S)
Mi monstruo y yo 16.15 e 18.15
10.000 BC 16.15, 18.15, 20.30, 23.00 e 01.10 (V e S)
Pozos de ambición 20.30 e 23:30.
Las crónicas de Spiderwick 16.15, 18.15, 20.30, 23.00 e 01.10 (V e S)
The Eye 16.15, 18.15, 20.30, 23.00 e 01.10 (V e S)
Horton 16.15, 18.15, 20.30, 23.00 e 01.10 (V e S)
Seda 16.15, 18.15, 20.30, 23.00 e 01.10 (V e S)

Centro (antigos Yelmo)
En el punto de mira 18.10
Juno 16.40 (S e D), 18.30 e 20.30
La guerra de Charlie Wilson 22.50 e 00.45 (V e S)
27 vestidos 18.10
10.000 BC 20.30 e 22.50
Cometas en el cielo 20.10, 22.40 e 01.00 (V e S)
Los falsificadores 18.10, 20.30, 22.50 e 01.00 (V e S)
Las crónicas de Spiderwick 16.40 (S e D), 18.30, 20.30, 22.40 e 00.45 (V e S)
El menor de los males 18.10, 20.20, 22.50 e 01.00 (V e S)
Horton 16.40 (S e D), 18.30, 20.20, 22.40 e 00.45 (V e S)

___
*El público de Federico García Lorca.

Árbores que atrapan historias IV

Invádennos as avesedas flairas do teixo,
e os cavorcos do lobo,
e as cerdeiras e as maceiras
abafadas xa polos acivros.
O noso é un sexo derrubado*

Contoume este acivro que atopei o outro día nun curuto de Pedrafita (ao que subira, por certo, mui ben acompañada) a historia dunha poeta de mirada intranquila e verso complexo, que leva toda a vida luitando contra as correntes que tiran dela cara ao fondo da cultura confortable. Luita con máis ganas que medo, arrebolando con forza as súas verdades e as súas mentiras, fachendeando de ser a máis libertaria, a máis rupturista, a máis desconcertante, a máis singular, a máis hermética, a máis radical, a máis reflexiva... a mellor.

A mellor non sei se será, contaba o acivro, pero tenche a madeira máis dura e compacta, excelente para construir obxectos de primeira, e os fruitos máis rechamantes, orixinais e coloridos. O feito de frutificar fóra da súa época engádelle, ademáis, un valor especial, por servir de alimento ás novas especies nunha etapa especialmente dura pola escaseza de recursos. Porén, ten que andar con ollo, advirtiume o acivro con esa súa sabedoría natural, esos mesmos froitos poden ser considerados purgantes e vomitivos por algúns e, cando non, corre o risco de comezar a ser empregada como adorno...

Esto é terrible, concluiu, o peor que lle pode pasar a unha poeta... Acaba con elas ata o punto de deixalas en perigo de extinción, permitíndolles vivir só como especie protexida.
___
* m-Talá. Vigo: Xerais, 2000.

Los desiertos de Atacama son azules*

Los desiertos de atacama no son azules ya ya dime
lo que quieras

Tebinquinche, por Ana López

Naceu en Calama. Era o primeiro de nove irmáns e tivo que traballar a vida toda para alimentar os que viñeron detrás. Nunca lle importou. Quería muitísimo á súa nai, faría calquera cousa por ela e ademáis gustáballe estar ocupado, sentirse útil. Porén, ás veces, fastidiáballe darse conta de que nunca podería chegar a ser alguén.

Alguén importante, enténdase ben.

Aprendeu a ler nos xornais que empregaban para envolver a froita que levaban as mulleres dos enxeñeiros da mina. El nunca quixo entrar ao cobre. Dar daba muitos cartos, sabíao ben, pero esos cartos non os levaban os mineiros sen estudos, senón os homes estudiados que viñan de Santiago. Mentres, os que baixaban ao furado, os que naceran ao seu carón, caían como moscas antes tempo, antes de ver ler os fillos, aínda que fose nos xornais que empregaban para envolver a froita nunha tenda de mala morte.

Cando o irmán máis pequeno comezou a traballar, el decidiu buscar fortuna fóra de Calama. Unha noite, despois de cargar a froita para San Pedro, subiu dun chimpo á camioneta. "Que fas?", preguntoulle o tratante. "Vou con vostede", respondeu.

Traballou dez anos para aquel home, ata que a coñeceu a ela.

Cáterin era o amor da súa vida. Era estranxeira. Atopáraa unha noite estrelada, de muito frío, a carón do lume, no Ayllú, e non lle quitou ollo dende que entrou pola porta. Sabía que non era de San Pedro, porque non a vira nunca. Nos seus 25 anos de vida non sentira medo semellante ao que sentira cando a viu por primeira vez. Se a tivese visto antes, saberíao. Tardou tanto en decidirse a falar con ela que cando se quixo dar conta estaba pagando para irse. Correu tras dela e, cando a alcanzou, á altura da igrexa, contoullo todo, así, nunha soa frase: "Levo toda a vida traballando e non xuntei máis que para unha habitación e un cabalo, pero quérote, quérote tanto que estou seguro de que te vou querer así toda a vida". Ela mirouno de esguello e respondeulle, cun español izado de dúbidas e uns ollos cheos de seguridade, "quero ter tres fillas".

"Por suposto, meu amor, por suposto".

O día que o coñecemos licenciábase a filla máis vella. "Dereito", fachendeaba el, "estudiome dereito". A do medio ía polo camiño, levaba dous anos cursando enxeñería mariña na universidade de Arica, e a máis pequena... "A máis pequena é a princesa da casa, aínda está no instituto pero vai facer algo grande, dígovolo eu, é lista como unha chispa". Foi o noso guía os dous primeiros días de excursións fóra de San Pedro e cando nos preguntou se podía traer a Cáterin á visita das lagoas dixemos enseguida que claro, que faltaría máis, e obligamos ao Pablín a cambiarse voluntariamente para a outra furgoneta da expedición e cederlle o seu posto. "É que é o noso aniversario, saben?", aclarounos a xeito de agradecemento, "mañá hai 25 anos que nos coñecemos".

A Cáterin era unha muller fermosísima, dunha beleza tan encandeante que casi mancaba ao mirala, pero decepcionounos un pouco o seu silenzo. "Para ser o amor da vida dun home que non cala un segundo, a esta gústalle mui pouco falar", bromeu anITA. "Ao mellor é precisamente por iso", contestoulle Eva Luna, "non lle dará tempo". O certo é que era un silenzo estraño, un silenzo tan profundo que nin sequera falaba cos ollos, pero el estaba tan contento por tela alí que conseguiu que deixaramos de lado os nosos comentarios maliciosos para escoitar as súas explicacións cheas de chiscadelas picantes para ela. Á tardiña, díxonos que nos quedaba a mellor experiencia da nosa estadía en Atacama, o anoitecer en Tebinquinche. Preparamos as nosas cámaras e, en canto abriu a porta da furgoneta, saímos disparadas na busca da mellor perspectiva. Foi daquela cando o oimos berrar ás nosas costas.

Ela calara para sempre, deixándoo deserto.

Los desiertos de atacama no son azules porque por
allá no voló el espíritu de J. Cristo que era un perdido

___
* Este é o cuarto capítulo dese proxecto que teño a medias con anITA para marzo. O segundo capítulo xa está no seu blog. O poema que lle dá título é de Raúl Zurita, "El desierto de Atacama (III)", e atoparédelo nos "Desiertos" do Purgatorio (1979)

Cousas que facer en Lugo cando non estás morta

A ilustración da luguesa Noemí López
para Fina Casalderrey atopeina nesa
marabilla que é Prazadasletras

Menda lerenda pasará estes primeiros días currando para poder ir o xoves sen cargo de conciencia recoller o flamenco napolitano a Humidtow para dar xuntas unhas voltas pola metaurbe galaica: tour básico pola capital, Compostela lanuit cos que quededes por aí e queirades apuntarvos, tour básico pola costa da morte con Z., Coruña lanuit con Miss Inercia e con anITA, tour basiquísimo por Ankara e Valado City, Lugo lanuit e tour dominical básico polo monte do interior lugués cun barcelonés afincado en Bruxelas que ven 24 horas de visita... Velaí o meu planazo para estos días de reflexión e recollemento.

Os que quededes por aquí, ademáis das actividades propias da Semana Santa tedes outras posibilidades.

Martes, 18 de marzo
A partir das 21h, reunión do grupo local de Amnistía Internacional

Xoves, 20 de marzo
Ás 10h, inauguración do Museo de Cacabelos no Museo provincial
Ás 23h, Sean Riley & The Slowriders e Vale Tudo no Clavi

Sábado, 22 de marzo
Ás 12h, Cinco historias para unha man, de Spaghetti Títeres. Primeira das 75 festas (programa en pdf) para celebrar o 75 Aniversario do Museo provincial
Ás 23h, noite de hip hop no Clavi

Domingo, 23 de marzo
Ás 12h, Poñendo imaxes para un conto, de Noemí López. Segunda das 75 festas (programa en pdf) para celebrar o 75 Aniversario do Museo provincial

Exposicións
Manuel Monteserín no Museo Provincial, onde tamén hai 80 pezas do escultor Cristino Mallo
Teatro baixo a area, ata o 26 de marzo na escola Politécnica Superior
Retrato dun escándalo universal de dereitos humanos. A discriminación e a violencia contra as mulleres, ata o 31 de marzo, na Biblioteca Provincial
Os xoguetes esquecidos, ata o 6 de abril, na Deputación Provincial

Multicines
As Termas
Astérix en los Juegos Olímpicos 16.10 e 18.15
Las hermanas Bolena 20.30, 23.00 e 01.10 (V e S)
En el punto de mira 20.30, 23.00 e 01.10 (V e S)
27 vestidos 16.15, 18.15, 20.30, 23.00 e 01.10 (V e S)
Mi monstruo y yo 16.15 e 18.15
10.000 BC 16.15, 18.15, 20.30, 23.00 e 01.10 (V e S)
Pozos de ambición 20.30 e 23:30.
Las crónicas de Spiderwick 16.15, 18.15, 20.30, 23.00 e 01.10 (V e S)
The Eye 16.15, 18.15, 20.30, 23.00 e 01.10 (V e S)

Centro (antigos Yelmo)
En el punto de mira 18.10
Juno 16.40 (S e D), 18.30 e 20.30
La guerra de Charlie Wilson 22.50 e 00.45 (V e S)
27 vestidos 18.10
10.000 BC 20.30 e 22.50
Cometas en el cielo 18.10, 22.40 e 01.00 (V e S)
Los falsificadores 18.10, 20.30, 22.50 e 01.00 (V e S)
Las crónicas de Spiderwick 16.40 (S e D), 18.30, 20.30, 22.40 e 00.45 (V e S)
El menor de los males 18.10, 20.20, 22.50 e 01.00 (V e S)
Horton 16.40 (S e D), 18.30, 20.20, 22.40 e 00.45 (V e S)

Árbores que atrapan historias III

Ay de mí, Llorona Llorona,
Llorona, llévame al río
Tápame con tu rebozo, Llorona
Porque me muero de frio

Versión local dunha lenda común a toda Latinoamérica, a Pucullén chilota é a unha muller que chora eternamente porque lle levaron o fillo do colo sendo mui neno e cuxo pranto eterno é empregado polos mortos para atopar o camiño correcto cara ao alén.

A terceira árbore da nosa serie atopoume onte en Ribeiroland, terra de viño, de auga, de trenes, de reporteiros dicharacheiros, de mulleres lindas que tecen lindos osos, de iratxoak sabios en materia de pokémon e de árbores que lles choran contos tristes ás visitantes descoñecidas.

Esto non ten sentido

O legal... agora é ilegal
O prohibido... xa non é...
Que buscamos?
Vivir o día a día, aí esta o sentido*

Outra das cousas que se pode facer en Valado City cando non estás morta é ir tomar uns viños a Atenas... Ou a Humidtown... Ou a Ankara... Longa vida á meta-urbe galega! Desta volta tocou Atenas, porque os viños foron acompañados dunha serie de delicias gastronómicas e etílicas xentileza da anfitriona.
Todo mui rico e mui abundante, repetimos cando queirades.
Eso si, mellor que sexa fin de semana e aproveitamos para mesturarnos coa fauna local.
____
* Reflexión etílica de gran fondura filosófica anotada na miña axenda por un ateniense habitual do lokal.

Árbores que atrapan historias II

Este é o alcolito dos Pereiro de Bardaos. Mui autóctono non é, xa o sei. Din por aí que veu da Curuña... Pero saber sábevos unhas cantas historias. A min tenme contado unha mui divertida dunha nena estrábica, alérxica, asmática e, o que é peor, revella que cada vrao ía uns meses facer bafos á aldea... O seu non arreglaba nin con bafos de alcolito máxico, pero mal non volo pasou gaveando polas fincas arriba para arrebolarse despois a rolos cara o descoñecido, mal non volo pasou...

Na miña axenda para a semana había unha ausencia imperdoable. Luis Piedrahita trae o sábado día 15, ás 20.30, ao Gustavo Freire o espectáculo de monólogos Dios hizo el mundo en siete días... y se nota, co que anda estes días de paseo por Galicia.



O Piedrahita este parece un tipo curioso. O outro día díxolle a unha xornalista con nome de boa e preguntas de lista unha cousa que me encantou:

Yo pasaba muy desapercibido en clase. Ni el payaso, ni el ingenioso ni nada. Era el normal de la clase, nunca llamé la atención por nada. Había niños mucho más ingeniosos y graciosos que yo, pero luego dedicaron su vida a ser abogados o fontaneros o pilotos de avión, o no sé, a heredar millones, y yo seguí haciendo mis bromas.

Muito me gustaron sempre os enxeñosos da clase. Mágoa que a maioría deles agora sexan avogados. Ou fontaneiros. Ou pilotos de avión. Ou, non sei, herdeiros.

Árbores que atrapan historias

Retomando un vello título que xa no seu momento lle roubara ao atrapacontos por excelencia, subo esta primeira afoto para a serie de árbores que teño, a medias coa anITA, de deberes para marzo. Recollina na estrada que vai do Oural ao Incio, antes do desvío de Bardaos.

Tiñamos un futuro por diante*

Si la vida es muerte entre paréntesis
nacer es la única victoria**

O cemiterio de Poconchile, de Ana López

Na vila todo o mundo sabía que o noso nacemento estaba marcado, que estabamos chamados a sacar ao noso pobo da enfermidade, da pobreza e da submisión. Chegamos á Acapacha co Challaco e as nosas nais non sobreviviron ao parto. Preñadas de sete meses, pasaron a noite preparando a ofrenda, pero nunca puideron levarlle a súa comida, a súa chicha, a súa coca e os seus cigarros á Pachamama. A morte foi o seu pago polo noso nacemento, así o entendeu o Mallku e así o entenderon os seus compañeiros. "A Pachamama é xenerosa, pero non dá nada de balde", oímoslles dicir aos nosos pais con cada novo cabodano.

Non hai outra explicación. Non pode habela.

Fomos criados xuntos. Neno e nena, río e monte, Mallku e T'alla, home e muller. Sempre os dous. Explicáronnos que debiamos estudiar a nosa lingua e a nosa cultura primeiro na nosa vila e despois nas dos arredores. Debiamos coñecernos ben nós mesmos para conseguir despois que os nosos fillos fosen coñecidos polos demáis habitantes da Apacha. Así debía ser e así o fixemos. Erguémonos cada día co primeiro raio do sol e deitámonos cada noite co derradeiro. Falamos con todos os habitantes do val. Escuitamos as súas dúbidas, as súas peticións, os seus consellos. Cultivamos millo, ají, quinoa, pataca e coca. Criamos polos e llamas. Taballamos o seu guano. E a súa lá. Tecémola, tinguímola e unímola nas sete cores da Wiphala. Diriximos, dende que tivemos control das nosas verbas, as cerimonias de culto ao Amaru, ao Mallku e á Pachamama. Finalmente, no décimo aniversario do noso primeiro Challaco, unimos a nosa sangue e a nosa alma, unímonos nós mesmos.

Porén, Malku negounos o froito do noso sangue, o aymara que estaba chamado a xunguir o noso tempo e o noso espazo co tempo e co espazo dos nosos antergos, a levar a nosa mensaxe aos outros habitantes do Acapacha e a traer así a saúde, a riqueza e a liberdade ao noso pobo.

"A Pachamama é xenerosa, pero non dá nada de balde", recordamos nós neste derradeiro aniversario daquela primeira unión, daquel primeiro intento.

Non hai outra explicación. Non pode habela.

Na vila todo o mundo sabía que o noso nacemento estaba marcado, incluso nós mesmos. E hoxe sabemos que tamén o estaba a nosa morte. Tiñamos un futuro por diante e hai cincuenta anos que as nosas nais deixaron dito cal era. Por iso erguemos na nosa casa o Arco, símbolo da semente que morre para producir nova vida e, co noso sacrificio, pedímoslle á Pachamama que poña en marcha o tempo da terra, o tempo que distribúe as estacións, o tempo que fecunda os campos, o tempo que debe curar as dores do noso pobo e fecundar os seus fillos, para que leven a todos os habitantes da Acapacha a nosa mensaxe de paz e liberdade.
___
* Este é o segundo capítulo dun dos proxectos que teño a medias con anITA para este mes de marzo. Neste caso, ameazamos con escribir unha serie de dez relatos por cabeza sobre outras tantas fotos das nosas viaxes austrais (que non astrais). O primeiro capítulo xa o publicou ela no seu blog.
** Verónica Zondek, “De cuerpos abatidos”, en Entre Lagartas (Lom, 1999)

Pois iso

Por aí deben andar os meus votos. Muito me temo que non foron tan útiles como algúns (non todos) cren que deberan ser.
Se cadra, fórono máis.

Cousas que facer en Lugo cando non estás morta

Luns, 10 de marzo
A partir das 20h proxectaránse as imaxes de Contra o muro, na fachada do Museo Provincial
Ás 20.30h, Caixanova trae a La Bohème de Puccini ao Gustavo Freire. A orquestra sinfónica Pleven basearáse na obra de Henri Murger La Vie de Bohème, coa dirección musical de Georgi Notev, a dirección de escena de Alfredo Troisi e a escenografía de La Bottega Fantastica e Alfredo Troisi.

Martes, 11 de marzo
Comeza o IV Curso de Primavera da Facultade de Humanidades de Lugo, que, baixo o título América, América, estará dedicado a este continente, nas súas diversas facetas históricas, sociais e culturais.
A partir das 21.30h, reunión do grupo local de Amnistía Internacional

Mércores, 12 de marzo
A partir das 11h, comeza o XIV Maratón Fotográfico do Campus
Ás 20.30h, Volta e Dalle Teatro presenta Pan. Catro propostas arredor da malla no Gustavo Freire

Xoves, 13 de marzo
Ás 19.30h, Lemming, no salón de actos da facultade de Humanidades
Ás 23h, Triumph of Death Fest I, no Clavicémbalo

Venres, 14 de marzo
Ás 23h, Quique González & La Aristocracia del Barrio no Auditorio Gustavo Freire
Tamén ás 23h, Edu Bighands & Whiskey Tren, no Clavicémbalo

Sábado, 15 de marzo
Ás 20.30, Luis Piedrahita no Gustavo Freire.
Ás 23h, Mielotxin, no Clavicémbalo

Domingo, 16 de marzo
Ás 20.30h, Concerto extraordinario de Semana Santa da Orquestra Filharmónica de Ceske-Budejovice e o Coro de Cámara de Praga, no Círculo das Artes.

Exposicións
Manuel Monteserín no Museo Provincial, onde tamén hai 80 pezas do escultor Cristino Mallo
Teatro baixo a area, ata o 26 de marzo na escola Politécnica Superior
XIII Maratón Fotográfico do Campus, ata o 12 de marzo en Maxisterio
Retrato dun escándalo universal de dereitos humanos. A discriminación e a violencia contra as mulleres, ata o 31 de marzo, na Biblioteca Provincial
Os xoguetes esquecidos, ata o 6 de abril, na Deputación Provincial

Multicines
As Termas
No es país para viejos 20.30 e 23.00
Jumper 16.15, 20.30, 23.00 e 01.10 (V e S)
Astérix en los Juegos Olímpicos 18.15 e 20.30
Sweeney Todd 17.45
Las hermanas Bolena 16.15, 18.15, 20.30, 23.00 e 01.10 (V e S)
Rise: cazadora de sangre 16.15, 18.15 e 01.10 (V e S)
En el punto de mira 16.15, 18.15, 20.30, 23.00 e 01.10 (V e S)
27 vestidos 16.15, 18.15, 20.30, 23.00 e 01.10 (V e S)
Blade runner 2007: la historia final 20.30, 23.00 e 01.10 (V e S)
Mi monstruo y yo 16.15, 18.15, 20.30, 23.00 e 01.00 (V e S)
10.000 BC 16.15, 18.15, 20.30, 23.00 e 01.10 (V e S)

Centro (antigos Yelmo)
En el punto de mira 16.45 (V e S), 18.30, 20.30, 22.45 e 01.00 (V e S)
Mortadelo y Filemón. Misión: salvar La Tierra 16.45 (V e S), 18.45 e 20.40
Juno 16.45 (S e D), 18.30, 20.15, 22.45 e 00.45 (V e S)
Jumper 16.45 (S e D) e 18.30
La guerra de Charlie Wilson 20.30, 22.30 e 00.45 (V e S)
El último Justo 22.45 e 00.45 (V e S)
27 vestidos 18.00, 20.15, 22.30 e 01.00 (V e S)
10.000 BC 18.15, 20.30, 22.45 e 01.00 (V e S)
Cometas en el cielo 18.00, 20.15, 22.30 e 00.45 (V e S)

A la sombra de mi sombra...

...me estoy haciendo un sombrero,
sombrero de largas pajas
que he recogido del suelo.

Ando redefiníndome. Ao meu carón, o artista anteriormente coñecido como pikiniño constrúe e destrúe personaxes e casas e traballos e vidas con pasmosa facilidade. A min ultimamente cústame algo máis desfacer os niños nos que me vou acubillando... pero sei que é un paso imprescindible para facer outros cestos cos mesmos bimbios, así que opto por retirarme ao cuartel de inverno e tirar de vellas tácticas, de eficacia mil veces probada, como o sobriñeo, o madriñeo e o mequeo compulsivo, a limpeza xeral da vella habitación na casa petrucial, a lectura practicamente obsesiva dos libros que levo meses acumulando, a selección dos recordos que paga a pena gardar e das fotos e fotos e fotos e fotos e fotos e fotos e fotos e fotos e fotos e máis fotos que paga a pena conservar (aquí me temo que non fun mui selectiva), o tapeo con anecdotario e posterior reflexión, a construcción de listas de Mustdo e, sobre todo, a petición absolutamente descarada e descarnada de consellos vitais.

Acéptanse, precísanse, consellos vitais.

E mecos, muitos mecos.

As 8 claves do meu marzo invernal

O ceo lugués estáme regalando unhas postas de sol im-prezionantes,
que non teñen nada que envexarlle a aqueloutras

1. Sair, alomenos, dúas noites á semana.

2. Escribir, con anITA, unha serie de relatos sobre as fotos das viaxes comúns do 2007.

3. Facer unha reportaxe fotográfica de árbores.

4. Invitar a cear a un home atractivo.

5. Conseguir traballo.

6. Atoparlle un grupo de teatro a anITA na Curuña.

7. Resucitar Emerecindo.

8. Organizar unha CenadeChicas.

Que tiña que hoxe non teño...

...que buscaba xa perdín
estou competindo co tempo
apurando a miña fin

A afoto é parte da miña contribución
a ese proxecto marabilloso que acaba
de ver a luz da man de Besbe

Aquí estou de novo.

Un día menos, dícía aquel velliño que viña pasar as festas ao Oural. Nunca lle puiden preguntar se o dicía por ben ou por mal...

Un mes menos, direivos con toda intención.
E un millón de experiencias máis. Algunhas boas, outras mui boas, outras (as menos e as máis serodias) máis ben malas.

Só sinto non tervos escrito dende alí, antes de que a volta me desnortase, porque agora dame medo non ser quen de atopar o fío para contarvos que é o que tiven na Habana que nunca tuvera, que é o que busco que xa perdín...

Espero que non fora, precisamente, o fío.