30 Mar 2005



Northern Exposure
A vida ten os seus ritmos. Supoño que é a confluencia destes ritmos cos nosos propios a que finalmente marca o noso paso. Eu teño corrido sobre as agullas do reló ata chegar practicamente á extenuación. E teño tamén visto como os segundos se converten en minutos e os minutos en horas perante os meus impotentes ollos. Barcelona supuxo para min o ralentí definitivo, a detención total do paso do tempo. Alomenos, do meu tempo vital. Escapei dalí para recarga-las baterías, consciente de que precisaba os xogos (e as enchentas e as conversas) cos amigos e as gabanzas e/ou críticas feroces da familia... Do que non tiña nin idea era do ben que me ía facer atoparme cun grupo de afinidades desafinadas como o de Teatro e (sobre todo) cun grupo ante o que poder presenta-la rendición total, o de Amnistía... O deceseis de marzo saín de contas, levo nove meses reconstruindome e nove días durmindo mal, consciente de que a fin do ciclo estaba á volta da esquina. Quizais é por iso que me pillou tan tranquila, tan de volta de todo. Como diría aqueloutra, "veu visitarme o mar". Mañá saio para Cicely, xa vos manterei informados.

29 Mar 2005


A imaxe dixitalizada dunha postal avellentada polo sol que xa non debeu ser boa nos seus mellores tempos, non fai xustiza ó orixinal... pero non quería deixalo pasar, tiña que contarvos que coñecera un artista real... un home estrano que hai uns anos creou compulsivamente uns cadros fascinantes, escuros, tan fermosos como agresivamente tristes e que co tempo descubriu que se pintaba iso -que se pintaba así- era porque non estaba vivindo a vida como quería -como debía- vivila. Deixou o traballo en Alemaña e veuse pra'acó.

Esta foi a primeira obra da nova vida. E prácticamente a derradeira. Di que xa non ten necesidade de crear, que a vida mesma o afasta dos pinceis. Unha mágoa para nós, unha sorte para el.

O exame

Data:
Nome:

1. Debuxa o esquema de comunicación e define cada un dos seus elementos. (2 puntos)

2. Debuxa o esquema dos principais medios de comunicación de masas e explica as súas características esenciais. (2 puntos)
Que significa que sexan "de masas"?
Que características comparten? Cales non?

3. Como se distribúe a información no conxunto do xornal? (2 puntos)
3.1. Como se lle chama en termos xornalísticos ó "nome" do xornal?
3.2. Como se chaman as agrupacións temáticas de noticias? Que determina a súa orde no xornal?
3.3. Como se distribúe a información na páxina?
Cantas columnas ten unha páxina de xornal?
Que elementos nos indican a importancia que o xornal lles dá ás distintas noticias?

4. Como se distribúe a información na noticia? (2 puntos)

5. Qué xéneros xornalísticos coñeces? Explícaos brevemente. (2 puntos)

6. E de regalo ...escolle, para afina-la nota:

6.1. Define:
Reportaxe
Documental
Obxectividade
Liberdade de Expresión

6.2. Explica como ves ti a situación do galego nos medios de masas? Por que cres que é así? Que consecuencias cres que ten esta situación? Como se podería solucionar?

6.3. Cales son os teus medios favoritos? Cales non ves/escoitas/les nunca? Por que cres que é así? Que consecuencias cres que ten esta situación? Como se podería solucionar?

6.4. Escribe unha noticia e identifica cada un dos seus elementos básicos.



... Non se pode ser máis boiña

22 Mar 2005

A light exists in spring



A light exists in spring
Not present on the year
At any other period.
When March is scarcely here

A color stands abroad
On solitary hills
That science cannot overtake,
But human nature feels.

It waits upon the lawn;
It shows the furthest tree
Upon the furthest slope we know;
It almost speaks to me.

Then, as horizons step,
Or noons report away,
Without the formula of sound,
It passes, and we stay:

A quality of loss
Affecting our content,
As trade had suddenly encroached
Upon a sacrament.

Emily Dickinson

17 Mar 2005


Un patio de butacas ás escuras e un escenario a medio iluminar que se intuía inusualmente amplo marcaron a primeira diferencia. Chiscándolle o ollo a Meyerhold, a Aula de Teatro Universitaria de Ourense (Maricastaña) decidiu amosarlles ós espectadores o artificio teatral. Sen telón que erguer nin baixar nin buracos laterais nos que acocharse, catorce actores quentan a voz e o corpo entre sombras mentres o público se acomoda. Como un mago que se arrisca a face-los seus xogos nas distancias curtas a pesares de ser consciente de que a atención da audiencia estará especialmente adicada a atopa-lo truco, Maricastaña arriscouse onte a competir pola atención do público co xogo de luces, cos cambios de vestiario e mesmo coa "porquería" que, segundo asegura Fernando Dacosta, "sempre hai nos teatros galegos".

Frankenstein é a segunda parte da triloxía do monstro que Maricastaña comezou o ano pasado con TOTEM, versión de Fernando Dacosta de O Señor das Moscas de William Golding. "Esta vez queriamos falar do monstro que levamos dentro", asegura Dacosta, "un mostro capaz de feri-lo próximo". O traballo comezou en Novembro de 2004, cando os integrantes do grupo comezaron a documentarse e a "xogar" con distintos momentos da novela de Mary Shelly. Fixeron unha escolla das pasaxes esenciais e apropiáronse da obra achegándolle un intre circense que deixase respira-la traxedia e un certo anticlericalismo que nos empatizase co monstro que, coma nós, tan pronto implora perante o seu creador como blasfema na súa contra.

O resultado deste proceso creativo é unha peza teatral dunhas dúas horas de duración que lle volve a honra a un termo tan denostado como é o de espectáculo. Un verdadeiro alarde de maxia teatral que atrae irremediablemente a atención do público cara a uns actores sobresaíntes que o emocionan e que o levan despois a reflexionar sobre a propia natureza do home, sobre o abandono ó que nos condeou un creador que se supón bo e xeneroso, sobre o feito de que á morte, amigos e amigas, hai que ganarlle a golpes de vida...

Estaba todo ante nós e aínda así non fomos capaces de descubri-lo truco.

14 Mar 2005


Xa foi. Hai unha semana devecía porque pasara canto antes e agora dame mágoa que xa fora. E boto en falta ós de teatro, quen mo ía dicir! É como cando tés visita... e invade completamente o teu espacio. E ó principio é farra pura. E despois matarías por uns segundos de soidade. E ó final só vas tirando coa vista posta no día no que recuperes a tranquila normalidade da túa vida. E cando (por fin) se vai a visita e quedas soa e limpias e ordeas e durmes e les e ves a tele... entón, é cando che doe a súa ausencia como a dun apéndice corporal que xa non está.

9 Mar 2005



O tema do día é Black Milk, do Mezzanine de Massive Attack:
Recoñezo que este é un deses grupos (xunto con outros como Marilyn Manson ou Rage Against the Machine) que nunca me gustou... nin a súa música, nin os seus vídeos nin nada. Pero, como sempre, co tempo un vai cambiando de gustos e hai que recoñecerlles que teñen temas moi bos. Na miña opinión, son altamente aconsellables en "encontros de amigos que se convirten en charlas ata altas horas da madrugada (que diría un anuncio de IKEA). O grupo é británico, de Bristol, e ten 5 discos e un montón de aparicións en bandas sonoras e en anuncios. Como curiosidade, creo que a canción do anuncio de Emporio Armani, o das colonias que se achegan en plan bico, é deles.

Black Milk

You're not my eater
I'm not your food
Love you for God
Love you for the Mother

Eat me
In the space
Within my heart
Love you for God
Love you for the Mother

Mother fountain
Or live or not at all

The most level
Sunken chapel
Love you for God
Love you for the Mother

All's there to love
Only love
Posmodernirmos

8 Mar 2005



O tema de hoxe é Baba O' Riley, de The who. É o meu favorito dos que me foi mandando Borja ata o de agora, é xenial. Hai van o seu comentario e a letra.
A versión orixinal é do disco Who's Next, de 1971. A versión que eu teño é a do The very best of the who. De The who pouco se pode contar, ademáis imaxino que os coñecerás: grupo británico dos 70, toque de rock e pouco máis, que eu saiba. Esta canción encántame. Un detalle que imaxino saberás, tódalas cabeceiras das series C.S.I. teñen de fondo cancións de The Who. Esta en concreto é a de C.S.I. New York.

Baba O'Riley

Out here in the fields
I fight for my meals
I get my back into my living
I don't need to fight
To prove I'm right
I don't need to be forgiven

Don't cry
Don't raise your eye
It's only teenage wasteland

Sally, take my hand
Travel south crossland
Put out the fire
Don't look past my shoulder
The exodus is here
The happy ones are near
Let's get together
Before we get much older

Teenage wasteland
It's only teenage wasteland
Teenage wasteland
Oh, oh
Teenage wasteland
They're all wasted!
Ultimamente flipo con...

Maragall (cantas cagadas máis aguantarán os cataláns)

Fraga (isto non é novidade)

Os defensores da enduring freedom, amosando a pata unha vez máis.

O listos que andan os bispos cando toca cambiar de camisa

O moito que poderían cambiar algunhas cousas nun ano, mentres que outras nunca cambian.


A canción de onte foi Nutshell, do grupo Alice in Chains. O disco, de 1994, é Jar of flies. Di Borja:
Que terá 1994 que tantos discos me gustan dese ano? Non o sei. A Alice in Chains, nembargantes, descubrinos moito despois a través dunha canción (What the hell have I) da banda sonora de Last Action Hero. Si, a peli de Arnoldo o Gobernador (e futurible presidente). É outro dos grupos de Seattle que tanto me gustan (Pearl Jam, Soundgarden...) aínda que, a diferencia destes (e de Nirvana), pretendían ser unha banda de metal cando o grunge estaba nacendo. O que pasa é que, claro, cando eres da mesma cidade que Nirvana e Pearl Jam, xusto cando o grunge comeza a medrar, ou te volves grunge ou vas á merda, polo que cambiaron un pouco de estilo (cousa que non lles veu mal, na miña opinión). Polo demáis, é a típica* historia duns tíos que se coñecen no instituto, montan unha banda e vailles máis ou menos ben de cara á galería, pero entre eles andan sempre a hostias. Ó final da historia, o cantante aparece morto de sobredose (din que de coca e de heroína, á que se dicía que era adicto dende había moitísimo tempo).
*N. de T. "típica mítica"

Nutshell

We chase misprinted lies
We face the path of time
And yet I fight
And yet I fight
This battle all alone
No one to cry to
No place to call home

Oooh...Oooh...
Oooh...Oooh...

My gift of self is raped
My privacy is raked
And yet I find
And yet I find
Repeating in my head
If I can't be my own
I'd feel better dead

Oooh...Oooh...
Oooh...Oooh...

4 Mar 2005


A excusa para latar ó Cap has gone with the sun.


O tema de hoxe é Brazen (weep), de Skunk Anansie, un grupo britanico xa disolto. A cantante, Skin, anda agora por aí tentándoo en solitario (é súa a canción do anuncio do Renault Megane Scenic, aquel no que o coche saía do garaxe mentres se ían pechando tódalas portas do resto dos garaxes). Brazen (weep) é do segundo disco que publicaron Skunk Anansie, Stoosh (1996), para Borja o mellor do grupo en dura pugna co Post Orgasmic Chill.


Brazen (weep)

I called you brazen
called you whore right to your face
and watched you silently
and publicly disgraced

i didn`t notice when you strenghted
like a vice
that you were trembling and burned
beneath the ice, ooh, ooh

why don`t you weep
when i hurt you
why don`t you weep
when i cut you
you don`t bleed
and the anger builds up inside [x2]

na, na, na, na, na,

you said a prayer
and i betrayed you with a kiss
i never realized
that all had come to this

so keep your dignity
don`t throw it all to waste
stronger feelings
than you`ve ever learned to face, ooh


Borja mándame esto xunto co tema:
A multiracial quartet formed in Britain, Skunk Anansie plays what its lead singer, Skin, calls clit-rock (an amalgam of heavy metal and black feminist rage). Skin began singing in high school for a classmate's band after considering the offer for over a year. Six years after that band broke up, the members of Skunk Anansie (including bass player Cass) met one another by chance. Their name was taken from the West Indian folk tales of Anansie the spider-man, with "Skunk" added to make the name nastier.

3 Mar 2005


Imos aló... costa embaixo, sen freos e sen cadeas.

Armental e o sr. Sheffield

Xa vos dixera que Armental se ía de au pair á urbe, verdade? Hai xa máis dun mes que está alí. Como pasa de internete, mantemos un (exiguo) contacto a base de cutre-mensas pola miña banda e de xenerosas chamadas pola súa. A primeira vez que falamos, hai xa tempo, só nos deu para que me describira a familia: matrimonio novo, con traballos de elite e cartos a manchea, dous fillos pequenos (unha rapaza algo teixo e un neno riquiño e tranquilo) e unha longa e católica familia de inmigrantes portugueses. O traballo non a mataba, as comodidades eran moitas (plasma, satélite, coche) e a xefa tratábaa de luxo (conversas, ceas, paseos turísticos). Levaba unha fin de semana aló e parecía que pasaran vinte anos... tan introducida no ambiente como desilusionada con respecto á cara aventureira da viaxe. Quedei medio preocupada.

O luns á unha e media da mañá chamoume outra vez, peneque perdida de viño e de brandy (dos caros). Leson-namber-guan: así, amig@s, é como se enchen os ricos. Líbreme dios de xulga las cheas alleas, pero curiosa si que son, así que tiven que preguntarlle por que arrastraba a lingua unha emigrante currante un luns a media noite. A resposta acabou coas miñas preocupacións sobre a súa capacidade para esquiva-las aventuras. Parece ser que o feliz matrimonio británico-luso de clase alta non era tan feliz. Parece ser que o marido tivo un par de pares de experiencias extra-matrimoniais, ademáis dun intento fallido coa anterior au pair. Parece ser que o tipo en cuestión é un atractivo cabronazo de corenta e pico que sente unha certa debilidade polas latinas novas, "cunha figura máis bonita cá da miña muller". Parece ser que se foi da casa, que lle preguntou á muller se lle podía seguir levando a roupa para pasarlle o ferro, que chamou a Armental ó mobil ó diga seguinte para preguntarlle se, non agora, of course, pero dentro dun mes, sairía con el. Parece ser que Armental dixo "maybe". Parece ser que unhas horas máis tarde, mentres axudaba á súa xefa e amiga a empurra-las mágoas gorxa abaixo con viño e con brandy (dos caros), Armental non podía entender que tipo de enaxenación mental a levara a pronunciar aquela enganosa palabra; ela nunca xamais se liaría con el... fixo... case fixo... quere crer. Leson-namber-tu: a aventura non está en kenia, está aí fora.

O segundo tema de Emerecindo Música é Living in a Lie, de Guano Apes (Don't Give Me Names de Guano Apes (2000). Outro dos grupos favoritos de Borja, son alemanes e fixéronse coñecidos en España con Open your eyes, do seu primeiro disco (Proud like a god, 1997) e Big in Japan (do mesmo Don't Give Me Names).

Don’t give me names
You’ve got it all, took it all from me
Drove me insane
Who’d come down to earth, releasing me
Healing my wounds
so why don’t you close the door when you’re leaving me
now you’ll run
running all the way back to me again

I’m not to end in shame
to fight an endless lie
I’m not to play a game
I won’t be on your side

(I) found a way
to reach myself again but all I saw was shame
Drive me away
there’s something deep in me waiting to escape
you think you know me
so why don’t you close the door when you’re here with me

I’m here to end the game
I’m living in a lie
it’s hard to give the same
I won’t be on your side

I’m not to end in shame
to fight an endless lie
I’m not to play a game
I won’t be on your side

I loved you a lot
to need you a lot
I leave you alone...

Ofertas interesantes

Estas son as últimas ofertas de emprego publicadas en Laboris que coinciden co meu perfil y preferencias laborales:

FlashDanceGirls Bailarina Barcelona
FlashDanceGirls Bailarina Coruña
FlashDanceGirls Bailarina Lugo
FlashDanceGirls Bailarina Madrid
FlashDanceGirls Bailarina Ourense
FlashDanceGirls Bailarina Pontevedra

Eroproductions s.l Actrices protagonista y reparto Erótico Barcelona
Eroproductions s.l Actrices protagonista y reparto Erótico Coruña
Eroproductions s.l Actrices protagonista y reparto Erótico Lugo
Eroproductions s.l Actrices protagonista y reparto Erótico Madrid
Eroproductions s.l Actrices protagonista y reparto Erótico Ourense
Eroproductions s.l Actrices protagonista y reparto Erótico Pontevedra

Interesantes si que son.

2 Mar 2005

Punto de encontro

Casualidades da vida, segundo parece a estación luguesa está de aniversario. Firma a reportaxe do DOL unha desas xornalistas tan infra-empregadas polos seus xefes que ata parece que as agochan para que non se note que a culpa de que as cousas estean como están non é da redacción. Tecleo un pedaciño:
Abelardo Pérez vive en un piso cercano al de su hijo, así que pasa las noches en uno y otro, pero los días siempre en la terminal. No tiene calefacción porque "os vellos somos un pouco agarrados", pero la suple con la de la estación, que en verano está fresquita. Pega la hebra con sus amigos y si no pasea. Para muchos es como un parque climatizado y son capaces de recorrer el pasillo docenas de veces arriba y abajo.

Emerecindo música

A petición popular inauguro unha sección musical da que, tranquilos/as, non me fago cargo eu mesma. Descentralizo contidos como quen descentraliza competencias, sen toca-lo presuposto. Via mail, Borja compón día a día a súa lista de cancións imprescindibles a cambio dun pouco de nada con certificado de autenticidade.


Non sei se se co Vitalogy, pero va que é chula

Comezamos coa súa favorita (xunto cunha de Aerosmith que anuncia pero non concreta). É de Pearl Jam, do que moitos consideran o seu mellor disco despois do primeiro, Ten, que é insuperable "por suposto". O disco en cuestión é o Vitalogy, de 1994, publicado por Sony. O tema é o número 5 do album, Nothingman.

once divided...nothing left to subtract...
some words when spoken...can't be taken back...
walks on his own...with thoughts he can't help thinking...
future's above...but in the past he's slow and sinking...
caught a bolt 'a lightnin'...cursed the day he let it go...
nothingman...
nothingman...
isn't it something?
nothingman...
she once believed...in every story he had to tell...
one day she stiffened...took the other side...
empty stares...from each corner of a shared prison cell...
one just escapes...one's left inside the well...
and he who forgets...will be destined to remember...
nothingman...
nothingman...
isn't it something?
nothingman...
oh, she don't want him...
oh, she won't feed him...after he's flown away...
oh, into the sun...ah, into the sun...
burn...burn...
nothingman...
nothingman...
isn't it something?
nothingman...
nothingman...
coulda' been something...
nothingman...
oh...ohh...ohh...

1 Mar 2005



Recibín dúas mensaxes emocionantes. Unha, de quen podería ser un futuro gran amigo, tan fermosa e tan doce como difícil de contestar e a outra, de quen en tempos pensei compañeiro imprescindible, tan sutil e complexa coma nós mesmos. Dúas portas abertas ante min... deus, ¡que responsabilidade!


Fin de semana de rat race. O venres, cheguei do Cap co tempo xusto para remata-lo informe que lles debía ós de Amnistía, ducharme ás presas e sair pitando cara á estación de autobuses. Outro día falaremos dese niño de freaks que é a estación luguesa.

O bus saía (e saiu) á medianoite. Unha carraca vella coetánea dos Freires que paran dúas veces en cada casa entre Lugo e Santiago. O conductor era un pouco cabrón e, ademáis de acelerar e frear con certa brusquedade e moita máis frecuencia da imprescindible, prendía as luces cada pouco, supoño que para comprobar que non durmíamos. Non debiamos resultar convincentes, porque ás catro e media da mañá tivo a ben facernos baixar do bus no medio e medio da (branca) castela porque el tiña que ir repostar. Cando chegamos a la-capi xa me cagara unhas cantas veces nos seus mortos, pero para rematala non nos deixou baixar en Atocha porque a miña mochila estaba no compartimento da Estación Sur. Alá que nos fomos, para despois coller un taxi ata Atocha. En fin.

O taxista foi do mellor da viaxe, cos seus comentarios dignos dun artigo de Elvira Lindo: "Uy, fíjate como vaaaan... bolingash perdíosh. Yo esh paso mil de hacerme losh bolingash. Yo con mish estaciooonesh, mi aeropuerto, mish trabajadoresh madrugadoresh eshtoy de vicio. De bolingash, ná." Para desgracia do pobre home, cando baixamos nós subiron dúas orientais e un occidental moi riseiros que non tiñan pinta de ir deixar pasa-la oportunidade.

Nós fomos leva-las cousas ó hostal, compra-lo xornal e almorzar na única cafetería que atopamos aberta a esas horas, o horrible Caffé di Roma. O bon foi que tivemos espectáculo: tres tunos ligando cunhas orientais bastante cocidas, unha panda de tíos e unha de tías tentando salva-la noite no último momento e a actuación a catro bandas do facha capitalino, o trío de mafiosos gregos, os camareiros sudamericanos e o madrileño progre. Impagable.

Cando rematou a diversión, fomos dar unha volta para facer tempo ata a primeira reunión. O obradoiro foi no edificio do consello da xuventude e a sala onde estivemos toda a finde pechados estaba chea de posters do Referendum Plus de marras. Case toleo, dúas noites sen durmir, unha viaxe horrenda en bus e oito horas seguidas vendo a publicidade da "bebida que che cambiará a vida"...

O corpo non deu máis de si e tralo paseo vespertino, as cañas e as tapas, caín rendonda na camiña do hostal, cando oín o móbil ó día seguinte pensei que non podía ser que xa se me acabara a noite. Máis Referendum Plus, máis cañas, máis tapas, máis paseo e para o bus de volta.

A viaxe do domingo foi infinitamente máis agradable, un par de películas pasables (¿alguén sabe se Filmax pactou con Alsa a emisión de cine europeo nos seus buses?) e unha conducción amable e delicada. A gloria.

24 Feb 2005


Por se alguén tiña dúbidas... eu podo asegurar e aseguro que xenético non é, a este non hai quen lle quite o aspirador das mans. Aínda que... estou pensando que na lavadora nunca lle deu por fuchicar.

O noso é puro teatro

Levo toda a semana de ensaio en ensaio e tiro porque me toca. Entre iso, arregla-los meus desencontros coa administración pública e prepara-la unidade didáctica para as prácticas, o informe para o obradoiro do fin de semana (Amnistía lévame again á capital-del-reino) e o traballo para o CAP de mañá acabaron coa pouca vida social que me quedaba.

Por se fora pouco co estrés vital que me caracteriza, o primaveral sol santiagués non era tal e o venres pasado pillei un catarro de agárrate que hai curva. Toda a fin de semana na cama, con couldinas e efferalgans e auga de limón a tutiplén. Ademáis de para durmir e sudar, o finde deume para ensaiar o sábado e o domingo (pero que durírma é a vida do artista, oes), para ler El País do domingo, para votar (in extremis) e para ver un par de pelis malas e unha moi boa. Como lle dixen a alguén en pleno subidón de paracetamol "paso de Clint, paso de Keanu e paso da vida real que non son máis que números verdes caendo, pero que viva Charlie Kaufman e o seu cráneo previlegiado."

O cumio social da semana foi a primeira reunión co titor das prácticas do CAP o luns á hora do recreo (as once e cuarto, de cheo na primeira resaca de codeína do día). Que mítica a entrada do instituto... os mesmos cadros, os mesmos mobles, o mesmo profesorado. Sentinme minguar por momentos e cando din chegado á porta da sala de profesores xa tiña outra vez quince anos. Despois dun vergoñento incidente cun (encantador) ex-profe de matemáticas, por fin din falado co que fora o meu profe de literatura galega en COU, aquel ante quen coa apaixoada inocencia que da a ignorancia defendín a teoría de que robles e carballos eran árbores diferentes... teoría baseada no feito irrebatible de que na miña casa hai un roble e tres carballos. Gracias ó ceo el dixo recordarme vagamente (a min dame a impresión de que non me recordaba en absoluto) e a conversa foi máis ben un monólogo sumamente xeneroso cos meus intereses: "ti non te agobies, fas as clases que queiras, para o curso que queiras, sobre o tema que queiras... como se non queres facer ningunha". Concordamos que preparara unhas seis horas de clase para un grupo de diversificación curricular de 3º da ESO sobre os medios de comunicación de masas e, en máis en concreto, sobre a prensa escrita. Se se me da moi mal, podo fuxir cando queira e se se me da moi ben podo quedar ata que canse... mellor, imposible.

18 Feb 2005

Eu min me comigo?



Confirmado, son una freak. Hai un par de días gastei 27 euros que non tiña nun libro de máis de 1.000 páxinas chamado Cuestionarios Psicotécnicos y de personalidad. E, por se non fora dabondo con pagar por el, encaaaaaaaaatame resolve-los problemiñas... non haberá por aí un traballo de probadora de test psicotécnicos?

Tamén son unha chorona. Intuíao, pero non me agradou moito confirmalo. Semana de tensión en teatro, un par de broncas a destempo (na miña opinión) e alá fun, rompeuse o encoro. Xa pasou, pero estiven a un tris de mandalo todo a un sitio; pa de sufrí xa está o paro.

A fonte de enerxía positiva, como ven sendo habitual, Amnistía. O martes debatemos se seguir traballando con Vietnam mentres non nos pechen definitivamente o expediente de Van Ly, quedan moitos presos de conciencia na cadea e fálase de dúas amnistías máis neste ano. Propuxéronnos defender a un médico condeado por traducir un texto sobre a democracia extraído da páxina do goberno norteamericano (kafkiano, non?), a un xornalista que traballou durante anos no diario do réxime pero que cometeu o erro de publicar en internet as súas propias ideas (adopteino inmediatamente, como poderedes supoñer) e a un profesor de matemáticas.

Agora mesmo voume para a camiña ver a estrea de Telelugo: Lucus Intríngulis (ou algo así), presentado por unha ex compañeira de instituto e realizado por un ex compañeiro do colexio. E eu, desempregada. Xa podían chamar por min.

E xa para rematar, unha confesionciña de nada para que me arreboledes tomates cando me vexades: estou enganchada a unha telenovela de Localia. Un clásico, eso si... Dixéravos que estou no paro?

15 Feb 2005

L'amour



Esta será mi venganza,
que un día llegue a tí un libro de un escritor
famoso y leas estas líneas que el autor escribió para tí,
y tú no lo sepas
Ernesto Cardenal

Non hai tantos anos que lle escribín a alguén nalgures aquelo de "a sublimación do amor é morrer por amor". Daquela, tampouco hai tanto tempo, encantábanme os escritores románticos; a poesía, claro, pero tamén as lendas e os contos populares... historias nas que dúas roseiras unen eternamente os amantes que non puideron comparti-las súas vidas. Non hai tanto diso, digo, e sen embargo hoxendía prefiro máis ben os poetas cínicos e descridos. Sería sinxelo supoñer que levei unha hostia (amorosa) como un mundo que me deixou un sabor de boca (case) tan acedo coma o poema de Cardenal. Pero non, nin sequera. Descoñezo de onde veu esta nova eu como descoñecía de onde viñera a antiga, pero o caso é que cada día estou máis certa de que o amor non é máis que racional autosuxestión.

Dende sempre, dende que teño recordo, cando teño que pasar un pedazo sen falar con ninguén debuxo na miña cabeza o futuro perfecto. Evidentemente, esta vida en estado latente evoluciona comigo: de pequena quería ser cociñeira e vivir na aldea, uns anos máis tarde prefería a vida de multimillonaria presentadora dun concurso xuvenil, despois pensei que o rapaz máis guapo (popularmente aclamado) do colexio e máis eu íamos ser arquitectos ademáis de amantísimos esposos residentes nun fermoso ático branco cunha cociña como a dos Supersónicos. Non tería máis de dez anos e xa daba por suposto que o futuro perfecto esixía alguén perfecto co que compartilo.

Na miña humilde opinión amaremos a quen encaixe nesa idea que temos de nós mesmos, a quen (de paso) axude a que os demais nos vexan como queremos ser vistos. Pode pasar que nos avergoñemos do que realmente queremos e fagamos ver que queremos outra cousa completamente distinta. E tamén pode ser que nos guste alguén que non encaixa no que somos ou no quereriamos ser. Que nos guste mirar para el, que nos faga rir e/ou gozar cando estamos xuntos, pero ¿amalo? imaxina-la vida con el, crer que non poderías vivir se non fora con el, que daría-la vida por el... Moita metafísica xunta para algo tan banal, tan venial.

A metafísica chega cando o metemos nos nosos soños. E encaixa. Pode que mesmo constrúamos soños comúns. E pasa o tempo. E chega un momento no que xa non recordamos que parte do futuro perfecto pensamos nós e que parte pensou o outro. Xa non poderiamos desmadeixalo e non importa, porque xa non poderiamos vivilo sós. Non poderiamos volver empezar. E entón podemos decidir que iso, amigos e amigas, é o amor, que estamos namorados. El é único, a nosa media laranxa, non encaixariamos con ninguén coma con el. E se somos afortunados el pode decidi-lo mesmo, pode que mesmo se dera conta antes ca nós.

Pero a vida é máis longa cá maioría dos poemas e igual que cambiamos de futuro ideal podemos cambiar de media laranxa ideal. Pode que atopemos outra e pode que non. Pode que decidamos dicirllo e pode que non. Pode ser el o que quere outra cousa, o que atopa outra cousa. Pode que quedemos sós soñando soños comúns. E pode que entón decidamos vingarnos, aproveitando ó mellor algún dos soños que sabemos que o outro se quedou para si.
Quizais, que algún escritor famoso lle escribira un poema.

14 Feb 2005


Exitazo de público. A crítica aínda non se manifestou. Aberto queda este humilde blog para aqueles lectores que queiran manifestar o seu parecer. Non se escondan, que os vin cos meus propios ollos entre o público.

Mmm... Ollo coa competencia, Alejandro.

12 Feb 2005

Semana de histeria colectiva e individual.
  • Comezamos os ensaios diarios; nós durmimos cinco horas e, a cambio, a obra vai tomando forma. Teño unha escea xenial, triste e fermosa... encántame, reconcíliame co mundo, pero non vos podo adiantar nada.
  • Foi tamén semana de pegada de carteis. A primeira foi cos de Amnistía, con nocturnidade e alevosía. É divertido o de ir coa basoira e o cubo pola cidade adiante, tapando anuncios de disco Hermo. Despois fun con miña irmá polos comercios lugueses, remprazando os do Entroido e compartindo portas cos do Comercio Solidario e cos de Xesus-Cristo. O gremio máis xeneroso, o das zapaterías.
  • Hoxe comprobaremos se tanta cartelería da resultado, ás oito no Gustavo Freire outing dunha servidora no espectáculo máxico Armas Baixo Control, agasallo do Mago Antón e cía. para Amnistía Internacional de Lugo. Xa vos contarei en que condicións viven os coellos brancos que saen dos sombreiros de copa.
  • Estes días tamén andiven a voltas co post que teño prometido e que non sei se serei quen de escribir... é un streap-tease mental que non sei se estarei preparada para ofrecer. Alomenos mentres non teña tempo para facelo ben.
  • E tampouco me gustaría olvidarme desa tarde de CAP en Compostela. Hai poucas cousas que me enfaden, pero conducir tres horas para presenciar catro horas e media de conversa de bar entre filólogos descoñecidos é unha delas. Meu deus, estudiar unha carreira debería de estar contraindicado. Seremos todos así? As primeiras dúas horas de debate sobre se as preguntas de comprensión lectora para o alumnado de secundaria deberían limitarse a parafrasea-lo texto colléronme por sorpresa. Que prepotencia! Serían eles tan inútiles cando eran rapaces? Un descanso e un chute de cafeína máis tarde xa puiden goza-la experiencia como merecía, rindo. E como non rir?
  • Chiste de filólogos:
    Esto é un profe que lles di ós seus alumnos (galegos):
    -Un exemplo de epíteto é "herba verde".
    E dinlle os alumnos (galegos):
    -E logo a herba seca?
    (Risas)
    E di o profe:
    -Si, tedes razón. A herba pode non ser verde. Pois logo, "nubes brancas".
    E dinlle os alumnos (galegos):
    -Profe, as nubes non son brancas, son grises.
    (Risas).
    Iso sí... os de filoloxía non chegan ó nivel cómico de insignes alumnos de xornalismo como Pura Zato ou Natacha con debates como aquel sobre a lonxitude da cola (?) do vestido de noiva de Lady Di.

10 Feb 2005


O outro día tomei esta bucólica foto en cas'Tuñez, deume por aí, por facer fotos a descoñecidos, aburrida como estaba de esperarar a que Xabi recusitase o seu portavións (por Dios, intenta arrancarlo). En fin, debían estar falando dos traballos, ou dos exames, ou da chea que levaba a noite pasada o profe de turno no bar de moda. En calquera caso, sentinme taaaaaan identificada! Non hai tanto tempo nós estabamos aí mesmo, e míranos agora... alomenos a cen quilómetros de distancia! Onde estarán eles en cinco anos?

8 Feb 2005

Os sendeiros do google son inexcrutables. Buscando información sobre o meu titor das prácticas do CAP, atopei esta marabilla. Aficionada como son a fozar nas vidas alleas, empregueime a fondo ata que atopei este documento único dun ídolo de xuventude (ollo á foto, lugueses e luguesas, é impagable). Despois picoume a curiosidade: que sería de don Xurxo de Vivero tralas eleccións do 99? O google non ten a resposta (non as ía ter todas), pero sí un link raroraroraro no que aquel que sabe "toda la literatura universal de la A a la Z" recomenda a uns ex-membros do Opus que busquen axuda sicolóxica. Daquí alí fun dun chimpo. E despois, como non, caeron as fontes orixinarias. Aí vai unha peroliña:
Para que en el matrimonio se conserve la ilusión de los comienzos, la mujer debe tratar de conquistar a su marido cada día; y lo mismo habría que decir al marido con respecto a su mujer. El amor debe ser recuperado en cada nueva jornada, y el amor se gana con sacrificio, con sonrisas y con picardía también. Si el marido llega a casa cansado de trabajar, y la mujer comienza a hablar sin medida, contándole todo lo que a su juicio va mal, ¿puede sorprender que el marido acabe perdiendo la paciencia? Esas cosas menos agradables se pueden dejar para un momento más oportuno, cuando el marido esté menos cansado, mejor dispuesto.

Otro detalle: el arreglo personal. Si otro sacerdote os dijera lo contrario, pienso que sería un mal consejero. Cuantos más años tenga una persona que ha de vivir en el mundo, más necesario es poner interés en mejorar no sólo la vida interior, sino —precisamente por eso— el cuidado para estar presentable: aunque, naturalmente, siempre en conformidad con la edad y con las circunstancias. Suelo decir, en broma, que las fachadas, cuanto más envejecidas, más necesidad tienen de restauración. Es un consejo sacerdotal. Un viejo refrán castellano dice que la mujer compuesta saca al hombre de otra puerta.

Por eso, me atrevo a afirmar que las mujeres tienen la culpa del ochenta por ciento de las infidelidades de los maridos, porque no saben conquistarlos cada día, no saben tener detalles amables, delicados. La atención de la mujer casada debe centrarse en el marido y en los hijos. Como la del marido debe centrarse en su mujer y en sus hijos. Y a esto hay que dedicar tiempo y empeño, para acertar, para hacerlo bien. Todo lo que haga imposible esta tarea, es malo, no va.

No hay excusa para incumplir ese amable deber. Desde luego, no es excusa el trabajo fuera del hogar, ni tampoco la misma vida de piedad que, si no se hace compatible con las obligaciones de cada día, no es buena, Dios no la quiere. La mujer casada tiene que ocuparse primero del hogar. Recuerdo una copla de mi tierra, que dice: la mujer que, por la iglesia, / deja el puchero quemar, / tiene la mitad de ángel, / de diablo la otra mitad. A mí me parece enteramente un diablo.
Non vos soa? Xuro ante sanjosemaría que teño un millón de cousas interesantes que facer, por que acabarei sempre perdendo o tempo con estoutras?

Antena 3 e as súas antenatresadas

7 Feb 2005


El Progreso, luns 7 de febreiro de 2005.
O galego é en Galicia unha lingua viva, aínda maioritaria e a súa fortaleza resulta sorprendente, segundo se desprende dalgunhas das múltiples consideracións recollidas no Plan Xeral de Normalización da Lingua Galega.

Na diagnose feita, con datos provisionais do censo do 2001 (IGE) e dos censos de poboación e vivendas do mesmo ano (INE), determínase que dunha poboación de 2.587.407 persoas, o 56,64% (1.470.836 persoas) falan sempre galego. Outro 30,29% (783.780 persoas) fálao ás veces e un 12,86% (332.791) non o fala nunca.

Apuntes. O castelán, segundo as previsións do plan da Xunta, non sofriría mal algún co crecemento do uso do galego. O obxectivo do programa é protexer a quen fala galego e estimular a que o flaen cantos o coñecen e cantos queiran aprendelo.

Pé de foto: O 99% da poboación recoñece que entende o galego
E nós preocupados.


Pero que es esto? Pero que invento es este?
Por favor, parece mentira. Como se pode ser tan inútil como para ter as respostas dun exame tipo test e poñer ben ata as de reserva... é que canta, ho, canta.
Recibo via mail dende Barcelona:
El machismo de Disney
"Admirada tú serás, si callada siempre estás. Sujeta bien tu lengua y triunfarás". Esta canción de la película de Disney La sirenita resume el premiado trabajo de final de bachillerato de una estudiante barcelonesa, Lara Cano, en el que denuncia el mensaje machista que transmiten los filmes de cuentos de la fábrica de sueños.
Cano, de 18 años, comparó las versiones originales de narraciones como Blancanieves, La Cenicienta y La bella y la bestia y sus adaptaciones a la gran
pantalla. Para ello realizó un complejo estudio estructural, morfológico y psicoanalítico, utilizando desde la técnica de análisis matemático de las funciones de los personajes de los cuentos, ideada por Vladimir Propp, hasta el psicoanálisis de Freud.
El resultado es demoledor. "Disney modifica, incorpora o suprime ciertas funciones de los cuentos tradicionales que hacen que se alteren sus valores educativos", asegura. La mujer es la que sale peor parada: "Son tontas, sin decisión propia y dependientes del hombre o los animales".
Otro ejemplo es la escena en la que los enanitos imponen a Blancanieves la condición de fregar para quedarse en su casa, "y ella acepta encantada". Esta tendencia fue más acentuada en los años 40. "A partir de ahí la mujer aparece más rebelde e independiente. La sirenita se enfrenta a su padre y la protagonista de La bella y la bestia rechaza al apuesto Gastón". La autora, que ahora dice ver las películas infantiles "de otra forma", advierte de que aún persisten muchos clichés machistas, y no sólo en Disney. "Shrek, el gran éxito de Dreamworks, está repleto de ellos y, a pesar de presentarse como un anticuento, el héroe vuelve a ser masculino".

Premis UAB a treballs de recerca de Batxillerat. Primera convocatòria. Curs 2003-2004. Àmbit de les Ciéncies Socials i Ciènces Humanes. Segòn Premi.
Vénseme á cabeza o discurso prepotente dos que se enchen a boca falando do burros que son os rapaces hoxendía.

Estiven tomando un algo en cas'Túñez. Que boas, as palmeras de chocolate d'A Capital. Mmm... O café, máis saudable có do Candilejas (non era difícil) e menos efectivo có daquela mítica máquina da facultade vella.

5 Feb 2005

Aí vai o meu.

01. Que hora é: 15.47
02. Nome: Sonia
03. Cumpreanos: 13 de decembro
04. Signo Zodiacal: saxitario
05. Tatuaxes: un símbolo chino pequeno na parte baixa da espalda
07. Estación favorita do ano: outono-inverno
08. Unha película: nunca dou respondido a estas cousas, depende de onde, cando, con quen e para que...
09. Estiveches noutro continente: Non, pero encantaríame. Sobre todo, devezo por ir a américa e a áfrica
10. Amaches tanto a alguén como para chorar: non
11. Estiveches nun choque de coches: non
14. Pepsi ou Coca cola: coca cola
15.Cervexa o viño: viño branco moi frío, mmm...
16. O vaso medio cheo ou medio baleiro: depende do día, pero en xeral supoño que adoito velo máis ben cheo.
17. Color de roupa interior favorito: negro e/ou de colores fortes, non me gustan os tons pastel.
18. Número de calzado: 36
19. Número favorito: 3 e/ou 13
20.Tipo música: son unha ignorante con escasísimo interese, polo que normalmente escoito só aquelo que me gravan, me regalan ou me recomendan os bos amigos. de entre esa ampla oferta tiven unha época cantautores (na facultade), unha máis ben popera (de erasmus) e unha jazz/blues que aínda non superei de todo. tamén me gusta moito o rock dos 70.
21.Unha canción: "negra sombra" e/ou "dark eyes"
22. Café ou Té: ambos e en cantidades industriais
23. Flor(es): as rosas, os tulipáns, as calas e as margaridas. tamén me gustan moito as mimosas, pero son tan caras de ver.
24. Conversación máis detestada: encántame falar, non creo que haxa unha soa cousa da que deteste conversar... o que si hai é xente coa que non me gusta falar (normalmente é máis unha cuestión de forma que de fondo, o que me molesta non é o que din senón como o din)
25. Disney ou Warner Bros: disney
27. Comida favorita: mmm... a tortilla da miña tía lupe, a merluza ó forno de miña nai, o churrasco de meu pai, a pasta con olivas negras de Maurizzio, os frijoles de Javier, as verduras con arroz de La-Fran, unha boa chuleta con ensalada de leituga e freixós con dulce de leite de postre (by myself), o baklaba de pistacho e, sobre tódalas cousas, o xelado de limón.
28. Color favorito: o negro e o vermello. sobre todo combinados.
29. ¿Cómo te ves no futuro? pois, agora que o preguntas, véxome traballando como freelance para os medios máis prestixiosos do mundo mundial e convivindo cun home marabilloso (pode ser arquitecto ou director de cine, ou as dúas cousas). Teremos un piso precioso na zona vella de santiago que fará as veces de tobo ó que volver para recuperar enerxías entre viaxe e viaxe.
30. De quen recibiches este mail: de María
31. Que farías se che tocase a lotería? compra unha mini-dv e un bo portatil e comezar a miña carreira como freelance en américa latina
32. Quen pensas que responderá a este mail máis rápido: non llo vou reenviar a ningúen, así que...
33.Quen pensas que tardará máis en responder? ...
34. Cando saes que bebes? se conduzo, café con leite e con xeo; se non, tanquerai con sprait e limón esprimido
35. Estilo de vestir: depende da situación, pero en xeral son bastante despreocupada con esas cousas, así que supoño que será "casual" se entendo ben o que significa o termo.
36. Amigos/as especiais: todos/as, se non foran especiais, non serían amigos/as
39. CD preferido: os guachis I e II que me gravou javi.
40. Un animal: en teatro son unha mestura de pega, lagarto e vaca.
41. O primeiro que pensas cando espertas: café, café, café
42. As tormentas, gústanche ou asústante?: gústanme, encántanme, supoño que en parte será porque me asustan
43. Se puideras ser outra persoa, quen serías: mmm... vaia, supoño que sería eu mesma, porque unha nunca pode estar segura de que sexa mellor ser ninguén máis e sería unha putada equivocarse e vivir toda a vida pensando que aquela decisión te fixo infeliz... deus, que agobio só de pensalo.
44. Algo que tés posto sempre: a cabeza. anque di miña nai, que é só porque a teño prendida, que senón seguro que a deixaba por aí tirada no primeiro bar.
45. Que hai nas paredes do teu cuarto:, un debuxo que me fixo pili hai anos, un relato que escribiu miña irmá cando lle regalaron a máquina de escribir eléctrica pola súa comunión titulado El Bulto (super-gore, encántame), un par de ensaios fotoxopeiros, un poster de Nunca Máis e unha pegatina laranxa fosforescente que me regalou a miña prima Iria firmada hai máis de 10 anos, cando aprendeu a escribir, que di "A túa lingua é a túa honra, fala galego".
46. Que hai debaixo da túa cama: outra cama
47. Escribe algo á persoa que che enviou este e-mail: se ves que esta noite hai tres ninjas que te putean, non te piques e invítaos a cadanseu llintoni.
48. Persoa que tal vez non conteste: ...
49. O que seguro responde: ...
50. Quen che gustaría que respondera: ...
51. Deporte favorito: ningún, e despois... para practicar, baloncesto e para ver, calquera menos o fútbol.
52. Tímida ou extrovertida: depende, sempre me tiven por extravertida, pero agora hai quen di que son unha tímida tan tímida que nin sequera quere que a xente saiba que é tímida.
53. O teu alcume: ningún, que eu saiba.
55. Unha frase que che encante dicir: "mira que hai poucas cousas que me joden, eh, pero se algo me jode, eso é..."
56. Quéreste despedir de alguén en especial: non
57. Libro favorito: buff, non sei. Brave New World, de Huxley. Creo.
58. Gustaríache que che regalasen un ramo de flores?: se é porque acabo de gaña-lo premio planeta e ven acompañado dun cheque por cincuenta quilos, entón si.
59. Opel o SEAT: Renoliño forever.
60. Doce ou Salgado: depende. primeiro salgado e despois doce.
61. Lugar preferido: Mmm... non gasto diso. Calquera lugar é susceptible de ser especial nun momento concreto.
62. Conformista ou inconformista: Inconformista, en todo.
63. Cres que o amor pode durar eternamente?: Nin sequera estou segura de que o amor, como tal, exista. Sacrilexio!!! En fin, paso de contar aquí a miña teoría ó respecto, a quen lle interse que pida explicacións.
64. Gústache conducir?: non, gústame ser copi.

3 Feb 2005


Armengou ataca de novo este domingo en Documentos TV. Fainos boa falta.
Onte:

Buenafuente 29,6% -1.927.000
Crónicas marcianas 24,7% -1.622.000
La azotea de Wyoming 11,8% - 659.000

Os mércores son o teu día, rei.

2 Feb 2005

Armas baixo control



O 12 de febreiro do ano pasado estaba eu sentada nos ordenadores da biblioteca da Pompeu-Ramblas escribindo para Amnistía Internacional de Cataluña:

EL CIRCO DE LAS ARMAS PERDIDAS
Cuando "los tres de las Azores" decidieron que las "armas de destrucción masiva" de Sadam Hussein suponían un peligro tan inminente que bien valía actuar de espaldas a la ONU, salimos a la calle a comunicarles amablemente que no colaba. Y no coló. Pero dentro de esa mentira tan obvia se escondía una aún mayor: el Peligro está en las "armas de destrucción masiva", ésas son Las Armas, y no las que en EEUU te regalan al abrir una cuenta bancaria. El recientemente fallecido comandante Pérez García sostenía que el problema en Irak era la existencia de "demasiadas armas fuera de control". No se refería a sofisticadas bombas nucleares, sino a las llamadas "armas ligeras". De hecho, al comandante español lo mató una "simple" bala mientras Bush, Blair y Aznar entretenían a la audiencia mundial con su particular teatro de sombras chinas. Un informe de Amnistía Internacional, IANSA y Oxfam nos cuenta, entre otras cosas, que en 2001 se fabricaron al menos 16.000 millones de proyectiles; ¡más de 2 balas por cada habitante del planeta! Nuestro Pepito Grillo particular nos explica también, ¡sorpresa!, que los miembros permanentes del Consejo de Seguridad de Naciones Unidas (EEUU, Reino Unido, Francia, Rusia y China) manejan el 88% de este rentable bazar armamentístico. Estando así las cosas, podemos elegir entre seguir disfrutando con el circo mediático de las armas perdidas o exigir a los medios que nos cuenten qué pasa con esas dos balas y pico que nos corresponden a cada uno de nosotros. A mí me gustaría saber quién fabricó, quién vendió y quién compró las mías.

As casualidades existen. O día 12 deste mes no Gustavo Freire, máis e mellor.

1 Feb 2005


Parabéns, pai Van Ly.
Será que funciona aquelo do Non estou dacordo co que dis, pero defenderei coa miña vida o teu dereito a expresalo? Estou tan contenta...

30 Jan 2005

Pues va a ser que no

Mira que me jode vota-lo mesmo que os da Falange, pero cada día estou máis segura de que desta vai ser que non.

-Porque odio a campaña do goberno: é hortera, é partidista e (o que é peor) pagámola todos.
-Porque non só estamos desinformados, senón que estamos mal informados. Non é unha Constitución e dende logo non é o "paso adiante" cara á "Europa federal e social" que queremos (alomenos eu). As competencias da UE seguen sendo as mesmas:
1. A Unión disporá de competencia exclusiva nos ámbitos seguintes:
a) a unión aduaneira;
b) o establecemento das normas sobre competencia necesarias para o funcionamento do mercado interior;
c) a política monetaria dos Estados membros cuxa moeda é o euro;
d) a conservación dos recursos biolóxicos mariños dentro da política pesqueira común;
e) a política comercial común.
2. A Unión disporá tamén de competencia exclusiva para celebrar acordos internacionais cando tal celebración estea prevista nun acto lexislativo da Unión, cando sexa necesaria para permitirlle exercer a súa competencia interna ou na medida en que poida afectar normas comúns ou alterar o alcance destas.
O resto (o social, o cultural) queda nas mans dos Estados. Obviamente, tamén a nosa identidade:
A Unión respectará a igualdade dos Estados membros perante a Constitución, así como a súa identidade nacional, inherente ás estruturas fundamentais políticas e constitucionais destes, tamén no referente á autonomía local e rexional. Respectará as funcións esenciais do Estado, nomeadamente as que teñen por obxecto garantir a súa integridade territorial, manter a orde pública e salvagardar a seguranza nacional.
-Porque empregan o nome dos Dereitos Humanos en van. Chega un momento no que parece que defende-lo texto actual é defende-la entrada dos DD.HH. na Unión, cando en realidade:
Esta Carta reafirma, dentro do respecto polas competencias e misións da Unión, así como polo principio de subsidiariedade, os dereitos que emanan en particular das tradicións constitucionais e as obrigas internacionais comúns aos Estados membros, do Convenio Europeo para a Protección dos Dereitos Humanos e das Liberdades Fundamentais, das Cartas Sociais adoptadas pola Unión e polo Consello de Europa, así como da xurisprudencia do Tribunal de Xustiza da Unión Europea e do Tribunal Europeo de Dereitos Humanos.
-Porque fai boa a teoría da torre de Babel, reafirmando a política actual de respecto nominal das linguas minoritarias (digo non estatais) e defensa real das maioritarias (digo estatais):
Art. II-101.4 Toda persoa poderá dirixirse ás institucións da Unión nunha das linguas da Constitución e deberá recibir unha contestación nesa mesma lingua.

art. IV-448.1. (...) linguas alemá, checa, danesa, eslovacaeslovena, española, estonia, finesa, francesa, grega, húngara, inglesa, irlandesa, italiana, letona, lituana, maltesa, neerlandesa, polaca, portuguesa e sueca (...)
-Porque o di el: Europeistes de debò, no a aquesta Constitució.
Everybody needs somebody...



...sometimes



Cando o deseñador da portada
non sabe de que vai o libro
:



A biblia do realismo soviético, retrato da miseria vital da clase obreria rusa antes da revolución (a súa inteción era chamar ó activismo socialista), na que a nai comeza a achegarse ó fillo cando morre o marido (alcólico e maltratador). Viven nun arrabalde próximo á fabrica, son tan pobres que apenas comen pan con té, o fillo é tan adulto que pasa a metade do libro no cárcere e a nai é vella e fea, marcada pola mala vida que lle tocou vivir... en fin.

By the way, o libro é un coñazo.

28 Jan 2005

É boa verdade aquelo do tirón da televisión... este humilde blog leva toda a semana vivindo de rendas gracias ás entradas dende o google buscando as audiencias de buenafuente. Como xa dixen nalgunha ocasión, son unha muller fácil e voluntariosa, así que aí vos van as desta semana:

O pasado xoves
Lorena Berdún bate récord (26,4%-1.690.000)
Sardá baixa 7,2 puntos con respecto á semana anterior (28,1%)
Buenafuente queda terceiro (15,9%-1.358.000)

O luns
Crónicas marcianas 33,4%-1.701.000
59 segundos 22,9%-1.110.000
7 días, 7 noches
18,3%-1.043.000

O martes
Sardá lidera a franxa horaria (36,7%-1.316.000)
Buenafuente bate o seu récord (27,3%-1.345.000)

O mércores
Buenafuente (30,8%-2.311.000) supera a Sardá (28,7%-1.731.000) por primeira vez na cota de pantalla. Wyoming ségueos de lonxe (17,7%-930.000), incapaz de recupera-los resultados da estrea (20%-1.384.000)

Onte
Sardá recupera o primeiro lugar (29,1%-1.268.000)
Dos rombos
(22,5%-1.486.000)
Buenafuente (18,9-1.608.000)
En serie




O domingo
Aída 34%-6.524.000
Lobos 16,5%-2.950.000

O luns
CSI impónse polos pelos ó peliculón (25,8%-5.069.000 e 25,4%-4.017.000)

O martes
Hospital central bate o seu propio record por terceira semana consecutiva (35,3%-6.527.000)

O mércores
Aquí no hay quien viva segue o seu camiño cara á gloria (39,4%-7.859.000)
Los Serrano 29%-5.772.000
Urgencias afúndese ó redor do 9% (9,3% o primeiro episodio e 8,7% o segundo)

O xoves
Cuéntame cómo pasó 34,1%-6.196.000
Lobos segue caendo, tamén entre semana (13,2%-2.466.000)... sniff! Din os mentideiros televisivos que esta era a súa derradeira oportunidade e xa sabemos todos a paciencia que ten Antena 3 cos seus productos... E a min gústame esta serie, os guións non están mal, a factura ten unha certa elegancia, Peris-Mencheta está para comérselo, Miguel Ángel Solá é un actorazo dos que non asoman pola tele e Carlos Blanco parece riquiño e que ben lle viña que a serie chutara...

22 Jan 2005

Recibo o mail ese do Foro Novo Estatuto e flipo unha vez máis coa miña capacidade para vivir de cóstas ás cousas que pasan ó meu carón (e que, o que é máis grave, si me interesan). Agradezo a información e dispóñome a documentarme un pouco ó respecto. Tardarei en elabora-la miña resposta. De momento, alucino co número de entradas de cada unha das áreas do foro (significativo do grao de reflexión social co que conta cada unha delas) e coa cantidade de cousas que se supón que pode incluir un estatuto ("o texto do Estatuto tería que poder determinar que a produción audiovisual galega fose na nosa lingua e desde a nosa identidade").

20 Jan 2005


Maritere queda terceira por oitavo día consecutivo (775.000-18,2%) e comenza a campaña para que computen os datos de iberoamérica
Amarrosa vai embalada (1.239.000-28%)
Os da Primeira non acaban de cre-los datos de Saber vivir (601.000-27,7%) e de Por la mañana (752.000-21,4%)

Aquí no hay quien viva (7.017.000-36,4%) adianta a Los Serrano (5.594.000-29,1%). No medio da marabunta ZP salvou as naves (3.524.000-18,8%) e Urgencias obtivo un tristísimo 7%-1.359.000. De Miriño e mais dos esforzos televisivos do señor alcalde, nin flowers.

Sardá evita o conflicto directo e mantén o dominio do share (1.920.000-34,4%), Buenafuente gaña en número de espectadores (2.179.000-26,8%) e Wyoming queda fóra de xogo (1.305.000-13,9%)*

*Anque con estilo

E para showman... El!

18 Jan 2005

Máximo Acedo


Uns negan totalmente os seus méritos literarios en virtude do apoio que prestou ó réxime soviético. Outros consideran A Nai unha obra mestra en tanto que biblia da clase obreira, modelo do realismo socialista. Eu achégome a el ás agochadas, contrastando os relatos apaixoados de quen xa hai tempo que se mergulla na súa historia cunha edición cutre (mal traducida e peor imprimida) desa a súa obra máis coñecida.

17 Jan 2005

Rebéntame que o xornal do domingo traia regalo. Sobre todo cando o publicitan ata a saciedade. Rebéntame porque adoito quedar sen el. Onte tentei mercalo en Sarria, na Puebla e na librería do Sagrado... por sorte sempre nos quedarán os 24h. Agora teño toda a semana para face-los crucigramas e toda unha vida para rele-la Celestina. Quizais por pura casualidade, quizais porque xa anda unha máis receptiva ó respecto, tropezo coa apocalíptica explicación de Don Ignacio: se non regalas libros que ninguén lerá e/ou dvd's que ninguén verá, non vendes xornais.
Para resistir a esa competencia que podría resultar mortal para los diarios –y que ya amenaza a los semanarios– algunos de ellos, sobre todo en Italia, España, Grecia y Turquía (aunque el fenómeno se extiende también a Francia) proponen con cada entrega, por una pequeña suma extra, una revista de historietas, un DVD, CD, libros, Atlas, enciclopedias, colecciones de sellos o de antiguos billetes de banco, y hasta vajillas, juegos de ajedrez, etc. Lo cual refuerza la confusión entre información y mercancía, con el riesgo de que los lectores ya no sepan qué es lo que compran. Así es como los diarios enturbian más su identidad, desvalorizan el título y ponen en marcha un engranaje diabólico que nadie sabe en qué acabará.

Tan visionario e tan mesiánico como sempre, Ramonet fai unha fotografía da prensa actual á que vos recomendo, como mínimo, botarlle unha ollada rápida en internet (en español ou en francés).

Paseo Triunfal



Aída estréase con excelente audiencia 36% (6.863.000 )
Lobos cae ó 16,5% (3.072.000)
Aventura en África (20%) non pode con GH Vip (32,5%)
Homo zapping recupérase (21,2%) e vence a TV Top (20%)
Rex continúa imparable no serán do domingo (27,5%)

A estrea non puido ser mellor. Aída logrou se-lo programa máis visto do mes de xaneiro, con 6.863.000 telespectadores e un share do 36%. O humor do personaxe de Carmen Machi alcanzou un pico de audiencia de casi 8 millóns de espectadores, o que ratifica a aposta de Telecinco pola ficción "nacional".

Homo Zapping, terceiro programa con máis audiencia do día ó reunir 3,7 millóns de espectadores (21,2%).
Antena3 Noticias1, informativo privado máis visto.
Lobos fideliza 3 millóns de espectadores.
Rex, un policía diferente, líder absoluto na súa franxa de emisión.

Eu só podo dicir... Rex é lider absoluto? A Homo Zapping cústalle facerse coa audiencia de TV Top? Aída pode con Lobos? (quero dicir, unha cousa é que che proa a curiosidade e vexas uns minutos, pero... o capítulo enteiro? para que? só por el?) Sempre fun de populista pola vida: "a xente non adoita equivocarse", "a cultura pertence ó pobo" e tal, pero... en serio, que lles pasa ós que teñen os audímetros na casa?