Chámase Jesús García e dará que falar. Un amigo mandoume unhas fotos por mail que me teñen fascinada. É incríble como podemos dar por suposto que coñecemos a alguén ata que un pequeno xesto seu nos abre os ollos. Anque te chames Jesús e te apelides García podes atopar algo que te faga único. Esta fíxoa en Donosti e gustaríame tela impresa a gran tamaño na miña habitación para sentirme como esa nena cada vez que abra os ollos pola mañá.

Pareilles a unha señoras nun paso de peatóns en Xove e miráronme como se fora unha marciana. Mentres cruzaban, miraron a matrícula do coche. Abanearon a cabeza totalmente sincronizadas. Miraron outra vez para min con cara de non entender o que estaba pasando. Ó chegar ó outro lado miráronme outra vez e sorriron. Pensarían que o de parar era unha trampa para atropellalas con máis facilidade?

Despois destes días de tolemia vital (actuación absolutamente desastrosa incluida) voltei ó que parece inevitable considera-la normalidade.

Lugo 2006

Estivemos aquí e por suposto tamén aquí e aquí. Coñecemos Iruña da man dun simpático guía, carácter vasco en estado puro; fixemos amigüitos daquí e dacolá; tomamos, ejem, tomei uns tanquerais cos anfitrións e cos amigos de vello; esquivamos certas ameazas, anque non todas; e, vini vidi vinci, trouxemos a próxima asamblea xeral para Valado City.
Foi unha finde completiña.

Onte actuamos en Ourense. Sentimentos contradictorios e unhas maniotas da hostia. Saín de Cicely fostiada despois de traballar, durmín pouco e estaba moi cansa. Esperar, cargar o bus, viaxe de ida, descargar, cargar unha furgoneta que nos leve ó teatro, descargar no teatro, coloca-las cousas, facerse co novo espacio, xantar cos de teatro, ensaiar, quentar tarde mal e arrastro... e actuar. Actuar sempre é xenial, ata para unha descrida coma min, sempre minimizando os nervos e as emocións. Despois, os aplausos, o coloquio amigo, cargar a furgoneta que saque as cousas do teatro, cear cos de ourense, bus de volta, descargar na aula os catro pringaos que non puidemos quedar para catar o LK... durmir unhas horas e volta para Cicely. Estou mallada e non tiven tempo nin para fixar os poucos recordos que xorden nídios entre as carreiras, pero encántame ter esa sensación de estar aproveitando o tempo ó máximo. E para seguir coa racha de actividade frenética, mañá ó mediodía parto cos de AI para Pamplona/Iruña. Voltaremos o domingo, co tempo xusto para ir ó ensaio, durmir unhas horas e voltar a Cicely.
O martes, vigueses, otallerdeartedramáticadauniversidadedesantiagonocampusdelugo leva a súa versión libérrima da Nai de máximo Gorki á cidade olívica. Alá vós!

Oito das trece mensaxes que teño gardadas na memoria do móbil son da mesma persoa.

Este sábado escribínvos un post mental. Fágoo ás veces, penso "debería postear isto, como podería describilo?" e entón fago unha especie de dictado cerebral que nunca chegará ás vosas pantallas. Tentarei rompe-la tradición. O venres saín tomar unha copichuelas por Cicely (aka Bonito Town). Comezamos xogando ós dardos e ó tute subastado e acabamos arreglando o mundo e moi especialmente as vidas alleas nese salón que cheira como un cinceiro e está cheo de cubillas... ergo, tén que ser un cinceiro. En fin, que me lío. O sábado cheguei traballar cos ollos pegañentos e o último tanquerai no padal. Cando me dixeron que mataran a paus na Arxentina a tres vellos emigrados de Mondoñedo e me preguntaron se me importaría irlle facer unha afoto e unhas apreguntas ó irmán que quedara na casa só pensei "como me pare tráfico montamos unha que vale por dúas". Saín cara Santa María Maior dez minutos máis tarde, co xornal do día, a páxina da voz que falaba do tema imprimida de internete e o teléfono do señor anotado nun post-it. Boteille un ollo polo camiño, nos (dous) semáforos que atopei vermellos na urbe mindoniense. Pregunteille a un par de homes e atopei sen problemas a casa de Manuel Villalba, ó pé dunha canteira. Saqueille as afotos e fíxenlle a apreguntas de rigor e aínda me deu tempo para facerlle algunha outra off the record que non reproducirei tampouco aquí. Encantoume aquel home, amable e sincero, educado e intelixente, que sen embargo se quedara tan só nesa casa "moi grande pero moi vella" que me amosou orgulloso, coa dignidade que da a vida ben vivida. Cando conducía de volta, coa música de James Brown soando a todo trapo coa inutil intención de espanta-la imaxe de Manolo de Antón da miña retina, mesturáronseme as ganas de chorar cunhas náuseas que preferín achacarlle ás curvas da montaña mindoniense e/ou ó último llintoni antes que á vergonza propia e allea que me producía ir alí despois da TVG e antes que a Voz facerlle crer a aquel home que me importaba que tivera 82 anos e estivera só no mundo, que me entristecía que algún día tivera que desbota-la idea de segui-los pasos dos irmás cara á terra prometida porque o pai quería que algún quedara coa terra e coas vacas. O millorado, pois vaia milloría. E coas ganas de chorar e coas náuseas misturouse tamén o dictado cerebral do voso post. Supoño que tentando exorciza-las pantasmas. Cando cheguei á delegación tentei (crin que tentaba) exorcizalas tamén no que escribía para o xornal, pero alí onde se intuía un fío da miña angoxa foime recomendado "cambia-lo enfoque" e, olvidada xa a sinceridade de Manolo (querendo olvidala), non opuxen resistencia. Onte foron ver a Manolo o delegado de Emigración, o alcalde e algún outro popular de cuyo nombre no quiero acordarme para ofrecerlle viaxar gratis a Arxentina para o funeral dos irmáns. A un home de 82 anos! E se non me chegara coa dose galega de baixeza moral, hoxe chámanme para pedirme o número de teléfono de Manolo, que por outra parte aparece na guía, para o programa de AR. E volven as ganas de chorar e as náuses e hoxe non vai ser-lo llintoni.

Riedel se llama el paisano. Es un tío que hizo ing de caminos y luego se interesó por los cohetes espaciales y decidió estudiar ing aeronáutica. Como en su país natal la cosa estaba chunga para acabar una segunda carrera, se fue a Suecia. Kiruna está a 200 Km del Polo Norte y admite a estudiantes que hayan acabado cualquier diplomatura con un alto contenido en mates y física. Sin haber hecho ningún exámen, la universidad permite participar en la construcción de cohetes en cooperación con la ESA y la Esrange (ajá) que por allí se asentaron. Qué diver. Al cabo de tres cuatrimestres se obtiene el título. No hay mucha marcha y el bar del pueblo sólo abre cuando 10 estudiantes se hayan comprometido a tomar algo, informando al dueño mediante email. La soledad, dice Rieder, y la en el inicio gélida bienvenida de sus compis suecos, se vió recompensada por la primera sesión de aurora boreal en directo. Kiruna se encuentra a 130 Km del próximo núcleo de civilización y a 1350 Km de Estocolmo. Alces y osos polares juegan a los dados y el sol nunca pasa por encima de las montañas.
Un cicely segunda parte versión oropea. 

...a inclusión de músicos demócratas deixou coa boca aberta a máis dun. Concretamente, é unha canción de John Fogerty, un músico que participou na xira musical anti Bush encabezada por Bruce Springsteen, a que máis chamou a atención. Mark McKinnon, voceiro nos medios da Casa Blanca, saiu á palestra asegurando que "se un presidente tén que elixir as cancións só por quen lle vota, entón tería un gusto musical moi pobre".
Festivamente

Luis Posada Carriles, avogado anticastrista de 77 anos acusado polo goberno cubano de planear un atentado contra Fidel Castro e de participar en atentados con bomba contra varios hoteis no país que causaron a morte dun italiano, solicitou esta semana asilo ós USA. Posada Carriles, a quen tamén buscan as autoridades venezolanas pola voladura dun avión cubano no 76 que causou a morte de 73 persoas, é un heroe para os exiliados cubanos en Miami e hai 30 días atravesou a fronteira de México cara ós Estados Unidos. O seu avogado presentou o mércores a solicitude de asilo político ó que tería dereito, segundo o seu representante "porque promoveu os intereses deste país durante aproximadamente catro décadas". O voceiro do departamento de Estado norteamericano dixo ós medios que non podía comentar "asuntos de asilo ou casos de asilo", que as acusacións de terrorismo "terán que ser consideradas moi seriamente" e que, respecto dos servicios prestados por Posada Carriles ós USA, "está no rexistro do directorio como membro oficial da CIA" dende principios dos 60 e que ademáis é membro de exército estadounidense.

A favor: Alemania, Arabia Saudí, Armenia, Australia, Canadá, Corea do Sur, Costa Rica, Estados Unidos, Finlandia, Francia, Guatemala, Honduras, Hungía, Irlanda, Italia, Xapón, México, Holanda, Reino Unido, Rumanía e Ucrania.
En contra: China, Congo, a propia Cuba, Exipto, Eritrea, Etiopía, Guinea, India, Indonesia, Kenia, Malasia, Nixeria, Qatar, Rusia, Sudáfrica, Sudán e Zimbabwe.
Abstencións: Arxentina, Brasil, Burkina Faso, Buthan, Ecuador, Gabón, Mauritania, Nepal,
Pakistán, Paraguai, Perú, República Dominicana, Sri Lanka, Swazilandia e Togo.

Para a delegación estadounidense, Cuba "persistiu en impoñer un estado represivo e totalitario que priva os cubanos do dereito a expresar desacordo (coas autoridades) sen o risco de ser condeadas a longas penas de prisión e, ademáis, prívanos de voz en calquera clase de reforma posible política e económica no país" (certo). Claro que tamén din que "as políticas do Goberno negaron ó ciudadán común o placer da seguridade económica. No 1959, ano no que o Goberno de Castro asumiu o poder, Cuba tiña un dos máis altos PIB per cápita de América Latina; hoxe, o traballador medio cubano gaña o equivalente a 15 dólares ó mes" (ai, que se nos ve a patiña...).

Para o representante cubano, Estados Unidos é "o maior e máis persistente abusador dos DDHH do mundo" (é unha competencia tan reñida, que sería difícil de asegurar... pero dende logo está na carreira), polo que "non tén as cualidades morais para falar sobre Cuba" (iso é o que se chama varrer para a casa). Tamén denunciaron que Washington convertera Guantánamo "nun centro internacional de torturas" (certo) e o cárcere iraquí de Abu Ghraib "nun inferno vivinte" (tamén é certo), polo que "non tén o máis mínimo xustificativo moral para efectuar comentarios sobre os DDHH ningún outro país" (tamén nos poderiamos aplica-lo conto a nós mésmos). Polo tanto, conclúe, a resolución é "un pedazo de papel ridículo que no dice nada" (e aí é onde vemos que os dous xogadores da partida teñen a pata peluda).

Madrid (EFE). El ministro de Defensa, José Bono, confesó hoy que su "cuerpo" le pide la ilegalización del Partido Comunista de las Tierras Vascas, pero señaló que "si no se puede demostrar con pruebas aquello que se intuye no se puede iniciar un procedimiento que produciría una sensación de frustración". Por otra parte, preguntado por el modelo territorial, Bono dijo que España "no es un invento que cada mañana pueda estar sometida a las ocurrencias ni de un presidente autonómico ni de un ministro".
"No voy a hacer el ridículo aceptando que se puede ser patriota de cualquier país del planeta menos de España porque a un grupo de internacionalistas les incomoda que algunos, como el ministro de Defensa, se sientan españoles y quieran a su país", concretó el ministro.

Gustaríame poder colgar fotos, porque teño un par delas xeniais, pero non teño o Hello e non sei por que motivo pero non podo descargalo neste pc e como lle estou mangando internete á man que me da de comer (desta degaxo) nin sequera me podo queixar. Quin fastic! (Nota.- É incríble, que rariña son... non sei por que agora, case un ano despois de volver, se me empezan a vir á cabeza frases en catalán... sobre todo esa, quin fastic!, e aqueloutra que me gustou sempre moito, es clar que si!) non sei se a miña ciber-ausencia será culpa do das fotos (anque non soa crible nin para min, que son a que inventa a excusa) ou de que estou saturada de ordenador (tampouco creo, teño botado ben máis horas) ou daquela vella teoría de que a maior vida menor blog (depende do que entendemos por vida)...
non sei

Luna de Avellaneda inaugura pasado mañá a primeira sala de cine da Antártida.

Entraron buscando:
Pura Zato (o medo é libre)
Quien inventó el porta mina (¿porta mina?)
e, xa para flipar: bares de alterne zaragoza

Para Noia

Nadie es normal porque normal no existe pero hay cosas que no son normales.
Una camisa, por ejemplo, es algo muy normal. Se conoce en todo el mundo, es ligera, es de algodón o no, puede ser barata y valer para ejercer trabajos durísimos o también servirle a una top model que gana un pastón por segundo y haber costado un pastón por segundo. Representa libertad, rebelión, sumisión, estándar, corrección, discreción, pull&bear, armani, simplemente normalidad, hostias en vinagre. Cuando era pequeño mi madre consiguió ponerme camisas y yo pobre ser babeante no podía defenderme ni darme cuenta de lo que me ponían. En la última foto en la que llevo una camisa puesta tengo 5 años. A partir de ese momento ya nadie en la faz de la tierra me pudo tocar con esa cosa. El tacto de esa tela fina, asquerosamente fina es insoportable. Qué mente pervertida ha podido engendrar cosa igual. Tiene tal cantidad de accesorios innecesarios y al mismo tiempo ridículos que me sorprende que su producción y venta sea rentable en un mundo sembrado de mentes normales. No puede ser. No debería existir. Se debería haber extinguido hace a tomar por culo. Tiene un pliegue en la espalda para poder arquearla con comodidad porque la tela es tan inelástica que parece que uno lleva una camisa de fuerza. Además unos puños con botones, que requieren de asistente personal para abrocharlos. Una vez abrochados, no hay cristo que se remangue. A sudar como cochinos o morirse de frío.
Y luego está el cuello. Esos trozos de trapo que cuelgan al son del viento a veces dominados por pequeños botones y que no sirven para nada más que para exhibir la mierda mezclada con sudor que tenga el sujeto en cuestión pegado al cuello ( y no nos desviemos al tema del sobaco) o ahogarlo con ayuda de otro complemento absurdo como es la corbata (la pronunciación de esta palabra me provoca náuseas). C O R B A T A. Para más INRI hay cuellos redondeados, como inutilizados por una lijadora, que parecen estar de moda entre los amputados cerebrales que trabajan en los programas basura. No entiendo tampoco por qué se abren las camisas por delante y por qué están llenas de botones. Ni el tiempo y la energía que se malgasta en PLANCHAR. Bueno ya está bien. Algunas veces me las pongo pero necesito concentrarme y aguantar como un campeón, como alguien con gastroenteritis y sin papel. Lo hago por personas que quiero. Pero acabarán erradicadas de mi armario y de los armarios del mundo por completo y en 200 años nos reiremos de esa cosa llamada camisa. Menos mal que tengo dos maravillosos amigos (Seb y Toni) que piensan igual que yo o con ímpetu todavía más fundamentalista, y que ayudan a no sentirme mal en este mundo de personas normales.

Se eleva a 153 las guatemaltecas asesinadas en 2005
Guatemala, 9 abr (EFE).- Al menos 153 mujeres han sido asesinadas en Guatemala en lo que va de 2005, reveló hoy, sábado, la Policía Nacional Civil (PNC). El último asesinato se produjo ayer, viernes, en Santa Cruz del Quiché, en el oeste de Guatemala, donde una mujer no identificada murió de un disparo en la cabeza. La víctima, que tenía unos 18 años, fue localizada a la orilla de un río y además del disparo en la cabeza, también fue golpeada en la cara, dijo la PNC. Las organizaciones de mujeres guatemaltecas están preocupadas por los continuas asesinatos y exigen a las autoridades poner fin a los crímenes, así critican la falta de planes de prevención para que las mujeres puedan sentirse seguras. Un estudio realizado por la organización no gubernamental Sector de Mujeres asegura que el 73 por ciento de los crímenes en Guatemala no son investigados por las autoridades. En 2001 fueron registrados 307 asesinatos de mujeres, 317 en 2002, 383 en 2003, y 527 el año pasado.

Madrid (EFE) Las líneas ferroviarias de Tokio han comenzado a introducir en sus servicios vagones sólo para mujeres ante la avalancha de denuncias contra hombres que aprovechan las aglomeraciones en las horas punta para manosear a usuarias. Este tipo de vagones, impulsado por el Ministerio de Transportes e Infraestructuras, ya existen en otras regiones de Japón, pero su aplicación se retrasó en la capital nipona por su masificada e intrincada red de compañías ferroviarias públicas y privadas. as primeras líneas en adoptar esta medida de prevención han sido Saikyo, de la compañía East Japan Railway, considerada como la más popular entre los manoseadores, y Rinkai, de Tokyo Waterfront Area Rapid Transit, debido a que ambas tienen un sistema compartido. Por lo general, los chikan, que en castellano puede traducirse como "pervertidos de los trenes", e introducen en los tradicionales vagones abarrotados de gente y aprovechan la confusión para realizar tocamientos obscenos a las mujeres. También los hay que actúan en grupo y, mientras uno realiza los tocamientos, los otros hacen de pantalla o bien acorralan a la víctima y proceden todos al mismo tiempo al abuso. En los últimos ocho años este fenómeno se ha triplicado, puesto que de las 778 denuncias que fueron presentadas en las comisarías de Tokio en 1996, se pasó a 2.201 en 2004. Por el momento, un sólo vagón de cada convoy de esas dos líneas prohíbe la entrada a hombres, pero otras nueve compañías privadas y la pública Toei Shinjuku tienen previsto seguir este ejemplo a partir del 9 de mayo.

E chega a fin de semana. Deus santo, como pasa o tempo... mañá xa é venres. Levo aquí unha semaniña e nin me enterei. Tempus fugit. Como sabe unha que non está a tirar con el?

Despois de tres días de traballo, xa vou mellorando na miña capacidade (ata hai nada nula) para converter un comunicado de quince liñas nunha noticia a catro columnas... E é que, amigos e amigas:
Imagination is more important than knowledge.
Como moi ben dixo Albert Einstein, quen era un experto nese xénero chamado xornalismo galaico "de proximidade". Non mo credes? fixádevos nestoutra:
Not everything that counts can be counted, and not everything that can be counted counts.
Tiña máis razón ca un santo, dígovolo eu.

From Cicely, tamén coñecida como Bonito Town.
Cheguei onte á noite coa intención de buscar casa propia e non dar a vara máis do estrictamente necesario en cas'Fleishman. Sen embargo, as doutoras teñen un piso enorme e luminoso e barato e a compañía é agradable e aseguraron que non lles importaba que me acoplase... e eu son débil, non me atopo vivindo soa... supoño que non estou segura de se me daría aguantado tanto tempo seguido. Así que xa estou instalada. Agora só me queda facerme co cuarto (que era o dos nenos e ten dúas camas xemelgas e unha lámpada e un papel pintado horribilísimos) e coa vila.
Hoxe tentei erguerme cedo para ir dar unha volta. Non llo digades a ninguén, pero fun ó concello pedir un mapa. E, flipade, déronmo. No meu paseo tropeceime co mercado, non comprei nada porque me daba pereza ter que pasar pola casa pero despois arrepentinme porque non teño nada máis para comer que a empanada de zamburiñas que ceamos onte (e xantei hoxe).
Na delegación, moi ben. Curramos moito. En fin, curran moito, eu de momento tento entorpecer o mínimo... e poñerme pronto ó día para non sentirme tan inútil. O malo son as pequenas concesións que vas facendo: encher as noticias, copiar comunicados tal cal, escribir en castelán (e mesmo traducir o que xa escribiches)... É o meu maior defecto como xornalista do mundo real, seino, pero non podo evitar dar coa cabeza unha e mil veces na mesma parede.
E pouco máis, estou cansa e teño entendido que os bares da mariña son moi esixentes coas visitas...

Northern Exposure
A vida ten os seus ritmos. Supoño que é a confluencia destes ritmos cos nosos propios a que finalmente marca o noso paso. Eu teño corrido sobre as agullas do reló ata chegar practicamente á extenuación. E teño tamén visto como os segundos se converten en minutos e os minutos en horas perante os meus impotentes ollos. Barcelona supuxo para min o ralentí definitivo, a detención total do paso do tempo. Alomenos, do meu tempo vital. Escapei dalí para recarga-las baterías, consciente de que precisaba os xogos (e as enchentas e as conversas) cos amigos e as gabanzas e/ou críticas feroces da familia... Do que non tiña nin idea era do ben que me ía facer atoparme cun grupo de afinidades desafinadas como o de Teatro e (sobre todo) cun grupo ante o que poder presenta-la rendición total, o de Amnistía... O deceseis de marzo saín de contas, levo nove meses reconstruindome e nove días durmindo mal, consciente de que a fin do ciclo estaba á volta da esquina. Quizais é por iso que me pillou tan tranquila, tan de volta de todo. Como diría aqueloutra, "veu visitarme o mar". Mañá saio para Cicely, xa vos manterei informados.

A imaxe dixitalizada dunha postal avellentada polo sol que xa non debeu ser boa nos seus mellores tempos, non fai xustiza ó orixinal... pero non quería deixalo pasar, tiña que contarvos que coñecera un artista real... un home estrano que hai uns anos creou compulsivamente uns cadros fascinantes, escuros, tan fermosos como agresivamente tristes e que co tempo descubriu que se pintaba iso -que se pintaba así- era porque non estaba vivindo a vida como quería -como debía- vivila. Deixou o traballo en Alemaña e veuse pra'acó.

Esta foi a primeira obra da nova vida. E prácticamente a derradeira. Di que xa non ten necesidade de crear, que a vida mesma o afasta dos pinceis. Unha mágoa para nós, unha sorte para el.

O exame

Data:
Nome:

1. Debuxa o esquema de comunicación e define cada un dos seus elementos. (2 puntos)

2. Debuxa o esquema dos principais medios de comunicación de masas e explica as súas características esenciais. (2 puntos)
Que significa que sexan "de masas"?
Que características comparten? Cales non?

3. Como se distribúe a información no conxunto do xornal? (2 puntos)
3.1. Como se lle chama en termos xornalísticos ó "nome" do xornal?
3.2. Como se chaman as agrupacións temáticas de noticias? Que determina a súa orde no xornal?
3.3. Como se distribúe a información na páxina?
Cantas columnas ten unha páxina de xornal?
Que elementos nos indican a importancia que o xornal lles dá ás distintas noticias?

4. Como se distribúe a información na noticia? (2 puntos)

5. Qué xéneros xornalísticos coñeces? Explícaos brevemente. (2 puntos)

6. E de regalo ...escolle, para afina-la nota:

6.1. Define:
Reportaxe
Documental
Obxectividade
Liberdade de Expresión

6.2. Explica como ves ti a situación do galego nos medios de masas? Por que cres que é así? Que consecuencias cres que ten esta situación? Como se podería solucionar?

6.3. Cales son os teus medios favoritos? Cales non ves/escoitas/les nunca? Por que cres que é así? Que consecuencias cres que ten esta situación? Como se podería solucionar?

6.4. Escribe unha noticia e identifica cada un dos seus elementos básicos.



... Non se pode ser máis boiña

A light exists in spring

A light exists in spring
Not present on the year
At any other period.
When March is scarcely here

A color stands abroad
On solitary hills
That science cannot overtake,
But human nature feels.

It waits upon the lawn;
It shows the furthest tree
Upon the furthest slope we know;
It almost speaks to me.

Then, as horizons step,
Or noons report away,
Without the formula of sound,
It passes, and we stay:

A quality of loss
Affecting our content,
As trade had suddenly encroached
Upon a sacrament.

Emily Dickinson

Un patio de butacas ás escuras e un escenario a medio iluminar que se intuía inusualmente amplo marcaron a primeira diferencia. Chiscándolle o ollo a Meyerhold, a Aula de Teatro Universitaria de Ourense (Maricastaña) decidiu amosarlles ós espectadores o artificio teatral. Sen telón que erguer nin baixar nin buracos laterais nos que acocharse, catorce actores quentan a voz e o corpo entre sombras mentres o público se acomoda. Como un mago que se arrisca a face-los seus xogos nas distancias curtas a pesares de ser consciente de que a atención da audiencia estará especialmente adicada a atopa-lo truco, Maricastaña arriscouse onte a competir pola atención do público co xogo de luces, cos cambios de vestiario e mesmo coa "porquería" que, segundo asegura Fernando Dacosta, "sempre hai nos teatros galegos".

Frankenstein é a segunda parte da triloxía do monstro que Maricastaña comezou o ano pasado con TOTEM, versión de Fernando Dacosta de O Señor das Moscas de William Golding. "Esta vez queriamos falar do monstro que levamos dentro", asegura Dacosta, "un mostro capaz de feri-lo próximo". O traballo comezou en Novembro de 2004, cando os integrantes do grupo comezaron a documentarse e a "xogar" con distintos momentos da novela de Mary Shelly. Fixeron unha escolla das pasaxes esenciais e apropiáronse da obra achegándolle un intre circense que deixase respira-la traxedia e un certo anticlericalismo que nos empatizase co monstro que, coma nós, tan pronto implora perante o seu creador como blasfema na súa contra.

O resultado deste proceso creativo é unha peza teatral dunhas dúas horas de duración que lle volve a honra a un termo tan denostado como é o de espectáculo. Un verdadeiro alarde de maxia teatral que atrae irremediablemente a atención do público cara a uns actores sobresaíntes que o emocionan e que o levan despois a reflexionar sobre a propia natureza do home, sobre o abandono ó que nos condeou un creador que se supón bo e xeneroso, sobre o feito de que á morte, amigos e amigas, hai que ganarlle a golpes de vida...

Estaba todo ante nós e aínda así non fomos capaces de descubri-lo truco.

Xa foi. Hai unha semana devecía porque pasara canto antes e agora dame mágoa que xa fora. E boto en falta ós de teatro, quen mo ía dicir! É como cando tés visita... e invade completamente o teu espacio. E ó principio é farra pura. E despois matarías por uns segundos de soidade. E ó final só vas tirando coa vista posta no día no que recuperes a tranquila normalidade da túa vida. E cando (por fin) se vai a visita e quedas soa e limpias e ordeas e durmes e les e ves a tele... entón, é cando che doe a súa ausencia como a dun apéndice corporal que xa non está.

O tema do día é Black Milk, do Mezzanine de Massive Attack:

Recoñezo que este é un deses grupos (xunto con outros como Marilyn Manson ou Rage Against the Machine) que nunca me gustou... nin a súa música, nin os seus vídeos nin nada. Pero, como sempre, co tempo un vai cambiando de gustos e hai que recoñecerlles que teñen temas moi bos. Na miña opinión, son altamente aconsellables en "encontros de amigos que se convirten en charlas ata altas horas da madrugada (que diría un anuncio de IKEA). O grupo é británico, de Bristol, e ten 5 discos e un montón de aparicións en bandas sonoras e en anuncios. Como curiosidade, creo que a canción do anuncio de Emporio Armani, o das colonias que se achegan en plan bico, é deles.

Black Milk

You're not my eater
I'm not your food
Love you for God
Love you for the Mother

Eat me
In the space
Within my heart
Love you for God
Love you for the Mother

Mother fountain
Or live or not at all

The most level
Sunken chapel
Love you for God
Love you for the Mother

All's there to love
Only love

Posmodernirmos

O tema de hoxe é Baba O' Riley, de The who. É o meu favorito dos que me foi mandando Borja ata o de agora, é xenial. Hai van o seu comentario e a letra.

A versión orixinal é do disco Who's Next, de 1971. A versión que eu teño é a do The very best of the who. De The who pouco se pode contar, ademáis imaxino que os coñecerás: grupo británico dos 70, toque de rock e pouco máis, que eu saiba. Esta canción encántame. Un detalle que imaxino saberás, tódalas cabeceiras das series C.S.I. teñen de fondo cancións de The Who. Esta en concreto é a de C.S.I. New York.

Baba O'Riley

Out here in the fields
I fight for my meals
I get my back into my living
I don't need to fight
To prove I'm right
I don't need to be forgiven

Don't cry
Don't raise your eye
It's only teenage wasteland

Sally, take my hand
Travel south crossland
Put out the fire
Don't look past my shoulder
The exodus is here
The happy ones are near
Let's get together
Before we get much older

Teenage wasteland
It's only teenage wasteland
Teenage wasteland
Oh, oh
Teenage wasteland
They're all wasted!

Ultimamente flipo con...

Maragall (cantas cagadas máis aguantarán os cataláns)

Fraga (isto non é novidade)

Os defensores da enduring freedom, amosando a pata unha vez máis.

O listos que andan os bispos cando toca cambiar de camisa

O moito que poderían cambiar algunhas cousas nun ano, mentres que outras nunca cambian.

A canción de onte foi Nutshell, do grupo Alice in Chains. O disco, de 1994, é Jar of flies. Di Borja:

Que terá 1994 que tantos discos me gustan dese ano? Non o sei. A Alice in Chains, nembargantes, descubrinos moito despois a través dunha canción (What the hell have I) da banda sonora de Last Action Hero. Si, a peli de Arnoldo o Gobernador (e futurible presidente). É outro dos grupos de Seattle que tanto me gustan (Pearl Jam, Soundgarden...) aínda que, a diferencia destes (e de Nirvana), pretendían ser unha banda de metal cando o grunge estaba nacendo. O que pasa é que, claro, cando eres da mesma cidade que Nirvana e Pearl Jam, xusto cando o grunge comeza a medrar, ou te volves grunge ou vas á merda, polo que cambiaron un pouco de estilo (cousa que non lles veu mal, na miña opinión). Polo demáis, é a típica* historia duns tíos que se coñecen no instituto, montan unha banda e vailles máis ou menos ben de cara á galería, pero entre eles andan sempre a hostias. Ó final da historia, o cantante aparece morto de sobredose (din que de coca e de heroína, á que se dicía que era adicto dende había moitísimo tempo).

*N. de T. "típica mítica"

Nutshell

We chase misprinted lies
We face the path of time
And yet I fight
And yet I fight
This battle all alone
No one to cry to
No place to call home

Oooh...Oooh...
Oooh...Oooh...

My gift of self is raped
My privacy is raked
And yet I find
And yet I find
Repeating in my head
If I can't be my own
I'd feel better dead

Oooh...Oooh...
Oooh...Oooh...

A excusa para latar ó Cap has gone with the sun.

O tema de hoxe é Brazen (weep), de Skunk Anansie, un grupo britanico xa disolto. A cantante, Skin, anda agora por aí tentándoo en solitario (é súa a canción do anuncio do Renault Megane Scenic, aquel no que o coche saía do garaxe mentres se ían pechando tódalas portas do resto dos garaxes). Brazen (weep) é do segundo disco que publicaron Skunk Anansie, Stoosh (1996), para Borja o mellor do grupo en dura pugna co Post Orgasmic Chill.

Brazen (weep)

I called you brazen
called you whore right to your face
and watched you silently
and publicly disgraced

i didn`t notice when you strenghted
like a vice
that you were trembling and burned
beneath the ice, ooh, ooh

why don`t you weep
when i hurt you
why don`t you weep
when i cut you
you don`t bleed
and the anger builds up inside [x2]

na, na, na, na, na,

you said a prayer
and i betrayed you with a kiss
i never realized
that all had come to this

so keep your dignity
don`t throw it all to waste
stronger feelings
than you`ve ever learned to face, ooh

Borja mándame esto xunto co tema:

A multiracial quartet formed in Britain, Skunk Anansie plays what its lead singer, Skin, calls clit-rock (an amalgam of heavy metal and black feminist rage). Skin began singing in high school for a classmate's band after considering the offer for over a year. Six years after that band broke up, the members of Skunk Anansie (including bass player Cass) met one another by chance. Their name was taken from the West Indian folk tales of Anansie the spider-man, with "Skunk" added to make the name nastier.

Imos aló... costa embaixo, sen freos e sen cadeas.

Armental e o sr. Sheffield

Xa vos dixera que Armental se ía de au pair á urbe, verdade? Hai xa máis dun mes que está alí. Como pasa de internete, mantemos un (exiguo) contacto a base de cutre-mensas pola miña banda e de xenerosas chamadas pola súa. A primeira vez que falamos, hai xa tempo, só nos deu para que me describira a familia: matrimonio novo, con traballos de elite e cartos a manchea, dous fillos pequenos (unha rapaza algo teixo e un neno riquiño e tranquilo) e unha longa e católica familia de inmigrantes portugueses. O traballo non a mataba, as comodidades eran moitas (plasma, satélite, coche) e a xefa tratábaa de luxo (conversas, ceas, paseos turísticos). Levaba unha fin de semana aló e parecía que pasaran vinte anos... tan introducida no ambiente como desilusionada con respecto á cara aventureira da viaxe. Quedei medio preocupada.

O luns á unha e media da mañá chamoume outra vez, peneque perdida de viño e de brandy (dos caros). Leson-namber-guan: así, amig@s, é como se enchen os ricos. Líbreme dios de xulga las cheas alleas, pero curiosa si que son, así que tiven que preguntarlle por que arrastraba a lingua unha emigrante currante un luns a media noite. A resposta acabou coas miñas preocupacións sobre a súa capacidade para esquiva-las aventuras. Parece ser que o feliz matrimonio británico-luso de clase alta non era tan feliz. Parece ser que o marido tivo un par de pares de experiencias extra-matrimoniais, ademáis dun intento fallido coa anterior au pair. Parece ser que o tipo en cuestión é un atractivo cabronazo de corenta e pico que sente unha certa debilidade polas latinas novas, "cunha figura máis bonita cá da miña muller". Parece ser que se foi da casa, que lle preguntou á muller se lle podía seguir levando a roupa para pasarlle o ferro, que chamou a Armental ó mobil ó diga seguinte para preguntarlle se, non agora, of course, pero dentro dun mes, sairía con el. Parece ser que Armental dixo "maybe". Parece ser que unhas horas máis tarde, mentres axudaba á súa xefa e amiga a empurra-las mágoas gorxa abaixo con viño e con brandy (dos caros), Armental non podía entender que tipo de enaxenación mental a levara a pronunciar aquela enganosa palabra; ela nunca xamais se liaría con el... fixo... case fixo... quere crer. Leson-namber-tu: a aventura non está en kenia, está aí fora.

O segundo tema de Emerecindo Música é Living in a Lie, de Guano Apes (Don't Give Me Names de Guano Apes (2000). Outro dos grupos favoritos de Borja, son alemanes e fixéronse coñecidos en España con Open your eyes, do seu primeiro disco (Proud like a god, 1997) e Big in Japan (do mesmo Don't Give Me Names).

Don’t give me names
You’ve got it all, took it all from me
Drove me insane
Who’d come down to earth, releasing me
Healing my wounds
so why don’t you close the door when you’re leaving me
now you’ll run
running all the way back to me again

I’m not to end in shame
to fight an endless lie
I’m not to play a game
I won’t be on your side

(I) found a way
to reach myself again but all I saw was shame
Drive me away
there’s something deep in me waiting to escape
you think you know me
so why don’t you close the door when you’re here with me

I’m here to end the game
I’m living in a lie
it’s hard to give the same
I won’t be on your side

I’m not to end in shame
to fight an endless lie
I’m not to play a game
I won’t be on your side

I loved you a lot
to need you a lot
I leave you alone...

Ofertas interesantes

Estas son as últimas ofertas de emprego publicadas en Laboris que coinciden co meu perfil y preferencias laborales:

FlashDanceGirls Bailarina Barcelona
FlashDanceGirls Bailarina Coruña
FlashDanceGirls Bailarina Lugo
FlashDanceGirls Bailarina Madrid
FlashDanceGirls Bailarina Ourense
FlashDanceGirls Bailarina Pontevedra

Eroproductions s.l Actrices protagonista y reparto Erótico Barcelona
Eroproductions s.l Actrices protagonista y reparto Erótico Coruña
Eroproductions s.l Actrices protagonista y reparto Erótico Lugo
Eroproductions s.l Actrices protagonista y reparto Erótico Madrid
Eroproductions s.l Actrices protagonista y reparto Erótico Ourense
Eroproductions s.l Actrices protagonista y reparto Erótico Pontevedra

Interesantes si que son.

Punto de encontro

Casualidades da vida, segundo parece a estación luguesa está de aniversario. Firma a reportaxe do DOL unha desas xornalistas tan infra-empregadas polos seus xefes que ata parece que as agochan para que non se note que a culpa de que as cousas estean como están non é da redacción. Tecleo un pedaciño:

Abelardo Pérez vive en un piso cercano al de su hijo, así que pasa las noches en uno y otro, pero los días siempre en la terminal. No tiene calefacción porque "os vellos somos un pouco agarrados", pero la suple con la de la estación, que en verano está fresquita. Pega la hebra con sus amigos y si no pasea. Para muchos es como un parque climatizado y son capaces de recorrer el pasillo docenas de veces arriba y abajo.

Emerecindo música

A petición popular inauguro unha sección musical da que, tranquilos/as, non me fago cargo eu mesma. Descentralizo contidos como quen descentraliza competencias, sen toca-lo presuposto. Via mail, Borja compón día a día a súa lista de cancións imprescindibles a cambio dun pouco de nada con certificado de autenticidade.


Non sei se se co Vitalogy, pero va que é chula

Comezamos coa súa favorita (xunto cunha de Aerosmith que anuncia pero non concreta). É de Pearl Jam, do que moitos consideran o seu mellor disco despois do primeiro, Ten, que é insuperable "por suposto". O disco en cuestión é o Vitalogy, de 1994, publicado por Sony. O tema é o número 5 do album, Nothingman.

once divided...nothing left to subtract...
some words when spoken...can't be taken back...
walks on his own...with thoughts he can't help thinking...
future's above...but in the past he's slow and sinking...
caught a bolt 'a lightnin'...cursed the day he let it go...
nothingman...
nothingman...
isn't it something?
nothingman...
she once believed...in every story he had to tell...
one day she stiffened...took the other side...
empty stares...from each corner of a shared prison cell...
one just escapes...one's left inside the well...
and he who forgets...will be destined to remember...
nothingman...
nothingman...
isn't it something?
nothingman...
oh, she don't want him...
oh, she won't feed him...after he's flown away...
oh, into the sun...ah, into the sun...
burn...burn...
nothingman...
nothingman...
isn't it something?
nothingman...
nothingman...
coulda' been something...
nothingman...
oh...ohh...ohh...

Recibín dúas mensaxes emocionantes. Unha, de quen podería ser un futuro gran amigo, tan fermosa e tan doce como difícil de contestar e a outra, de quen en tempos pensei compañeiro imprescindible, tan sutil e complexa coma nós mesmos. Dúas portas abertas ante min... deus, ¡que responsabilidade!

Fin de semana de rat race. O venres, cheguei do Cap co tempo xusto para remata-lo informe que lles debía ós de Amnistía, ducharme ás presas e sair pitando cara á estación de autobuses. Outro día falaremos dese niño de freaks que é a estación luguesa.

O bus saía (e saiu) á medianoite. Unha carraca vella coetánea dos Freires que paran dúas veces en cada casa entre Lugo e Santiago. O conductor era un pouco cabrón e, ademáis de acelerar e frear con certa brusquedade e moita máis frecuencia da imprescindible, prendía as luces cada pouco, supoño que para comprobar que non durmíamos. Non debiamos resultar convincentes, porque ás catro e media da mañá tivo a ben facernos baixar do bus no medio e medio da (branca) castela porque el tiña que ir repostar. Cando chegamos a la-capi xa me cagara unhas cantas veces nos seus mortos, pero para rematala non nos deixou baixar en Atocha porque a miña mochila estaba no compartimento da Estación Sur. Alá que nos fomos, para despois coller un taxi ata Atocha. En fin.

O taxista foi do mellor da viaxe, cos seus comentarios dignos dun artigo de Elvira Lindo: "Uy, fíjate como vaaaan... bolingash perdíosh. Yo esh paso mil de hacerme losh bolingash. Yo con mish estaciooonesh, mi aeropuerto, mish trabajadoresh madrugadoresh eshtoy de vicio. De bolingash, ná." Para desgracia do pobre home, cando baixamos nós subiron dúas orientais e un occidental moi riseiros que non tiñan pinta de ir deixar pasa-la oportunidade.

Nós fomos leva-las cousas ó hostal, compra-lo xornal e almorzar na única cafetería que atopamos aberta a esas horas, o horrible Caffé di Roma. O bon foi que tivemos espectáculo: tres tunos ligando cunhas orientais bastante cocidas, unha panda de tíos e unha de tías tentando salva-la noite no último momento e a actuación a catro bandas do facha capitalino, o trío de mafiosos gregos, os camareiros sudamericanos e o madrileño progre. Impagable.

Cando rematou a diversión, fomos dar unha volta para facer tempo ata a primeira reunión. O obradoiro foi no edificio do consello da xuventude e a sala onde estivemos toda a finde pechados estaba chea de posters do Referendum Plus de marras. Case toleo, dúas noites sen durmir, unha viaxe horrenda en bus e oito horas seguidas vendo a publicidade da "bebida que che cambiará a vida"...

O corpo non deu máis de si e tralo paseo vespertino, as cañas e as tapas, caín rendonda na camiña do hostal, cando oín o móbil ó día seguinte pensei que non podía ser que xa se me acabara a noite. Máis Referendum Plus, máis cañas, máis tapas, máis paseo e para o bus de volta.

A viaxe do domingo foi infinitamente máis agradable, un par de películas pasables (¿alguén sabe se Filmax pactou con Alsa a emisión de cine europeo nos seus buses?) e unha conducción amable e delicada. A gloria.

Por se alguén tiña dúbidas... eu podo asegurar e aseguro que xenético non é, a este non hai quen lle quite o aspirador das mans. Aínda que... estou pensando que na lavadora nunca lle deu por fuchicar.

O noso é puro teatro

Levo toda a semana de ensaio en ensaio e tiro porque me toca. Entre iso, arregla-los meus desencontros coa administración pública e prepara-la unidade didáctica para as prácticas, o informe para o obradoiro do fin de semana (Amnistía lévame again á capital-del-reino) e o traballo para o CAP de mañá acabaron coa pouca vida social que me quedaba.

Por se fora pouco co estrés vital que me caracteriza, o primaveral sol santiagués non era tal e o venres pasado pillei un catarro de agárrate que hai curva. Toda a fin de semana na cama, con couldinas e efferalgans e auga de limón a tutiplén. Ademáis de para durmir e sudar, o finde deume para ensaiar o sábado e o domingo (pero que durírma é a vida do artista, oes), para ler El País do domingo, para votar (in extremis) e para ver un par de pelis malas e unha moi boa. Como lle dixen a alguén en pleno subidón de paracetamol "paso de Clint, paso de Keanu e paso da vida real que non son máis que números verdes caendo, pero que viva Charlie Kaufman e o seu cráneo previlegiado."

O cumio social da semana foi a primeira reunión co titor das prácticas do CAP o luns á hora do recreo (as once e cuarto, de cheo na primeira resaca de codeína do día). Que mítica a entrada do instituto... os mesmos cadros, os mesmos mobles, o mesmo profesorado. Sentinme minguar por momentos e cando din chegado á porta da sala de profesores xa tiña outra vez quince anos. Despois dun vergoñento incidente cun (encantador) ex-profe de matemáticas, por fin din falado co que fora o meu profe de literatura galega en COU, aquel ante quen coa apaixoada inocencia que da a ignorancia defendín a teoría de que robles e carballos eran árbores diferentes... teoría baseada no feito irrebatible de que na miña casa hai un roble e tres carballos. Gracias ó ceo el dixo recordarme vagamente (a min dame a impresión de que non me recordaba en absoluto) e a conversa foi máis ben un monólogo sumamente xeneroso cos meus intereses: "ti non te agobies, fas as clases que queiras, para o curso que queiras, sobre o tema que queiras... como se non queres facer ningunha". Concordamos que preparara unhas seis horas de clase para un grupo de diversificación curricular de 3º da ESO sobre os medios de comunicación de masas e, en máis en concreto, sobre a prensa escrita. Se se me da moi mal, podo fuxir cando queira e se se me da moi ben podo quedar ata que canse... mellor, imposible.

Eu min me comigo?

Confirmado, son una freak. Hai un par de días gastei 27 euros que non tiña nun libro de máis de 1.000 páxinas chamado Cuestionarios Psicotécnicos y de personalidad. E, por se non fora dabondo con pagar por el, encaaaaaaaaatame resolve-los problemiñas... non haberá por aí un traballo de probadora de test psicotécnicos?

Tamén son unha chorona. Intuíao, pero non me agradou moito confirmalo. Semana de tensión en teatro, un par de broncas a destempo (na miña opinión) e alá fun, rompeuse o encoro. Xa pasou, pero estiven a un tris de mandalo todo a un sitio; pa de sufrí xa está o paro.

A fonte de enerxía positiva, como ven sendo habitual, Amnistía. O martes debatemos se seguir traballando con Vietnam mentres non nos pechen definitivamente o expediente de Van Ly, quedan moitos presos de conciencia na cadea e fálase de dúas amnistías máis neste ano. Propuxéronnos defender a un médico condeado por traducir un texto sobre a democracia extraído da páxina do goberno norteamericano (kafkiano, non?), a un xornalista que traballou durante anos no diario do réxime pero que cometeu o erro de publicar en internet as súas propias ideas (adopteino inmediatamente, como poderedes supoñer) e a un profesor de matemáticas.

Agora mesmo voume para a camiña ver a estrea de Telelugo: Lucus Intríngulis (ou algo así), presentado por unha ex compañeira de instituto e realizado por un ex compañeiro do colexio. E eu, desempregada. Xa podían chamar por min.

E xa para rematar, unha confesionciña de nada para que me arreboledes tomates cando me vexades: estou enganchada a unha telenovela de Localia. Un clásico, eso si... Dixéravos que estou no paro?

L'amour

Esta será mi venganza,
que un día llegue a tí un libro de un escritor
famoso y leas estas líneas que el autor escribió para tí,
y tú no lo sepas
Ernesto Cardenal

Non hai tantos anos que lle escribín a alguén nalgures aquelo de "a sublimación do amor é morrer por amor". Daquela, tampouco hai tanto tempo, encantábanme os escritores románticos; a poesía, claro, pero tamén as lendas e os contos populares... historias nas que dúas roseiras unen eternamente os amantes que non puideron comparti-las súas vidas. Non hai tanto diso, digo, e sen embargo hoxendía prefiro máis ben os poetas cínicos e descridos. Sería sinxelo supoñer que levei unha hostia (amorosa) como un mundo que me deixou un sabor de boca (case) tan acedo coma o poema de Cardenal. Pero non, nin sequera. Descoñezo de onde veu esta nova eu como descoñecía de onde viñera a antiga, pero o caso é que cada día estou máis certa de que o amor non é máis que racional autosuxestión.

Dende sempre, dende que teño recordo, cando teño que pasar un pedazo sen falar con ninguén debuxo na miña cabeza o futuro perfecto. Evidentemente, esta vida en estado latente evoluciona comigo: de pequena quería ser cociñeira e vivir na aldea, uns anos máis tarde prefería a vida de multimillonaria presentadora dun concurso xuvenil, despois pensei que o rapaz máis guapo (popularmente aclamado) do colexio e máis eu íamos ser arquitectos ademáis de amantísimos esposos residentes nun fermoso ático branco cunha cociña como a dos Supersónicos. Non tería máis de dez anos e xa daba por suposto que o futuro perfecto esixía alguén perfecto co que compartilo.

Na miña humilde opinión amaremos a quen encaixe nesa idea que temos de nós mesmos, a quen (de paso) axude a que os demais nos vexan como queremos ser vistos. Pode pasar que nos avergoñemos do que realmente queremos e fagamos ver que queremos outra cousa completamente distinta. E tamén pode ser que nos guste alguén que non encaixa no que somos ou no quereriamos ser. Que nos guste mirar para el, que nos faga rir e/ou gozar cando estamos xuntos, pero ¿amalo? imaxina-la vida con el, crer que non poderías vivir se non fora con el, que daría-la vida por el... Moita metafísica xunta para algo tan banal, tan venial.

A metafísica chega cando o metemos nos nosos soños. E encaixa. Pode que mesmo constrúamos soños comúns. E pasa o tempo. E chega un momento no que xa non recordamos que parte do futuro perfecto pensamos nós e que parte pensou o outro. Xa non poderiamos desmadeixalo e non importa, porque xa non poderiamos vivilo sós. Non poderiamos volver empezar. E entón podemos decidir que iso, amigos e amigas, é o amor, que estamos namorados. El é único, a nosa media laranxa, non encaixariamos con ninguén coma con el. E se somos afortunados el pode decidi-lo mesmo, pode que mesmo se dera conta antes ca nós.

Pero a vida é máis longa cá maioría dos poemas e igual que cambiamos de futuro ideal podemos cambiar de media laranxa ideal. Pode que atopemos outra e pode que non. Pode que decidamos dicirllo e pode que non. Pode ser el o que quere outra cousa, o que atopa outra cousa. Pode que quedemos sós soñando soños comúns. E pode que entón decidamos vingarnos, aproveitando ó mellor algún dos soños que sabemos que o outro se quedou para si.
Quizais, que algún escritor famoso lle escribira un poema.

Exitazo de público. A crítica aínda non se manifestou. Aberto queda este humilde blog para aqueles lectores que queiran manifestar o seu parecer. Non se escondan, que os vin cos meus propios ollos entre o público.

Mmm... Ollo coa competencia, Alejandro.

Semana de histeria colectiva e individual.

• Comezamos os ensaios diarios; nós durmimos cinco horas e, a cambio, a obra vai tomando forma. Teño unha escea xenial, triste e fermosa... encántame, reconcíliame co mundo, pero non vos podo adiantar nada.
• Foi tamén semana de pegada de carteis. A primeira foi cos de Amnistía, con nocturnidade e alevosía. É divertido o de ir coa basoira e o cubo pola cidade adiante, tapando anuncios de disco Hermo. Despois fun con miña irmá polos comercios lugueses, remprazando os do Entroido e compartindo portas cos do Comercio Solidario e cos de Xesus-Cristo. O gremio máis xeneroso, o das zapaterías.
• Hoxe comprobaremos se tanta cartelería da resultado, ás oito no Gustavo Freire outing dunha servidora no espectáculo máxico Armas Baixo Control, agasallo do Mago Antón e cía. para Amnistía Internacional de Lugo. Xa vos contarei en que condicións viven os coellos brancos que saen dos sombreiros de copa.
• Estes días tamén andiven a voltas co post que teño prometido e que non sei se serei quen de escribir... é un streap-tease mental que non sei se estarei preparada para ofrecer. Alomenos mentres non teña tempo para facelo ben.
• E tampouco me gustaría olvidarme desa tarde de CAP en Compostela. Hai poucas cousas que me enfaden, pero conducir tres horas para presenciar catro horas e media de conversa de bar entre filólogos descoñecidos é unha delas. Meu deus, estudiar unha carreira debería de estar contraindicado. Seremos todos así? As primeiras dúas horas de debate sobre se as preguntas de comprensión lectora para o alumnado de secundaria deberían limitarse a parafrasea-lo texto colléronme por sorpresa. Que prepotencia! Serían eles tan inútiles cando eran rapaces? Un descanso e un chute de cafeína máis tarde xa puiden goza-la experiencia como merecía, rindo. E como non rir?
Chiste de filólogos:
Esto é un profe que lles di ós seus alumnos (galegos):
-Un exemplo de epíteto é "herba verde".
E dinlle os alumnos (galegos):
-E logo a herba seca?
(Risas)
E di o profe:
-Si, tedes razón. A herba pode non ser verde. Pois logo, "nubes brancas".
E dinlle os alumnos (galegos):
-Profe, as nubes non son brancas, son grises.
(Risas).
Iso sí... os de filoloxía non chegan ó nivel cómico de insignes alumnos de xornalismo como Pura Zato ou Natacha con debates como aquel sobre a lonxitude da cola (?) do vestido de noiva de Lady Di.

O outro día tomei esta bucólica foto en cas'Tuñez, deume por aí, por facer fotos a descoñecidos, aburrida como estaba de esperarar a que Xabi recusitase o seu portavións (por Dios, intenta arrancarlo). En fin, debían estar falando dos traballos, ou dos exames, ou da chea que levaba a noite pasada o profe de turno no bar de moda. En calquera caso, sentinme taaaaaan identificada! Non hai tanto tempo nós estabamos aí mesmo, e míranos agora... alomenos a cen quilómetros de distancia! Onde estarán eles en cinco anos?

Os sendeiros do google son inexcrutables. Buscando información sobre o meu titor das prácticas do CAP, atopei esta marabilla. Aficionada como son a fozar nas vidas alleas, empregueime a fondo ata que atopei este documento único dun ídolo de xuventude (ollo á foto, lugueses e luguesas, é impagable). Despois picoume a curiosidade: que sería de don Xurxo de Vivero tralas eleccións do 99? O google non ten a resposta (non as ía ter todas), pero sí un link raroraroraro no que aquel que sabe "toda la literatura universal de la A a la Z" recomenda a uns ex-membros do Opus que busquen axuda sicolóxica. Daquí alí fun dun chimpo. E despois, como non, caeron as fontes orixinarias. Aí vai unha peroliña:

Para que en el matrimonio se conserve la ilusión de los comienzos, la mujer debe tratar de conquistar a su marido cada día; y lo mismo habría que decir al marido con respecto a su mujer. El amor debe ser recuperado en cada nueva jornada, y el amor se gana con sacrificio, con sonrisas y con picardía también. Si el marido llega a casa cansado de trabajar, y la mujer comienza a hablar sin medida, contándole todo lo que a su juicio va mal, ¿puede sorprender que el marido acabe perdiendo la paciencia? Esas cosas menos agradables se pueden dejar para un momento más oportuno, cuando el marido esté menos cansado, mejor dispuesto.

Otro detalle: el arreglo personal. Si otro sacerdote os dijera lo contrario, pienso que sería un mal consejero. Cuantos más años tenga una persona que ha de vivir en el mundo, más necesario es poner interés en mejorar no sólo la vida interior, sino —precisamente por eso— el cuidado para estar presentable: aunque, naturalmente, siempre en conformidad con la edad y con las circunstancias. Suelo decir, en broma, que las fachadas, cuanto más envejecidas, más necesidad tienen de restauración. Es un consejo sacerdotal. Un viejo refrán castellano dice que la mujer compuesta saca al hombre de otra puerta.

Por eso, me atrevo a afirmar que las mujeres tienen la culpa del ochenta por ciento de las infidelidades de los maridos, porque no saben conquistarlos cada día, no saben tener detalles amables, delicados. La atención de la mujer casada debe centrarse en el marido y en los hijos. Como la del marido debe centrarse en su mujer y en sus hijos. Y a esto hay que dedicar tiempo y empeño, para acertar, para hacerlo bien. Todo lo que haga imposible esta tarea, es malo, no va.

No hay excusa para incumplir ese amable deber. Desde luego, no es excusa el trabajo fuera del hogar, ni tampoco la misma vida de piedad que, si no se hace compatible con las obligaciones de cada día, no es buena, Dios no la quiere. La mujer casada tiene que ocuparse primero del hogar. Recuerdo una copla de mi tierra, que dice: la mujer que, por la iglesia, / deja el puchero quemar, / tiene la mitad de ángel, / de diablo la otra mitad. A mí me parece enteramente un diablo.

Non vos soa? Xuro ante sanjosemaría que teño un millón de cousas interesantes que facer, por que acabarei sempre perdendo o tempo con estoutras?