Sen voz

Quedei, física e ciberneticamente, muda.

Averno de Satán e Belcebú,
lume dos cadavres ardentes


A foto é de Contando Estrelas, no Arde Galiza

Leo, escuito e vexo tantas cousas...
Eu que sei.

Que pare.

Mirando ao sur

A través dos ollos do sur...
...por unha vez

Ando investigando territorios descoñecidos.

Uno
Nas semanas que me quedan desta beira hei levar sempre comigo o meu agasallo do amigo inblogsíbel (gracias), para que vaia gardando as imaxes que quero que me devolva xunto coa miña cando esteamos os dous por-eses-mundos-del-señor.
De momento ten almancenada unha tarde marabillosa en Bonaval, coa ambientación musical do amigo de Pawley (terrible non quedar co nome*) incluida.

Due
Cada día teño menos claro quen son. No medio do blogomillo, primeiro síntome pequena e torpe, máis tímida e calada do que son/fun/teño a idea de ter sido con ningún outro grupo de xente, e despois, cando chega a hora de despedirse, xa estou tan cómoda e tranquila que me rebenta que falte tanto para a próxima. Serei eu, serán os blogueiros ou será o LK?
Falta tantísimo para a próxima... Sabe dios cando poderei ir eu a outra!

Tre
Pero vós o que queredes é lercheo e eu son unha das pouquísimas asistentes que non ten afotos do evento, así que por aí mal. E a crónica? A (miña) crónica salientaría o riquiños que son goretoxiño e a súa nai; o ben cuberto que está o futuro do xornalismo galego gracias a O’Xirarei, Xornalistiña, Oko e Modesto a pesares da Factoría e da rutinización e de todos eses atrancos cos que se enfrontan os que non escapan como escapamos outros; o cómoda que se sinte unha (e o muitirmo que aprende) ao lado de Opaco, Acedre, Besbellinha, Postscriptum e Ictioscopio; e o alta que é a cota de frikis (concepto amplo e positifo, sempre positifo) neste mundo blogueiro noso, e non só polos que o levan no cargo, como Ifrit ou Snob Neurótico, nin pol@s que exercen decote, como Ascárida (mui riquiña, tamén, agradécense os cariños), senón polos que o son casi sen sabelo, como Fer (ese físico de raíces hebreas e coñecemenos case ilimitados sempre rodeado de xornalistas) ou Mourullo (ese bot con apariencia humana e un traballo misterioso).
Unha crónica como é debido tamén revelaría os atractivos máis comentados dalgúns blogueiros ilustres e, por suposto, elucubraría coas relacións, expresas ou presentidas, que puido haber, pode que haxa ou poden estar por chegar no blogomillo.
Pero eso, amig@s, non o paga nin a master card.

Cuattro
Hoxe comezo oficialmente as vacacións post-intento de tesina. De momento, teño a maior historia xamáis contada e uns 40 Gb de películas na recámara. Acéptanse propostas.

*O nome é Fredy Fevereiro e podédelo escoitar aquí.

Inspiración, tango para piano

Despois destas catro semanas de horrible loita contra a carencia total de inspiración, recibo (por fin) un correo do meu titor advertíndome que había un problema, "más de fondo que de forma":

Me mandas ahora unas notas, una posible introducción, pero esto no me basta. Si yo tengo que defender tu proyecto y dentro de poco tu tesina, tienes que mandarme urgente un proyecto de trabajo como es preciso. Además, había que poroponer una fecha de lectura hasta mediados de setiembre, con una propuesta de tribunal. Qué podemos hacer a estas alturas? Tenías que haberlo planteado mucho antes. Me dices algo al respecto? (aunque yo empiezo vacaciones la semana que viene).

E díxenlle algo ao respecto. Si señor. Díxenlle todo o que levaba calando dende que se negou a firmar miña solicitude para a bolsa FPU porque "como comprenderás nosotros tenemos nuestros propios candidatos". Candidatos que, por certo, non a obtiveron. Díxenlle que cheguei ao seu carón cunha paixón sincera pola investigación e polo tema, que nos anos de relación coa UPF se me foi difuminando esa paixón para fundirse coa apatía dos docentes, que levo catro anos enviándolle proxectos de tesina (e, de feito, xa mo esixiran para entrar no programa de doutoramento) que nin lle gustan nin lle deixan de gustar, que ninguén nesa universidade me explicou nunca os pasos a seguir para realizar unha investigación, nin formal nin administrativamente, nin como se fai "un proyecto de trabajo como es preciso", nin en que consiste a famosa lectura ou que me toca decidir a min ó respecto. Díxenlle que non sabía que é o que el, como director do programa de doutoramento e, sobre todo, titor meu, espera de min. E díxenlle que me sentía (outra vez) completamente desorientada e soa.

Desconozco si tal cosa forma parte de sus funciones como tutor, pero me permito suplicarle que, por una vez, además de señalarme los obstáculos a los que me enfrento, me ofrezca una mano amiga que me ayude a superarlos.

Seguramente sexa o meu suicidio académico, pero se non llo digo rebento. Agora, co sangue algo menos quente, busco solucións para non perdelo todo. Acéptanse (mesmo se pagarían) suxerencias. De momento, descubrín que o artigo 6 do Rel Decreto 778/1998, do 30 de abril, polo que se regula o Terceiro Ciclo de Estudios Universitarios, di que:

1. Previamente a la defensa de la tesis doctoral, el doctorando deberá obtener un mínimo de 32 créditos en el programa al que esté adscrito, distribuidos en dos períodos de la forma siguiente:
A) en el período de docencia deberá completar un mínimo de 20 créditos.
B) en el período de investigación deberá completar un mínimo de 12 créditos, que se invertirán necesariamente en el desarrollo de uno o varios trabajos de investigación tutelados a realizar dentro del departamento o de uno de los departamentos que desarrollen el programa al que esté adscrito el doctorando. Para cursar este período de investigación será necesario haber completado el mínimo de 20 créditos de docencia a que se refiere la letra a) de este apartado.

E que:

La superación de los créditos señalados en el primer párrafo de este apartado a) dará derecho a la obtención por parte del doctorando de un certificado, global y cuantitativamente valorado, que acreditará que el interesado ha superado el curso de docencia del tercer ciclo de estudios universitarios. Este certificado será homologable en todas las universidades españolas.

E agora só quero que alguén me asegure que teño dereito a ese certificado de ter cursado os dous anos de doutoramento, anque non chegue a entregar a tesina. Se alguén me di que existe a posibilidade de cursar os 12 créditos de investigación noutra universidade xa podería tocar a felicidade coas mans (e, crédeme, non me viría nada mal)...

Bueno bueno bueno bueno... parece ser que vou pasar o San Froilán do 2006 en Santiago... de Chile! o San Froilán e os 12 meses seguintes... Ai!

Revista de prensa

Oriente próximo está que arde



"Os ataques a destrución e morte en Gaza e o Líbano e as ameazas permanentes a outros pobos, levaron ao Estado de Israel a transformarse nun Estado terrorista, utilizando as torturas, os ataques á poboación civil onde as vítimas son mulleres e nenos. ¿Ata cando continuará esa política do terror?"
Pérez Esquivel en Rebelión.org, traducido por InfoRosal. Eu atopeino no Chuza.



E en Guatemala non hai amnistía por xenocidio, pero...



Tras siete años de espera sin resultado alguno luego de que el MP -Ministerio Público- investigara la desaparición forzada de 183 guatemaltecos, los familiares de las víctimas tramitan en la Comisión Interamericana de Derechos Humanos (CIDH) una demanda contra el Estado, por habérseles vetado su “derecho a la justicia”.

e a CIDH responde:

“La situación es compleja y difícil, pero este gobierno ha tenido la voluntad política de avanzar en la defensa de los derechos humanos”.

Oh no, here comes that sun again

And (that) means another day without you my friend.
And it hurts me to look into the mirror at myself.
And it hurts even more to have to be with somebody else.

And it's so hard to do and so easy to say.
But sometimes - sometimes,
you just have to walk away - walk away.


With so many people to love in my life, why do I worry about one?
But you put the happy in my ness, you put the good times into my fun.

And it's so hard to do and so easy to say.
But sometimes - sometimes,
you just have to walk away - walk away and head for the door.

We've tried the goodbye so many days.
We walk in the same direction so that we could never stray.
They say if you love somebody than you have got to set them free,
but I would rather be locked to you than live in this pain and misery.
They say time will make all this go away,
but it's time that has taken my tomorrows and turned them into yesterdays.
And once again that rising sun is droppin' on down
And once again, you my friend, are nowhere to be found.

And it's so hard to do and so easy to say.
But sometimes, sometimes you just have to walk away, walk away and head for the door.
You just walk away - walk away - walk away.
You just walk away, walk on, turn and head for the door.

Parece que sigo na carreira.

Ás veces perdo o tempo

Paracopipeisteando a JM, ás veces perdo o tempo... sobre todo cando teño poucas ganas de traballar, despois dunha enchenta laboral ou cando teño a sensación que o que fago non lle importa a niguén. E é entón cando: a) a televisión e b) internet se convirten en táboas de salvación que fan que o tempo corra un pouco más rápido.
Rápido de máis, diría eu. Xa só me quedan 6 semanas para acabalo.

Ah, e tamén comecei a sensación da temporada. Alomenos hei facer brazo.

Como unha pera

1998. Choveu dende a primeira vez que fun a Ortigueira. Foi no vrao do primeiro ano de carreira. Quedei con Xabi nunha vila curuñesa (cuxo nome olvidei antes de subir ao bus) para ir xuntos no mítico portaavións. Non había nin unha semana que remataramos os exames, eu acababa de anotarme na autoescola e fomos todo o camiño alternando as súas pullas sobre a miña roupa "comando" coas miñas sobre a súa horrenda conducción mentres, no asento traseiro, tres alikenses fiaban comentarios surrealistas sobre alcumes coruños. Aparcamos en Morouzos, rexeitamos media ducia de tipos de drogas, buscamos ao resto dos alikenses, a Beltaine e a Pililule e chantamos as nosas tendas nunha chaira do pinar. A acampada era un edén no que poder mesturar os amigos de toda a vida coa xente da facultade. Xuntos comemos e bebemos aquela primeira noite, a do kalimotxo máis incríble do mundo no Fox, que acabou como vedes, cunha servidora sentada no medio e medio da alameda con olliños de borracha e na compaña do cronista máis interesante e divertido que tivo e ten o Festival.


2006. Preferiría amputarme un brazo antes que sentarme na alameda (ou no pinar) o sábado pasado. E non é só que o chan estivese asquerosísimo, que o estaba. Muito. Muitirmo. É que vou vella e digievolucionei en mari-la-pupas. E aínda así paseino ben, paseino xenial, nunha das noites máis sub-realistas dos últimos tempos. Escuitamos unha historia xenial sobre un ranchiño perdido en Compostela, ceamos bocatas co queixo por arriba, bebemos kalimotxo e estrella galicia como manda a tradición, minxitamos no atallo, compartimos conversas e bebida e substancias máis ou menos ilegais co cronista máis interesante e divertido que tivo e ten o Festival e cun dos seus amigos alikenses, falei un cacho cunha panda de jipis sancibrenses, ordeei cabaleiro da sagrada orde ducatista a un ferrolano encantador coa espada láser dun que non sabía a capital de Belice, coñecemos o culpable da bancarrota (nótese o sarcasmo) de Acesa e lemos as insólitas declaracións de Lolita mentres esperabamos ao anfitrión máis atento.
Evidentemente, a música quedou nun segundo plano, como xa sucedera aquela primeira vez (e, anque menos, tamén nos anos intermedios), pero tamén vos digo que non é igual ordear cabaleiro a alguén mentres escuitas esto que mentres escuitas esto (que terá o seu aquel, enténdaseme ben, pero igual non é).

2014. Mari-la-pupas repite.

Xantanza estival o 30 de xullo no San Clodio.
Anótense na de Dorfun.

Vaia coa tele do vrao:

Cuando pensábamos que ya teníamos todo visto en formatos de telerealidad, nos llega Libertad vigilada. Con tan sólo una emisión el docu-reality de Antena 3 se ha convertido en el reality más jugoso emitido por una televisión española. Jovenes, juerga, alcohol y sexo conforman un combinado explosivo, a priori, capaz de arrasar entre la audiencia. Eso sí, la cadena de Planeta se ha encargado de una buena post-producción que evita las imágenes más subidas de tono. El estreno anoche de este formato en el que 14 jovenes disfrutan de una paradisiacas vacaciones bajo la atenta mirada de sus progenitores convocó al 24,2% de la audiencia, lo que se tradujo en un total de 950.000 telespectadores. (Vía Fórmula TV)

Sobre as series actuais pouco (ou nada) quedou sen dicir na Bola Extra.

E sobre o Estudio Xeral de Medios todo o mundo fala:

Según los datos de la oleada correspondiente al segundo trimestre de 2006, la Cadena SER y todos sus programas son líderes de la radio española. La Cadena SER tiene 4.922.000 oyentes diarios, según los datos ofrecidos por el Estudio General de Medios (EGM).
En cuanto a la prensa diaria, EL PAÍS se consolida como el medio generalista de pago con más lectores, con 1.970.000, 700.000 más que su más directo rival, El Mundo. Además, por primera vez un medio gratuito, 20 Minutos se convierte en el más leído, superando al deportivo Marca. La cifra global de lectores baja de 15.577.000 a 15.513.000.
EL MUNDO mantiene una audiencia estable, según los datos de la 2ª ola del Estudio General de Medios (EGM), hecha pública hoy. El diario de Unedisa cuenta con 1.269.000 lectores, que conserva a pesar del descenso generalizado de los medios tradicionales.
El EGM (Encuesta General de Medios) acaba de hacer públicos los datos de la última media anual que arrojan un nuevo líder absoluto de la prensa española: 20 minutos. Por primera vez en la historia este diario ha superado al hasta ahora más leído (el Marca), situándose en 2.448.000 lectores diarios (+1,7%). Lo más llamativo de esta ola del EGM ha sido la caída generalizada de todos los diarios, gratuitos o de pago, a excepción de 20 minutos.

Ferro 3

Gustoume.
A pesares das malas críticas.
E de que normalmente me aburran as películas asiáticas nas que non pasa nada.
Ésta pareceume fermosa e inquietante.

És rodó i dura molt...

sabiades que o logo é obra de Dalí?

A familia Bernat vendeu Chupa Chups a Perfetti Van Melle por uns 400 millóns de euros. Eu tamén o faría.
Dise que o señor Bernat adoitaba pasear pola fábrica, modo Charlie, cunha culler no peto, para probar persoalmente a calidade dos productos que lles vendían aos nenos. De cando en vez paraba diante das potas de caramelo, sumerxía brevemente a súa culler e, con pericia, dáballe unhas reviravoltas mentres se solidificaba a masa. Así, contan, naceu o caramelo con pau. Claro que hai outros que contan outras historias.
O caso é que this is getting global, you know. No 2003 Cadbury comprou Adams e no 2004 Wrigley mercou Joyco e se non se fan con Fiesta será porque non hai muito con que facerse.

Hemos llegado al crepúsculo neutro
donde el día y la noche se funden y se igualan
Xa fun e xa volvín. Acabei coa Academia pouco antes de que ela acabase comigo. As últimas semanas, as derradeiras, traspasaron os meus límites físicos a forza de roubarme horas de sono. Sempre quixen andar a todo e a todo non se pode andar. Ao final é o corpo o que di ata aquí chegamos e de aquí en diante va-a-ser-que-no. Deume para os exames, para a comunión do fillo da madriña, para rematar o proxecto colectivo e para darlle algo de vida ao propio, para aceptar unha invitación xenial dunha curmá xenial da que me queda muito que coñecer, para tomar unhas cañas (e unhas tapas) con La-Lore, para facer un máster en tintos-de-verano coas miñas asturianas favoritas, para queimar a noite de sanxoán no xardín dun adosado madrileño (e para saludar a mañá da noite máis curta do ano cun vivoreo nos beizos), para descubrir o asasino en potencia que esconde o maior choricas da historia dos choricas, para aburrirme (outra vez) coa clase (e pechar así o ciclo), para vivir o orgullo de Chueca e a actuación estelar de La Divina no restaurante de kebabs máis sub-realista da noite capitalina, para despedirme dalgúns pero non de todos e non necesariamente dos máis importantes e para deixar ir aos outros discretamente, ao caladiño.
Deume para todo eso, pero para nada máis.

Nadie podrá olvidar este descanso.
E tardei tres días en recuperarme. Aquelo de reenganchar a derradeira noite coa viaxe de volta parecía unha boa idea, pero non o era. Unha vai vella e as cheas saen cada día máis caras (en tódolos sentidos), muito máis se se encadean con seis meses de carreira contra-reloxo.
A viaxe e os tres primeiros días na casa pérdense na néboa dunha sesta perpetua que a familia observou entre divertida e preocupada.

Pasa sobre mis párpados el cielo fácil
a dejarme los ojos vacíos de ciudad.
Deitome ao revés na miña cama da miña habitación na casa dos meus pais coa fiestra aberta e vexo pasar as nubes. Hai nubes. E móvense. Ás mañás choviña e á noite vai fresco. A miña pel, o meu pelo, as miñas foxas nasais recuperan pouco a pouco as súas formas tranquilas, transparentes, intrascendentes.
É incríble como rexeita o meu corpo (ou a miña mente) a vida urbana.

No pienses ahora en el tiempo de agujas,
en el tiempo de pobres desesperaciones.
Nunhes días saberei cara a onde queda o meu futuro. O día 10 saen as derradeiras notas e o 15, os destinos... É tempo de cábalas e de noites intranquilas. Onde acabarei? Miami, Los Ángeles, Río, Santiago, Guatemala... Onde acabaremos? É tempo de acabar de asimilar que o que non foi non puido ser e ademais era imposible. Ou non? Poderá ser no futuro? Seguirei querendo que sexa? Sería, realmente, o home da miña vida? Haberá un home das nosas vidas? É tempo de repensar as decisións tomadas e as que quedan por tomar. Sei que é ese tempo, que debería ser ese tempo, pero o 1 de setembro teño que entregar a tesina. Sen falta. E non me queda máis remedio que esconder o reloxo debaixo da cama antes de xuntar os meus libros e papeis e facer un burato nun cuarto para pecharme con eles as primeiras semaniñas do resto da miña vida.

Engádega (06.07.06).- Xa saíron as notas. Mui na miña liña, sen destacar, nin por arriba nin por abaixo. La-suerte-está-echada.

A fin dunha era.



A era de, entroutras muitirmas, S.W.A.T., Starsky e Hutch, Os anxos de charlie, Vacaciones en el mar, HART TO HART, Dinastía, Hotel, Os Colby, Melrose Place, Models, Sensación de Vivir, 7th Heaven (como se chamaba esta en Tele5?) e Embruxadas.

Dende logo, este home foi un exemplo e coherencia.

Alá foron os exames. Nunha semaniña presento o proxecto e finiquito o máster-del-universo xusto a tempo para chegar ás (grandes) festas de Ronfe. Despois, un vrao de tesina e escapadas galaicas (espero).

Miña irmá'06 sobreimpresa en Miña irmá e máis eu'92

Parece que foi Borges quen dixo:

Con el tiempo...
verás que aunque seas feliz con los que están a tu lado,
añorarás terriblemente a los que ayer estaban contigo y ahora se han marchado

Estou en Valado City, de comuñón. Chegar a Pedrafita e notar como me chegaba o osíxeno aos pulmóns foivos todo un. Nalgún punto descoñecido entre o pisito madrileño e a casa petrucial quedaron tamén a sequidade da pel, o mareo endémico e o insomnio.
Será sicosomático, será. Eu non o neguei nunca.
O curioso é que, sen deixar de estar contentísima, en menos de 24 horas xa empecei a botar en falta (algúns) compañeiros da academia.
Non teño arreglo.
Quéroo todo e todo non se pode ter, xa mo dicía meu pai.
Tempus fugit. Miña irmá está preparando a selectividade e, nun par de semaniñas, eu estou de volta da aventura madrileña.

Chove

A foto é de Ben Kopilow e saqueina daquí

Que felicidade. En canto oín as primeiras gotas, abrín todas as fiestras para que o olor da terra mollada levase a sequidade das últimas semanas, puxen as sandalias e baixei dar unha voltiña... Rúas baleiras, auga fresca para sanar os ósos secos e ese olor... encántame ese olor!

Hai un tempiño que me tropecei con esto no chuza. Parece ser hai un foro de discusión sobre a "calidade" das mulleres prostituídas en Vigo. De feito, segundo se di nos comentarios do chuza, a páxina en cuestión non só fala de Vigo... debe ser unha práctica común.

A reportaxe merece ser lida. Eu dubido da existencia da obxectividade, así que non serei eu quen critique un/unha xornalista por amosar claramente a súa opinión. Tanto menos nun tema como este. Pode parecer hipócrita publicar algo así (na rede) sobre tres links de páxinas de contactos. Éo. Como hipócrita é a sociedade con respecto á prostitución. Non hai máis que ver o tratamento mediático que recibe o chamado "hipermercado do sexo" do mundial. E a resposta (ou ausencia de resposta) que dito tratamento recibe de nós.

A min o que me disgusta deste tema é o equilibrismo de puntos de vista que caracteriza todos os "debates" sobre a prostitución. Mátame que sempre se iguale a a prostituta "por elección" (cando non o prostituto de luxo) á muller prostituída. E mátame non só porque é unha aberración estatística ao servicio do espectáculo mediático, senón, sobre todo, porque é a pura esencia da hipocrisía que rodea este tema, cuxo cumio é a defensa dos dereitos do "usuario":

"Me alegro de no ser el único porque, a veces, este feminismo que nos invade nos hace sentir como criminales y ya está bien de que las tías vayan tan crecidas". (...) Se queja de que tener relaciones sexuales "por lo legal" es difícil ante el avance del feminismo y lamenta que la prostitutas se crezcan y "la más gorda pida 60 euros".

Pobriño.

Disque

É mellor prender unha candea que maldicir a escuridade.

E ás veces mesmo poderiamos pensar que é certo.

Liberárono!!!

Claro que... sempre hai un pero

Amnesty International is concerned that following the "pardon", Weja Chicampo was expelled from the country. Apparently, on 5 June at midnight several police officers went to Black Beach prison and removed Weja Chicampo, who assumed that he was being taken home. Instead, he was put on a plane to Madrid, Spain, where he arrived at 7 am on 6 June. His family in Malabo were not informed about the expulsion or whereabouts of Weja Chicampo. His expulsion from Equatorial Guinea violates the country’s Constitution, which guarantees freedom of movement and the right to choose residence, as well as the International Covenant on Civil and Political Rights, which Equatorial Guinea ratified in 1987.

Ou dous:

Amnesty International is concerned about reports indicating that some days before the promulgation of the amnesty decree they were made to sign statements undertaking not to participate in political activities for a period of 10 years.

E, xa se sabe, non hai dous sen tres:

Amnesty International urges the government of Equatorial Guinea to release all the prisoners of conscience still in prison, as well as all those detained without charge or trial on account of their peaceful political activities.

Cantas cousas...

O sábado pola noite celebrei, co máis selecto do máster, unha desas xornadas gastronómicas que tanto me gustan. Especialidades asturianas, andaluzas, italianas e, por suposto, galegas acompañaron a conversa ata as tantas. Amizade, amor, sexo, traballo e drogas foron algúns dos temas estrela. Foi curioso comprobar como ao final atopei o meu sitio. Incríble, pero certo. Quen me ía dicir hai cinco meses que ía acabar mantendo interesantes conversas con (algún de) eles sobre o existencialismo e/ou a cirurxía?



Xa sei que por aí tamén vai calor, así que non abundarei no tema. Pero (e esto é como cando alguén advirte que non é contilleiro antes de preguntar), ODIO ESTE TEMPO! O luns foi un día especialmente chungo. Tiña a moral polos pés. Andiven medio groggi todo o día. Mareeime de camiño ao metro. Arrastrei a miña humanidade (e todo o peso da tecnoloxía) dun cabo ao outro da capital do reino. O metro estaba (e está) en obras. Estiven na Academia dende as nove da mañá ata as oito e media da tarde. Sen batería no móbil. De camiño para a casa decateime de que cando chegara ao barrio os súpers ían estar pechados. Non tiña nada na nevera. Nin ganas de cociñar. Nin de sair comer fóra. Nin fame... Pero, cando cheguei á casa... Había un sobre no buzón. Un sobre grande. No meu buzón. E tiña unha carta, manuscrita (años ha), e tres deuvedeses cheos de tesouros... Ai, aínda me emociono cando o recordo. Gracias outra vez!




Finalmente, amighiños e amighiñas, éncheme de orgullo e satisfacción dicirvos que está mañá cumplín un vello obxectivo vital. Gracias ao máster, hoxe estiven dando un voltio por unha fábrica de caramelos. Cantas horiñas da miña vida teño investido nese sector concreto do tecido industrial español... Se virades o que eu vin... E esto non vai do rollo “si supieses lo que le echan no te lo comerías”. Todo o contrario, esto vai de “hai unha tía que traballa nunha oficina completamente desborada polos caramelos máis variados”. Se virades o que eu vin, saberiades que a vida é unha...



(si, ho, si, xa o sei, pero tédeme consideración, que estou outra vez de exames)

Habilidades

Esta semana tivemos unha sesión intensiva de habilidades directivas na Academia. Os profesores eran británicos, así que o conto que nos contaron non foi exactamente o mesmo conto que berraba Zahera no Ano da Carracha. It's all about remaining calm, you know. A filosofía, sen embargo, si que era a mesma. E as ferramentas.
O inimigo, facédeme caso, está preparadísimo.

Líquido amniótico

Teño un día difícil. Cágoa. Salvo o sorriso tranquilo ata que, a medio camiño entre a Academia e o pisito, quedo, por fin, soa. Repítome unha vez, dúas veces, tres veces que dá igual, que só é un máster, que todo o mundo se equivoca, que darlle voltas ós erros non leva a ningures. Pero non me dou convencido. Chamo á Sabe para que mo diga ela, confío no seu bo xuízo, pero non contesta. Chamo á casa, anque nunca lles falaría destas cousas, para escuitar a súa voz. É como unha especie de posición fetal auditiva.
Contesta el, o pikiniño:
- "hola".
- "hoooooooooooola".
- "Ven!".
- "Sabes quen son?".
- "A sona... veeeen!".
E funciona. O líquido amniótico rodéame e todo volve, outra vez, ó lugar que lle corresponde.

Metafísica

E hoxe, no curso de metafísica para golosos... cómo bombardearse unha mesma con preguntas retóricas, á hora de comer, só porque no camiño dende o metro non diches reprimido o impuso de pechar os ollos e abrir lixeiramente as mans para sentir o vento fresco tantos días desexado.



Serei como creo que son?
como os demáis cren que son?
como creo que os demáis cren que son?
como estou sendo agora, neste momento e lugar?
como creo agora que estou sendo neste momento e lugar?
como fun antes, noutros momentos, noutros lugares?
como creo agora que era antes?
como cría antes que estaba sendo naqueles momentos e lugares?
como me gustaría ser?
... serei?

"La experiencia es un peine que te regalan cuando estás calvo"
Enorme Joan Manuel.

Hoxe, no curso de ética xornalística, como facer unha pregunta capciosa:


A foto apareceu publicada do Diario de Álava, firmada como EFE.

- ¿Daría trabajo a alguno de los inmigrantes subsaharianos que llegan en masa en cayucos a Canarias?

A resposta correcta, obviamente, é:

- NO

Se andas ocioso, tamén podes contestar:

- Creo que debemos crear condiciones para que en su tierra haya trabajo, liberalizando realmente la economía e imponiendo un control sobre los fondos que se destinan a los países africanos. Alfonso, 54 años

Pode que mesmo:

- La inmigración es necesaria pero debería estar firmemente supervisada y regulada en la medida en que los que vengan tengan posibilidades de conseguir un trabajo y vivienda dignos. El gobierno debería poner en marcha medidas duraderas para que de una vez por todas desaparezcan las "pateras", (y los autobuses). Ángel, 23 años, Estudiante.

O que nunca nunca se debe contestar, amighiños e amighiñas é:

- (simplemente) SI (que se ve que é para fastidiar ao que pregunta)

Nin muitírmo menos:

- Pues a lo mejor se lo daba antes a ellos que a algún funcionario de la Diputación. Adela, 32 años, Lectora.

Glorioso.

Pongamos que hablo de Madrid

Allá donde se cruzan los caminos,
donde el mar no se puede concebir,
Esta mañá espertoume unha chamada de teléfono. Era a miña cuñada e o primeiro que me preguntou foi canto pagaría, nese momento, por ver o mar. Dende a miña cama vense dúas cousas, unha fiestra que da a un patio de luces e o cadro máis feo da historia universal da arte. Evidentemente, pagaría muito máis do que teño por cambiar ese panorama por uns minutos de mar... Eu son de interior, de-toda-la-vida-de-dios, e non sentira nunca esa dependencia sensorial, ata agora. Supoño que me cambiou o paso pola Mariña, eses meses de visión contínua do Cantábrico. Tomar o almorzo de pé, na cociña, buscando os cambios no taller dos barcos como quen busca a wally. Camiñar cara ó traballo coa compaña do olor do mar, ese que os da costa xa non notan, entre as hortas e as vías do Feve. Traballar, todo o día, co mar ao fondo, entre a silueta de M.G.P. e a de dous horrorosos edificios bureleses. Tomar algo nas mesas da Zaranda. Ir a Sanci pola Marosa. Fumar unha señorita con Mari-An, sentadas nunha escaleira, envoltas pola negrura nocturna da auga. Rir ata chorar cos blues-bros sancibrenses na porta das bruxas.
"Vai nordés".
Irá.
Pero o caso é que, a de interior de-toda-la-vida-de-dios, onte pola tarde, sentada nun columbio do Retiro, sacou un pé da sandalia e soterrouno na area... E non debeu ser tan discreta como ela cría, porque o seu acompañante, dende o outro columbio, rompeu a rir e dixo "a saber cuantos niños se habrán meado en esa arena... no me mires así, los hombres somos así... que sí... habrán pensado con lo agusto que estoy aquí para que me voy a levantar, me la saco y de paso hago unos dibujitos en la arena".


Donde el deseo viaja en ascensores,
un agujero queda para mí,
que me dejo la vida en sus rincones,
O máster parécese, cada día máis, a un reality. E logo din que eses programas non son realistas... son tan realistas que acabaron por amoldar a realidade (ou a nosa percepción da realidade) ás súas características formais. Despois dos exames, acabaron de conformarse os grupos e comezaron a xurdir parellas e/ou desexos. As situacións, no mellor estilo BB, teñen un punto patio de escola que algunhas veces é patético e, outras, en fin, divertidísimo. Aínda que, ben pensado, supoño que non existe esa contradicción nos termos.


Las niñas ya no quieren ser princesas,
y a los niños les da por perseguir
el mar dentro de un vaso de ginebra,
Nestes meses non lles din quitado ás noites de Mdd a pegada de La-Lore e de Dandomgom. Hai mil anos e foron só uns días, pero son as mesmas rúas, os mesmos garitos e as mesmas conversas... Iguais pero distintas, que diría aquel. Con aqueles mantiven apaixonadas discusións sobre os detalles máis precisos da ideoloxía sempre compartida, na mesma mesa na que, con estes, sufro constantes viaxes austrais, síntome escapar do corpo e véxome dende fóra, aburrida, rebatindo sen ganas nin forzas teorías máis ou menos peregrinas sobre o respecto masculino e a liberación feminina. Sobre sexo, vaia, e sobre que, dende una perspectiva pretendidamente progresista (sic), que homes e mulleres falen de sexo pode acabar no caos e na destrucción. E sei que xa non son a que era porque non sinto aquela necesidade evanxelizadora, aquela descarga eléctrica que me levaba a vincere e/ou convincere a calquera que dixese cousas coma esta na miña presencia: "Yo entiendo la homosexualidad, bueno, no la entiendo, pero la respeto. Pero lo que no puedo entender es a los travelos. Eso sí que no. Eso es una aberración. Esos tienen el cerebro demasiado desarrollado o algo." E eu, dende fóra, oiome contestar, desganada, "pues sí, será eso, tendrán el cerebro más desarrollado... que tú".


Los pájaros visitan al psiquiatra,
las estrellas se olvidan de salir,
Aqueles primeiros días de soidade urbana, un tipo mui interesante co que falo cada vez menos recomendoume pasear madrugada por mdd, "porque Madrid, aínda que non o creas, ole de maravilla. E de madrugada, mellor. Non hai naide, está solitario e dáche moito que pensar". Daquela non puiden , ou non souben, seguir o seu consello. Agora que xa estou algo máis forte e muito máis libre, fágoo sempre que podo. E tiña razón, as cidades olen muito mellor de noite, libres do tráfico e do ruido (eu é que teño mesturados os sentidos, rollo no-me-chilles-que-no-te-veo). Pero tamén tiña razón Sabina, en mdd non hai estrelas. E, alomenos no meu barrio, nunca estás soa de todo. Onte subín para a casa detrás dunha rapaza (chea como unha prea) que berraba cousas como "Sí, estoy caliente, y tú que piensas hacer al respecto?, eh, no piensas hacer nada al respecto?". Entre San Bernardo e o mercado de Vallermoso ninguén fixo nada ó respecto.


El sol es una estufa de butano,
la vida un metro a punto de partir,
E en mdd, sobre todo, vai calor. Despois do manto de polen máis impresionante que vin na miña vida e que, curiosamente, a min apenas me afectou (por fin, unha alerxia que non teño). Despois, digo, do inferno dos alérxicos, chegou o inferno tradicional, o forno. Dende hai semanas, vai un calor abafante, seco, que te envolve as 24 horas do día. Dá a impresión de que non te vai deixar respirar, de que dun momento a outro cando tentes inhalar non vai haber osíxeno que levar ós pulmóns. Pero non, sobrevives. Eso sí (ós que non lles gusten os temas escatolóxicos que salten dúas liñas), mdd é o sitio no mundo no que máis merda se xunta no nariz. Nunca na miña vida fabricara pelotiñas a este nivel. De feito, creo que nas últimas dúas semanas fabriquei máis que nos 26 anos precedentes. E din que esto (o calor) non fixo máis que comezar, que aínda temos clima primaveral... E eu, cada vez que oio a alguén dicir semellante cousa, só podo pensar: "que o vrao me pille fóra daquí, que o vrao me pille fóra daquí, que o vrao me pille fóra daquí".
Onde?
Quen sabe.
Esperando o próximo metro, supoño.

o fotón é de Wu

Sabedes cal é a vantaxe absoluta de Mdd sobre as outras cidades nas que vivín? As visitas. As pequenas, a telepecha, miña irmá, Pililule, La-Fran e, a fin de semana pasada, Wu e sra. En seis meses recibín máis visitas que nos oito anos anteriores... e iso, amigos e amigas, mola mazo. É a vantaxe do centralismo. Algo bon tiña que ter.

Revista de prensa

El diario de Lugo desde 1908 dignouse (por fin) a colgar o vespertino para emigrantes. Pagou a pena esperar, ENORME José Manuel Freire (advertencia, copipeisteei e reoganicei os parágrafos con inmoral liberdade):

Policías con chalecos reflectantes, furgonetas donde se cargan ingentes cantidades de documentación, equipos informáticos embalados, expectación en las calles... Lugo no es Marbella, pero ayer por momentos llegó a parecerla.



En la calle la rumorología era perversa. “Ya estuvieron en la Diputación, se llevaron de allí a doce personas”. Nada de nada. La Diputación aún no había sido visitada, como se esforzaban en desmentir a los medios los encargados de prensa. Pero lo sería...

De Campo Castelo a San Marcos sólo hay calles peatonales y la comisión judicial, desde luego, no se iba a tomar la molestia de tomar la Ronda. Sin sirenas, eso sí, pero con una velocidad que superaba el irrisorio límite del casco histórico, al menos cuatro vehículos, encabezados por el que llevaba al fiscal, se plantaron delante del edificio de San Marcos en pocos segundos.
Traje azul impecable y corbata de colores, Jesús Izaguirre encabezaba la comitiva que abordaba la sede. Cacharro recibió la notificación y no puso objeciones al registro.

Antes de abandonar San Marcos, se para [o fiscal] y da cuartelillo a los medios de comunicación, perseguidores de excepción de su actividad y no porque hubiera aviso oficial o convocatoria, como se especulaba, sino porque la notoriedad de la operación y su espectacularidad concitó la atención de buena parte de la ciudad.

“Aquí no hay ladrones, vete al País Vasco a investigar”, le gritó una funcionaria. También hubo algunos aplausos en tono jocoso. Pero el cruce de brazos fue la actitud generalizada del funcionariado de la Diputación, uno de esos pocos colectivos laborales contento con su convenio y su situación laboral.

Una leve sonrisa se deslizaba por la comisura derecha de sus labios, sabedor de que otros lo intentaron, pero él es el primero que accede con todas las de la ley a las oficinas de la casa grande que gobierna Francisco Cacharro.


Tamén en La Voz
en El Correo
en Xornal.com
en El País e en El Mundo
e, of course, en Vieiros

Alucina, vecina.

dame a beber una a una
las lagunas de esta luna de limón
agria para mi garganta
pero clara y dulce para el corazón

Sobrevivo ó calor da primavera capitalina sumerxíndome en xelado de limón. Deixome contaminar mentres espero impacientísima a chegada de La-Fran e do seu flamante marido, chateo no messenger con aquel gran coñecedor das capitais do mundo (e abúrrome), penso no que fixen e no que deixei de facer en madrí, no pouco que me queda de capital del imperio e na incerteza do futuro, recibo unha mensaxe do da chapa de palestina (culé apaixonado) indicándome como chegar ao bar no que vai ver o partido e véñenseme dúas cousas á cabeza:
1) ou ando con ollo ou vou levar unha hostia como un mundo
e 2) pero se son incapaz de manter a antención no que dura un partido! aínda me acordo daquela eurocopa coa que a doutora Fleishman tentou introducirme no mundo do fútbol no meu derradeiro ano en Compostela... todas aquelas tardes metidas naquel bar e eu só recordo que o porteiro de Italia se chamaba Toldo...

Liberdade de prensa

Déixovos o link sen comentarios.

http://www.guardian.co.uk/menezes/story/0,,1774680,00.html#article_continue

Always look on the bright side of life

Catro meses despois de chegar a Madrí, sinto que lle debo (sobre todo ante vós) unha desculpa á cidade. Nunca me gustou esa xente que proxecta os males que o queiman por dentro sobre o seu contorno. Non me gusta porque é inxusto e porque se acaba convertendo nunha espiral de negatividade da que é difícil sair. E, je m'accuse, eu construin a miña propia gaiola de frustración o mesmo día que cheguei a esta cidade. Funme de Cicely cando millor o estaba pasando e, nunha fin de semana, cambiei o ambiente máis amable e xeneroso e adictivo do mundo por outro ben distinto, superficial, egocéntrico e egoísta.
Estas semanas descubrín un par de cousas.
A primeira é que, pase o que pase ó final coa bolsa, xa non poderei dicir que fixen mal vindo. Non (alomenos non só) polo que aprendín do inimigo, senón porque, como din os concursantes máis horteras dos realities, tiven que vir ata aquí e vivir unha montaña rusa emocional para aprender algúns límites propios que seguramente en Cicely nunca tería sequera intuído.
E a outra, a máis sorprendente, é que levo catro meses rodeada dunha ducia de illotes que, coma min, se sentían infinitamente sós e alleos ós discursos dos nosos compañeiros. Pero, claro, é díficil ver o que pasa ó teu redor cando estás tan concentrada no teu propio embigo.
O mércores, ó sair do exame de ruso, fomos ó Templo de Debod beber o LK dun deses illotes e fumar un dos muitos agasallos que troixen de Cicely. Alí, descalza, tirada na herba, vendo caer a noite sobre esa cidade que descoñezo e escoitando unha apaixonada regueifa de citas dos Monty Pyton, vivin o primeiro momento de felicidade real dende que cheguei. E non foi o LK. Foi que vin a portiña da gaiola aberta e saín dun chimpo. Libre, por fin...

Teño mil historias (desas insignificantes, ou non tanto, que me queima calar) para contarvos, pero teclear esta frase xa é un acto de irresponsabilidade. Esperádeme uns días.

Aquela miña curmá máis vella, mestra e mentora acaba de dar a luz. Non podo sequera intuír como o vivirán eles, porque a min ter a Rubén no colo uns minutos produciume unha curiosa mestura de emoción (sempre é sorprendente o perfectos que son esas reproduccións a escala que se autoconstrúen no interior da mai) e agobio existencial (tempus fugit, amighiños, e non hai nada que podamos facer para evitalo) que me durou todo o día... en fin, xa nolo contará acedre de primeira man.



O seu tivera sido colgarvos unha fotiño do acontecemento, xa o sei, pero, como teño a cámara dixital estropeada, ando coa de pedais (que, por certo, se converteu nunha especie de obxecto de anticario que todo o mundo quere tocar coas súas propias mans, como se nunca tivese visto ningunha antes) e o proceso é muitísimo máis lento. Por iso vos deixo esta estampa da troupe responsable de A Mariña (do diario de lugo y su provincia)... Que ghuapiños me están todos! Que morriñaza me entra.

Pd/ Onte fun estudiar ruski iasic á casa do da chapa de Palestina Libre... Serán os exames, será a primavera, será que é inalcanzable, pero o caso é que me encanta ese rapaz. E, sobre todo, encántame que me encante un rapaz... Ai!

Para comezar

4.27.2004

Para comezar

Paso de mensaxes meta-comunicativas, de declaracións de intencións, de definicións máis ou menos ambiguas do que será ou non este sitio... agárrome á barra de seguridade e dispóñome a goza-la primeira (e definitiva) costa abaixo.

posted by emereci at 11:29 AM

Terra da fraternidade
Grândola, vila morena
Em cada rosto igualdade
O povo é quem mais ordena...

Árbores que atrapan historias (I)

No Enblogs'06, entroutras cousas, descubrín que a relixión é unha das poucas materias sobre as que non son profundamente intransixente. Non creo na existencia de deus, pero respecto o valor que a súa figura ten para muita xente. De feito, nin sequera pensara nunca que ese puidera ser un tema de grandes diferenzas ideolóxicas. Outro tema é o uso que cada quen faga das súas crenzas. Ou, o que é peor, das crenzas dos demáis.
O xoves pola mañá, co regusto da última conversa da noite no padal, partín de novo para Valado City... mítico Freire, con parada en tódolos carballos do camiño, desta vez en excelente compaña. Despois do xantar e da ducha reconstituínte, a preparación do espectáculo de luz e de cor tívome ben entretida ata que, xa pola noite, coñecín a quen me viría confirmar que as crenzas non son as que marcan a diferenza.



Juan Antonio Puigjané é un activista a prol dos dereitos humanos arxentino, defensor dos pobres e da non-violencia activa... pero tamén é un fraile capuchino, firme crente da teoloxía da liberación. Foi un dos poucos curas que oficiaron misas polos desaparecidos durante a propia dictadura militar e foi o primeiro home que marchou xunto coas Madres de la Plaza de Mayo.
O 23 de xaneiro de 1989, uns 40 integrantes do Movimiento Todos por la Patria (MTP) decidiron atacar o rexemento de La Tablada, facéndose pasar por carapintadas -un grupo de militares que xa se tiña rebelado en ocasións anteriores-, para evitar que o propio rexemento se alzase contra o goberno de Alfonsín. Frei Antonio tivo noticias do ataque pola radio, tralo que se presentou voluntariamente ás autoriades policiais, dada a súa condición de dirixente do MTP. Foi detido, interrogado e torturado. No xuízo, por "crímenes en contra de la Ley de Defensa de la Democracia" empregáronse as súas crenzas relixiosas e sociopolíticas, para "probar su culpabilidad como coautor de 11 homicidios consumados, 12 homicidios en grado de tentativa y otros cargos". Foi condeado a 20 anos de cárcere, sen posibilidade de apelación.
O grupo de Amnistía en Valado City luitou 11 anos pola súa liberdade e a semana pasada, Antonio Puigjané pagounos unha visita. Escuitar a alguén así falar de política internacional é unha experiencia incríble.
Desperta, cunha frase encendida, as miñas dúbidas sobre a que a priori parece unha excelente noticia; sorrí beatífico, baixo a pucha do Che, cando lle mencionamos as nosas dúbidas sobre Fidel, como dicindo "perdónalos señor, no saben lo que hacen"; sonsácame as miñas filias e as miñas fobias; e pregúntame, finalmente, que fago en Madrid...
- Ay, hermanita - dime, baixiño, mentres me abraza - tenga cuidado, eso del comercio no es buena cosa...
- Ya - a resposta tipo sae como un resorte - pero siempre es bueno conocer al enemigo
- Sí - ri, tristeiro - supongo que sí...

Unha, que se debe ao seu público

Escribo dende Barajas, mentres tomo un nestea e una caña de chocolate ao lado de Antón Reixa (quen, por certo, está tomando un sandwich vexetal e unha agua mineral... sanote sanote)... quen me ía dicir a min cando fedellei por primeira vez en internete, hai case dez anos, nun ciber insalubre da rúa nova nova compostelana, que ía acabar posteando vía wireless dende a cafetería-manosarribaestoesunatraco do aeroporto de Mdd... os supersónicos están aquí, xa volo decía eu.

Nuns minutos, embarco para Compostela, un caprichiño que me saiu por unha pasta, pero que ei gozar tanto como poda.

PD/ Eu, personalmente, prefíroo lavadiño, pero vaia...

Ver a esta tia e presentárseme Eve Harrington é todo un. Ten un relato breve, a que "ha sustituido a las presentadoras de distintos programas de Telecinco"... ou unha novela de seiscentas páxinas, aseghún.

PD/ Entraron buscando "fotos de colin farrell sudando".
Máis quixera eu...

Я должна изучать русский язык

Xa estou de volta.
Non fixen nada (de nada) en toda a semana.
Teño que poñerme a estudiar.Xa.
Non sei se non precisarei que me piquen a vontade.

Twisted & Sick

Son a que desfai a berros Y Sin Embargo te Quiero entre Láncara e O Incio. A que se caga de medo cunha crise asmática da mellor avoa do mundo. Son a que para o coche entre O Incio e o Oural para gravar a cor das mimosas nesa memoria visual que tantas veces lle serve de refuxio. A que fala toda a tarde sen parar, de tonterías, de superficialidades, para evitar que a madriña verbalice as bágoas que se lle veñen aos ollos cada vez que a afillada pasa unha tempada lonxe da casa. Canto che gusta andar polo mundo adiante e que pouco che gusta estar aquí. E non é verdade. Non tanto. Non só. Son á que lle encanta ir de viños e falar do divino e do humano ata que pechan os bares. A que pasea polas rúas empedradas de Valado City cunha bolsa de tronquitos de cola na man. A que non dá separado a tristeza da alegría cando o sobriño a ve chegar e berra o seu nome e se lle sube ó colo dun chimpo e lle bica a cara toda mentras lle pregunta sen parar Donde estabas, donde estabas, donde estabas. E son a que adora ós seus (mellores) amigos, os de ayer-hoy-mañana-y-siempre. Pero tamén son á que lle fai ilusión recibir sms dos do máster, asegurando que a botan en falta e que se acordan dela (Qué quierres?) mentres comen unhas racións regadas con albariño, ven a tele ou pasean entre as mimosas... Son á que se lle pasa pola cabeza poñer o cd do Curso completo de ruso entre Sarria e Lugo. E a lúa dálle unha nova dimensión ao amarelo das mimosas ao ritmo do xol-saxa-pa-saxé-i-saxal-suxki, xol-saxa-pa-saxé-i-saxal-suxki, xol-saxa-pa-saxé... Son a que baixa a garda do respecto e da razón e sinte na alma que o xornal de lugo y su provincia garde tanto talento no seu interior. A que se esconde da prudencia baixo a saba e fantasea sobre a posibilidade de, finalmente, pasar un aniño en Sao Paulo... Sao Paulo...

But I’m twisted & sick so that’s find with me

Untill I finish what I have to do
I can’t start doing what I should do
(before I do what I have to do
I’ll have to finish what should be done)

I’ll have to do this, I’ll have to say that
I’ll have to go beat out all of that crap
I’ll have to sit still, I’ll have to fulfill
Those stupid ideas they have about me

But I’m twisted & sick so that’s find with me

Pst, pst, que chego, que chego

Mañá a estas horas, diormediante, andarei por Valado City.
Buscádeme nos bares.

Por una España verdaderamente moderna, laica, culta, igualitaria, por su definitiva normalización democrática, y por el progreso armónico del bienestar de todos sus ciudadanos, hoy, setenta y cinco años después, queremos celebrar el 14 de abril de 1931, y proponer que esta fecha se celebre en lo sucesivo como un reconocimiento oficial a todos los ciudadanos españoles que lucharon activamente por la libertad, la justicia y la igualdad, valores comunes que tienen que seguir orientando la construcción democrática de la sociedad española.

Pracer culpable

Teño un supernotición que te cagas, son débil. Son a tía máis débil de todo sistema capitalista. Nunca chegarei a compatibilizar a xerencia dunha super-multinacional cunha "vida familiar plena", porque, segundo nos explicou o outro día Angels Barceló, para iso hai que ter un espírito de sacrificio de la hostia e eu son incapaz mesmo de algo tan básico como estudiar Fiscalidade Internacional sabendo que teño a man xoias como estas.
Eso si, é tan fácil facerme feliz...

There's a world full of strangers out there

No matter how high you get
Or how low you go
There's one thing darling
You ought to know

Do artista que debuxa artistas, Corey Brandon Allen

Oitenta Xigas de (boa) música e (mellores) pelis achégame á felicidade. Sei que, se dou un paso máis, podería tocala e coas mans. O malo é que non me podo mover nin un milímetro, atada como estou ós apuntes do máster. Esta situación plantexa un problema de lóxica formal. Que é mellor, albiscar a felicidade e non alcanzala ou non vela en absoluto, podendo mesmo dubidar da súa existencia?

Para os ex-residentes na capital do imperio. Onte descubrín as terrazas da praza Olavide. Un oasis no medio do caos. E que pinchos de tortilla! Compartinos cun oficial do exército español. E o peor é que parecía un gran tipo.

Hai meses que non leo un libro por gusto. E morro por botarlle as maus a 1984.

Un compañeiro do máster recordoume hai uns minutos que "siempre es más fácil coquetear cuando no te juegas nada, cuando el no está libre de dolor". Unha desas máximas patéticas que dirixen a miña vida.

There's a world full of strangers out there
A world full of strangers
Beware
There's a world full of strangers out there
And if it gets too strange
Just come on home

A ver se este homiño me pode botar unha man.
O que non mata, engorda.
Disque.